Reklama

Caritas dla najmłodszych

Niezapomniane ferie

Marta Żyńska
Edycja lubelska 8/2005

Trzech małych ekspertów przygląda się ziarnkom ryżu, rozsypanym na marmurowym parapecie, który w ich wyobraźni staje się na chwilę skałą. „Nie ma tu ziemi, więc jak wiatr zawieje i deszcz zacznie padać, to na pewno się obsuną. Tak samo może stać się ze Słowem Bożym” - głośno wyrokują podczas Mszy św. dla dzieci spędzających ferie w Domu Spotkania Cartias w Dąbrowicy. Za parę minut chłopcy dołączą do dzieciaków, które z zapałem i radością pobiegną, by przyjąć Komunię św. Trwające od 23 do 29 stycznia zimowisko, zorganizowane przez lubelską Caritas, zgromadziło ok. 60 uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych z kilkunastu miejscowości naszej archidiecezji. Pod opieką doświadczonych wychowawców dzieci wypoczywały i jednocześnie pogłębiały relację z Bogiem.

Każdy ma talent

- Lubię dzieci, dlatego chętnie odpowiedziałem na zaproszenie ks. Andrzeja Sternika, by głosić słowo Boże podczas ferii - mówi ks. Marek Sawicki, kapelan Domu Samotnej Matki w Lublinie. Były wychowanek ks. Andrzeja jest mistrzem w plastycznym przedstawianiu biblijnych zagadnień. Jeśli więc mówi o Słowie Bożym, które jest jak ziarno, to zaraz w jego dłoniach pojawia się garść ryżu. Wówczas łatwiej zrozumieć, że na drodze - którą staje się przejście przez kaplicę - żadne ziarno się nie zakorzeni. Jaki jest los słów - ziaren, rzuconych między chwasty, ks. Marek tłumaczy na przykładzie kilku świątecznych choinek, tworzących zielony gąszcz w rogu kaplicy, który w dziecięcych oczach zamienił się w cierniste krzaki. Gdy dzieci podnoszą ręce, zgłaszając chęć wyjaśnienia sensu przypowieści, ks. Marek z uśmiechem dopuszcza do głosu kolejnych chętnych. Kiedy on sam zabierze głos, 60 par oczu zacznie wpatrywać się w niego z niezwykłą uwagą. - Każdy posiada rozmaite talenty. Czy pozwalacie, aby się rozwinęły jak słowo, które, trafiając do „żyznej gleby, przynosi plon wielokrotny, czy może pozwalacie im obumierać i ginąć, marnując za dużo czasu przed telewizorem czy komputerem?

Codzienne zajęcia

Podczas ferii dzieci nie mają szans pospać dłużej: pobudka jest o 7.30, potem obowiązkowa gimnastyka, wreszcie mycie i śniadanie. Codziennie czeka ich intensywny plan zajęć: w poniedziałek wyjście do kina i karnawałowy bal przebierańców. We wtorek kolejną porcję mocnych przeżyć dostarczył wyjazd na spektakl do Teatru Lalki i Aktora im. Andersena. - O takim chłopcu, co sprzedał uśmiech, a potem go szukał - opowiada Paweł z Brzezin. W środę znów wyjazd do Lublina, tym razem na „małą pielgrzymkę” do stóp Matki Bożej Płaczącej, gdzie modlono się i wysłuchano historii o losach obrazu oraz archikatedry. Tego dnia nieco zmęczone już dzieci wzięły jeszcze udział w konkursie piosenek. Każdy dzień „zamykał się” Eucharystią. O godz. 17.00 kaplica wypełniała się dziećmi, wśród których tylko gdzieniegdzie można było dostrzec kilka dorosłych osób. Potem kolacja. Nim jednak na kilkudziesięciu krzesłach, ustawionych wzdłuż długich stołów, zasiądzie młodzież, ks. Andrzej intonuje wspólny śpiew, żeby nie zabrakło „gruli i miłości do naszej Matuli” - słowa piosenki są podziękowaniem Bogu za posiłek.

