Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg wam przebaczył.

(Ef 4, 32)

Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki.

(J 6, 51)

Jakże często jesteśmy tymi, którzy bojąc się śmierci ze wszystkich sił jej unikamy. Ona jednak ciągle nam towarzyszy. Dlatego często powtarzamy, że całe nasze życie, to dążenie do śmierci. Wiemy, że nasze narodzenie jest momentem, od którego zaczynamy nasze umieranie. Ponieważ nie potrafimy jej uniknąć staramy się profilaktyką, leczeniem odsunąć, a przynajmniej zaplanować czas naszej starości. Niestety, im bardziej się o to staramy, tym bardziej nas ona zaskakuje.

Człowiek już od najdawniejszych czasów usiłuje uniknąć swego końca i różnymi sposobami przejawia usilne pragnienie życia po skończeniu kilkudziesięcioletniej ziemskiej pielgrzymki. Chyba właśnie dlatego stara się o coraz lepszy kontakt z Panem życia i śmierci.

Wiele religii wyznawało wiarę w pośmiertne zjednoczenie z wiecznym bóstwem, ale dopiero pierwszy i najwyższy Kapłan Nowego Przymierza, Jezus Chrystus, rozwiał tę niepewność w słowach: "Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, będzie żył na wieki". I aby ludzie wszystkich czasów mogli zaspokoić pragnienie życia wiecznego bez końca - postawił przy stole ofiarnym kapłana i dał mu moc przemieniania chleba i wina w swoje Ciało i Krew.

To było Słowo, które było u Boga, a które teraz stało się ciałem, stało się człowiekiem. Bóg zaś przez nie chciał powiedzieć, że jest miłością i że nas wszystkich nieskończenie kocha. Jak każdego z nas, tak i Boga można poznać po Jego Słowie. Chrystus po to idzie odpuszczać winy żałującym, służy dotkniętym poprzez różnorakie nieszczęścia, aby w ten sposób wszyscy dowiedzieli się, że Bóg jest Miłością.

Dlatego Ciało, które przyjął, aby stać się do nas podobnym i dla nas zrozumiałym, przemienił w chleb i powiedział to, co przed chwilą czytaliśmy: "Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto pożywa ten chleb, będzie żył na wieki". Czy więc tak naprawdę zależy nam na tym życiu, które kiedyś ma zastąpić to nasze doczesne, ubogie bytowanie?

Wydaje się, że nie wszystkim. Wielu Go nie przyjmuje, wielu nawet nie wie, że Bóg przemówił w taki właśnie sposób, aby się nam przedstawić i stać się bliskim jako miłość. To Słowo tylko raz przyszło na świat, aby stać się Ciałem, a potem Chlebem, który stale jest przed nami na stole, a w nim Bóg, a w Bogu życie. To życie musi się w nas objawić, ponieważ tylko z naszego postępowania, z naszych słów i czynów ludzie mogą się dowiedzieć, że Bóg powiedział światu o naszej miłości.

To jest nasze zadanie, do którego jesteśmy powołani, to winno być naszą troską, aby wszyscy mieli życie i mieli je w obfitości. Tak więc jeśli z naszej Komunii św. nie wyszliśmy lepsi, życzliwsi, usłużniejsi, cierpliwsi, bardziej miłosierni, zdradzamy wtedy Chrystusa.