Jednym z październikowych przedsięwzięć Muzeum sosnowieckiego było zorganizowanie cyklu wykładów adresowanych do młodzieży szkół średnich pod tytułem "Wokół ´Quo vadis´". W piątek 19 października prof. Witold Dobrowolski z Uniwersytetu Warszawskiego wygłosił prelekcję nt. "Neron w historii i micie". Spotkanie zgromadziło ok. 150 uczniów szkół średnich. Profesor zaprezentował sylwetkę rzymskiego cesarza, a swoje wystąpienie poparł przeźroczami przedstawiającymi sceny z życia Nerona.

Rzymski władca Neron jest postacią z historiografii antycznej, która w niezwykły sposób oddziałała na wyobraźnię artystów. Obrazki z jego życia stały się tematami XIX-wiecznych powieści, rzeźb oraz obrazów.

Neron był postacią, którą zaraz po śmierci otaczał mit. Przez swoich następców oraz wielu innych, którym "zaszedł za skórę", był znienawidzony, oczerniany, przedstawiany w sposób negatywny, nazywany patologicznym tyranem. Z drugiej strony uwielbiał go rzymski lud za organizowanie wspaniałych igrzysk, krwawych widowisk, walk gladiatorów, walk z dzikimi zwierzętami, podczas których ginęli zazwyczaj niewinni ludzie. Po jego śmierci przez długi czas pielęgnowano pamięć o nim. Pojawili się ludzie, którzy chcieli wykorzystać to niezwykłe zamiłowanie do Nerona i podawali się za ocalonego władcę. Neron stał się tym cezarem, który zrezygnował z polityki pełnej kompromisów i ustępstw, stał się jedynowładcą, o wszystkim decydował sam i ponosił też pełną odpowiedzialność za swoje czyny. Był niesamowicie czuły na poklask plebsu. Całą swoją politykę skierował na to, aby podobać się tłumowi. Rzymski lud uwielbiał swojego cesarza, ten zaś robił wszystko, aby tego posłuchu nie stracić. Co było najbardziej popularne w wiekach późniejszych w myśleniu i mówieniu o Neronie, to fakt, iż był to krwawy cesarz: zamordował swojego przybranego brata, polecił zamordować matkę, nauczyciela zmusił do samobójstwa, miał na sumieniu ogromną rzeszę ludzi skazanych pośpiesznie i niesprawiedliwie. Najbardziej jednak na wyobraźnię twórców oddziaływało okrutne prześladowanie chrześcijan. Obraz tych mordów znajdziemy w powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis, a także w malarstwie Henryka Siemiradzkiego. Za czasów Nerona pierwszych chrześcijan spotykały okrutne prześladowanie. Przy czym rzymskiemu władcy nie chodziło tylko o to, by kogoś pozbawić życia, ale by ze śmierci człowieka uczynić krwawe, wyuzdane widowisko, by lud mógł się nacieszyć widokiem szarpanych czy płonących ciał. Pasja niszczycielska zawładnęła całym życiem Nerona. Był bezlitosny i okrutny: kiedy płonął Rzym, on śpiewał poezję.