Bez biurokracji

Po lśniących czystością korytarzach co jakiś czas przebiegają dzieci. Ale do kuchni raczej nie zaglądają. Tu, przy długim stole, naradzają się każdego dnia ich opiekunowie. Pochodzą z różnych środowisk, są kapłanami - jak ks. Marek, dyrektorami szkół - jak Iwona, katechetami - jak Dorota; pracują w Lublinie, Chełmie. Wszyscy jednak deklarują miłość do dzieci. Mimo całodziennego zmęczenia, bo w trakcie ferii każdego dnia pilotują wycieczki, konkursy, to zamiast narzekać, przyznają, że ta praca to w gruncie rzeczy wypoczynek psychiczny. - Bo tu jest normalnie - podkreśla jedna z wychowawczyń. Jest nauczycielką szkoły podstawowej, więc opowiada o biurokracji i masie „papierków”, które nauczyciele muszą wypełniać. - Tu natomiast możemy robić to, co należy, tj. wychowywać i uczyć. W zwykłym środowisku szkolnym, mówią z żalem wychowawcy, uczniowie wydają się być tylko po to, by wcisnąć do ich głów jak najwięcej wiedzy, pomijając ich dziecięce potrzeby. - Tutaj natomiast mogą swobodnie się śmiać, bawić, rozmawiać z nami - mówi Dorota, katechetka pracująca w szkole specjalnej, gdzie atmosfera jest podobna do atmosfery na zimowisku. - Nie możemy oczekiwać wielkich rezultatów naukowych od naszych dzieci, więc po prostu wychowujemy je i akceptujemy z ich pewnymi ograniczeniami. - Dzieci w Dąbrowicy uczą się radości, spontaniczności, ale i mądrości - dodaje ks. Marek.

Reklama

Dzieci Maryi

Większość dzieci ma od 8 do 12 lat, pochodzą z wielu miejscowości archidiecezji: (Łęczna, Lubartów, Niemce, Brzeziny, Tarło, Chmiel, Biskupice). Wytypowane w parafiach mają szansę nie tylko odpocząć, ale też „łyknąć” trochę wiary. - Poznajemy bliżej Boga, nawet przez zabawę - mówią czujące się bardzo dorośle wśród dzieci dwie modnie ubrane licealistki. O świadome pogłębianie wiary dbają wychowawcy. Starają się przyswoić swoim podopiecznym, co to znaczy być dzieckiem Maryi. Każdego ranka na tablicy w głównym holu domu rekolekcyjnego pojawia się hasło dnia: „Uczymy się z Maryją”, „Radować się z Maryją”, „Bawić się z Maryją”. - Chcemy, aby dzieci były przygotowane do bardziej świadomego przeżycia trwającej w archidiecezji peregrynacji obrazu Matki Bożej - mówi ks. M. Sawicki.

Dlaczego tu wrócę

Dzieci, zapytane czy chciałyby jeszcze kiedyś wrócić na zimowisko do Dąbrowicy, chórem odpowiadają, że tak. - Poznaję nowych kolegów - ten powód do zadowolenia z zimowych ferii przewija się najczęściej. - Byłem w teatrze, kinie, w katedrze - mówią z entuzjazmem. Kilkanaścioro dzieci przyznaje otwarcie, że ważny jest klimat ciepła, bo dorośli są tu mili, koledzy uśmiechają się i generalnie panuje „pozytywny luz”. - Tymczasem w szkole spotykamy się z pozą, obłudą, zakłamaniem - dodają licealistki. - Tutaj od tego odpoczywamy. - A co robilibyście teraz w domu? - pytam. - Siedziałbym przed komputerem albo telewizorem. I nudziłbym się! - mówią otwarcie. - Które z nich do nas jeszcze wrócą, pokaże czas. Może przyjadą na rekolekcje - mówi ks. Andrzej Sternik. - Obcując z dziećmi, dostrzegamy ich potrzeby i staramy się im pomóc. Jednocześnie rozpoznajemy, jak są ukształtowane religijnie. Można powiedzieć, że staramy się zasiać w nich Słowo Boże, ale nie wiemy, co z niego wyrośnie i kiedy.

W okresie przerwy semestralnej (15-29 stycznia br.) Caritas Archidiecezji Lubelskiej zorganizowała cztery tygodniowe turnusy wypoczynkowe dla 230 uczniów ze szkół podstawowych i gimnazjów. Z organizowanego przez Caritas wypoczynku skorzystały przede wszystkim dzieci z rodzin ubogich, wielodzietnych, a także podopieczni domów dziecka i świetlic terapeutycznych. Najmłodsi pod opieką wychowawców wolontariuszy przebywali w ośrodkach Caritas w Firleju i Dąbrowicy. Organizacja zimowisk była możliwa dzięki środkom finansowym uzyskanym w ramach Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom.

Abp Ryś: wszystko, co najistotniejsze, Kościół przejmuje od Maryi

2019-08-25 09:05

xpk / Łódź (KAI)

To, co Kościele jest najważniejsze, to nie są mury, bramy, struktury, najważniejsza w Kościele jest relacja, której się Kościół uczy od Maryi. Cały Kościół był z Maryją na Golgocie. Wszystko, co najistotniejsze, Kościół przejmuje od Mary - mówił abp Grzegorz Ryś do uczestników łódzkiej pielgrzymki, która dotarła na Jasną Górę.

