Wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani
jako duchowa świątynia
(1 P 2, 5).

Kamienie zgromadzone na budowę świątyni to tylko jeden z biblijnych obrazów Kościoła przywoływanych w czasie rekolekcji dla katechetów odbywających się w 2004 r., organizowanych już od wielu lat przez Wydział Katechetyczny Kurii Diecezjalnej Płockiej. Pozwolił on lepiej odnajdywać się rekolektantom wewnątrz tematu głównego tych spotkań, który oscylował wokół problematyki wspólnoty. Okazuje się, że pozornie to tak bardzo podstawowe i konkretnie odczuwane ludzkie doświadczenie może stwarzać liczne wyzwania, niekiedy wątpliwości, a nawet dotykać głęboko przeżywanych tęsknot. W tym kontekście żywe pozostaje pytanie o jakość naszych wspólnot i wkład, jaki możemy wnosić w ich udoskonalanie, wzmacnianie i pogłębianie.
Rekolekcyjne hasło Wypłyń na głębię wspólnoty wyraźnie łączyło się z tematyką eucharystyczną, którą Ojciec Święty Jan Paweł II proponuje na ten rok dla naszych rozważań. Prowadzący poszczególne turnusy rekolekcyjne ks. dr Andrzej Krasiński, ks. Włodzimierz Gawlikowski oraz ks. Rafał Bednarczyk, próbowali przybliżać tę istotną dla naszej tożsamości katolickiej prawdę. Jeśli ktoś miałby wątpliwości, czy warto podejmować tak szeroki i trudny problem, to na podstawie relacji uczestników rekolekcji można z całą pewnością dać odpowiedź twierdzącą. Warto, a nawet trzeba o tym mówić, aby zachować wartość życia we wspólnocie i dla wspólnoty.
W znakomitej harmonii z tematem pozostała także forma rekolekcji. Podobnie jak w poprzednich latach, korzystając z gościnności Katolickiego Centrum Formacji w Sikorzu oraz Ośrodka Charytatywno-Szkoleniowego Caritas Diecezji Płockiej w Popowie, na każdym z pięciu zorganizowanych turnusów zgromadziło się na 3-dniowe skupienie po ok. 40 osób. 208 katechetów, w tym 20 sióstr zakonnych, uczestniczących w rekolekcjach to niemal połowa spośród wszystkich katechetów świeckich i zakonnych pracujących na terenie naszej diecezji. Dla każdego z nich moment oderwania się od licznych spraw domowych i zawodowych, aby spędzić kilka dni na spotkaniach z Bogiem w kręgu osób podejmujących podobny ciężar pracy katechetycznej, nie był łatwy. Jednak, jak potwierdzali sami katecheci, podjęty trud okazywał się ogromnie wartościowy. Jest potrzeba dzielenia wspólnego stołu, pokoju, modlitwy, które pomagają otwierać się na Bożą łaskę.
W każdym z nas funkcjonuje swoiste napięcie pomiędzy tendencją do indywidualizmu, mogącego czasem przeradzać się w formę egoizmu i egocentryzmu, a ukierunkowaniem na wspólnotę. Ukryte jest ono także w formule przykazania miłości: kochaj bliźniego jak siebie samego. Uświadomienie sobie tego faktu oraz pobudzanie siebie do twórczego rozwijania obydwu tych naszych wewnętrznych tendencji winno stanowić jeden z istotniejszych owoców spotkań rekolekcyjnych i zachęcać do odkrywania siebie jako kamienia, który możemy wkładać w budowanie najwspanialszej świątyni Boga - Kościoła.