Zgodnie ze zwyczajem, na nabożeństwach ekumenicznych stosowano gościnną wymianę kaznodziei. Na przykład na Mszy św. w rzymskokatolickim kościele Nawrócenia św. Pawła przy ul. Bernardyńskiej 5 kazanie mówił abp Abel z prawosławnej diecezji lubelsko-chełmskiej, podczas nabożeństw w prawosławnej parafii Przemienienia Pańskiego przy ul. Ruskiej 15 i w kościele polskokatolickim przy ul. Kunickiego 9 słowo Boże głosił bp Mieczysław Cisło, a w kościele ewangelicko-augsburskim Świętej Trójcy przy ul. Ewangelickiej 1 przemawiał ks. Andrzej Gontarek z Kościoła polskokatolickiego. Przedstawiciele różnych wyznań głosili homilie także na południowych Mszach św. w kościele akademickim KUL. 20 stycznia Instytut Ekumeniczny KUL zorganizował sesję „O wspólnocie Stołu Pańskiego. Eucharystia - jednoczy czy dzieli?” z udziałem o. prof. Wacława Hryniewicza, ks. prof. Leonarda Górki oraz prelegentów z Kościołów: ewangelicko-augsburskiego, prawosławnego i ewangelicko-metodystycznego. „Specjalistyczny dialog doktrynalny i dialog na poziomie codziennego życia, w parafiach, rodzinach i sąsiedztwie, to bardzo ważne elementy ekumenii” - uważa bp Mieczysław Cisło. „Ekumenizm to troska chrześcijan o zszywanie jedynej rozdartej szaty Chrystusa. To zszywanie szaty trzeba wpisywać w krzyż - w rzeczywistość wymagającą przebaczenia, pokory, pojednania, w ten znak miłości i ludzkiej godności” - stwierdza bp Cisło.
Zdaniem ks. Dariusza Chwastka z Kościoła ewangelicko-augsburskiego, ekumenizm jest tam, gdzie człowiek spotyka się z drugim człowiekiem, gdzie chrześcijanie próbują szukać wspólnego języka do wyrażania prawd wiary. „Ekumenizm jest drogą wiodącą do pojednania. Kiedy idziemy nią razem, zaczynamy nawzajem odkrywać własną tożsamość wyznaniową. Ekumenizm jest przeciwny koncentrowaniu się na sobie. Nie może być ekumenizmu bez zrozumienia dla istniejącej w Kościołach wielości i różnorodności. Prawda przychodząca do nas za pośrednictwem innych chrześcijan absolutnie nie zagraża naszej tożsamości, ale często ją wzmacnia” - mówi ks. Chwastek. Abp Abel twierdzi, że bazą dążeń ekumenicznych jest uznanie przez wszystkich Jezusa Chrystusa za Pana i Zbawiciela. „Ruch ekumeniczny uświadamia nam, że więcej nas łączy, niż dzieli - wszyscy stajemy się chrześcijanami przez chrzest i uznajemy ustanowiony przez Chrystusa Kościół, któremu powierzono głoszenie świętej Ewangelii” - tłumaczy abp Abel. „Wierni modlący się na ekumenicznych spotkaniach przedłużają nastrój Wieczernika. Błagalna modlitwa do Boga o dar pełnej jedności wśród uczniów Chrystusa wynika z głębokiego zrozumienia Jego słów, abyśmy byli jedno” - mówi abp Józef Życiński. Człowiek otwarty na ekumenizm jest człowiekiem nadziei na spełnienie tych słów.
„Nie ma alternatywy dla dążenia do jedności” - stwierdza ks. Andrzej Gontarek z Kościoła polskokatolickiego, prezes regionalnego oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej. Wspólne modlitwy to okazja do poznania nabożeństw w bratnich Kościołach, uczenia się szanowania różnic, kształtowania w sobie wrażliwości na sprawę jedności, wzajemnego otwarcia i podejmowania inicjatyw pozwalających na działanie łaski Bożej. Codziennie po nabożeństwach poszczególne wspólnoty zapraszały zebranych na modlitwie wiernych na skromne poczęstunki. Pieniężne ofiary zebrane podczas spotkań - zgodnie z zaleceniem Polskiej Rady Ekumenicznej - zostały przekazane za pośrednictwem Caritas na pomoc ofiarom grudniowego trzęsienia ziemi i tsunami w Azji południowo-wschodniej.

Nabożeństwa w tygodniu ekumenicznym to nie jedyne wspólne przedsięwzięcia przedstawicieli rożnych chrześcijańskich wyznań w Lublinie. Tradycyjnie w Wielki Piątek organizowana jest ekumeniczna Droga Krzyżowa ulicami Starego Miasta, w uroczystość Wszystkich Świętych odbywa się ekumeniczna procesja na cmentarzu przy ul. Lipowej, w Wigilię po Pasterce w archikatedrze lubelskiej chrześcijanie z bratnich Kościołów spotykają się na opłatku ekumenicznym, potem wspólnie kolędują przy szopce lubelskiej, a w ciągu roku w każdą ostatnią środę miesiąca (za wyjątkiem wakacji) wierni uczestniczą w modlitwie w intencji jedności w świątyniach i zborach poszczególnych wspólnot.