BPJG

Mszą świętą celebrowaną po przewodnictwem kard. Konrada Krajewskiego na szczycie jasnogórskim zakończył się kolejny dzień nowenny przed uroczystością Matki Bożej Częstochowskiej. Liturgia ta jest ukoronowaniem pątniczego trudu pielgrzymów z archidiecezji łódzkiej, którzy przez cały dzisiejszy dzień przybywali do częstochowskiego sanktuarium. Podczas Eucharystii słowa pouczenia pasterskiego do zgromadzonych wygłosił abp Grzegorz Ryś.

BPJG

Metropolita łódzki zwrócił uwagę, że to, co jest istotą Kościoła, rozgrywa się głęboko w człowieku. - Nie myślcie, że Kościół to jest instytucja lub urząd. Kościół się dzieje w człowieku. Kiedy was pytają co z Kościołem, popatrzcie w siebie. Czy to, co najważniejsze, co decyduje o Kościele jest w was? Czy jest w was doświadczanie miłości do Jezusa? Czy jest w was doświadczenie bycia pokochanym/pokochaną, bycia oblubienicą, małżonką? Czy jest w was to doświadczenie? Ono jest pierwotne. Z tego doświadczenia rodzi się wspólnota miłości między nami. Tego Kościoła możemy doświadczać na pielgrzymce. Być może to jest jeden z największych darów pielgrzymowania, że odkrywamy w Kościele to, co jest najistotniejsze – podkreślił arcybiskup łódzki.

- Prawdą pierwszą i fundamentalną w Kościele jest to, że chodzi w Nim o miłość pomiędzy Bogiem, a człowiekiem. Ta prawda nie jest pierwsza w ten sposób, że kiedyś usłyszałeś o niej i ją przeżyłeś, i było to 70 lat temu, ale że ona jest pierwsza zawsze. Była pierwsza, kiedy wyruszaliśmy na pielgrzymkę i jest pierwsza, kiedy będziemy wracać do domu. Jest pierwsza, kiedy pójdziecie na Eucharystię w swoich własnych parafiach. To jest pierwsza i podstawowa prawda: Bóg mnie kocha. Bóg mnie kocha do szaleństwa. Bóg mi proponuje miłość, która jest oblubieńcza - małżeńska – zauważył kaznodzieja.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

800 lat przy Chrystusie

2019-08-26 09:31

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała

- Decyzja o budowie tej świątyni była odpowiedzią na to samo pytanie, które Jezus zadał Piotrowi: A ty, za kogo mnie uważasz? – mówił w czasie Eucharystii rozpoczynającej jubileuszowe obchody w parafii pw. św. Bartłomieja Apostoła i św. Jadwigi w Trzebnicy abp Józef Kupny. – U fundamentów tego kościoła leży wiara w Jezusa Chrystusa – podkreślał metropolita.

fotogaleria:

Zobacz zdjęcia: 800 lat przy Chrystusie

Abp Kupny podziękował salwatorianom za prowadzenie parafii i siostrom boromeuszkom za ich obecność i modlitewne zaplecze dla trzebnickiej wspólnoty. W homilii podkreślił, że jubileusz, który świętujemy, to nie 800 lat pomnika historii, ale 800 lat pomnika wiary. – ta świątynia istnieje, bo wy jesteście – mówił do zebranych. Poświecił też tablicę upamiętniającą jubileusz ufundowaną przez radę parafialną. Proboszcz parafii, ks. Piotr Filas SDS opowiedział o inicjatywie, którą podjęli parafianie: z okazji jubileuszu 800-lecia odprawiono niezwykłą nowennę, przez 9 dni i nocy trwała adoracja Najświętszego Sakramentu. Zaproponowano także, aby w roku jubileuszowym poznać każdy z ołtarzy zbudowanych w trzebnickiej bazylice.

W Eucharystii pod przewodnictwem abp. Kupnego, oprócz posługujących w parafii ojców salwatorianów, wziął także udział prowincjał salwatorianów, ks. Józef Figiel SDS. W przemówieniu przypomniał, że fundację trzebnickiego kościoła odnotowano już w Księdze Henrykowskiej. To tam zapisano słowa księcia Henryka Brodatego, który wyznaje, że ma nadzieję, iż budowa świątyni i klasztoru zapewni jego bliskim udział w zbawieniu. – Tu dokonało się jednak dzieło większe - mówił ks. Figiel - Przez wieki łaski uświęcenia i zbliżenia do Boga w tej świątyni dostępowały rzesze ludzi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem