Dom Neisserów powstał w latach 1897-1898 ściśle według ich koncepcji, w stylu północnego renesansu. Albert wybrał to miejsce, bo w pobliżu zbudowano według jego planów klinikę dermatologiczną, której szefował. Jako pierwszy w Niemczech dostał tytuł profesora zwyczajnego dermatologii. Był nie tylko dermatologiem, ale i wenerologiem. W 1879 r. odkrył gonokoki, zwane dwoinkami Neissera.
Willa Neisserów była mekką artystów. Bywali u nich m.in. bracia Hauptmannowie i Richard Dehmel. Neisser przyjaźnił się też z muzykami, m.in. Richardem Straussem, Gustavem Mahlerem i Maxem Regerem. Stałymi gośćmi Neisserów byli wrocławscy dyrygenci, w tym Max Bruch i Rafał Maszkowski. Organizowali u siebie koncerty, ich dom stanowił wspaniałą oprawę dla gromadzonych w nim dzieł sztuki. Popierali współczesnych sobie artystów. Na wystawie pokazano tylko część dawnej kolekcji Neisserów, która się zachowała, m.in. akwarele braci Fritza i Ericha Erlerów, ryciny i litografie Heinricha Vogelera, Hansa Meida, Alfreda Graetzera, rzeźby Ignatiusa Taschnera i Theodora von Gosen. Pokaz uzupełniają inne przykłady twórczości artystów, których prace gromadził Neisser: obrazy Oswalda Achenbacha, Jacques’a Emile´a Blanche´a, Hansa Thomy, rzeźby Constantina Meuniera, oraz przykłady dawnego i współczesnego artystycznego rzemiosła europejskiego. Neisserowie kolekcjonowali ponadto wyroby japońskie i chińskie - te z wystawy są z XVII - XIX wieku (ceramika, porcelana, laka). Warto zwrócić na nie szczególną uwagę, bo część pochodzi z dawnych dworów cesarskich.
Neisserowie byli bezdzietni. Wypełniony dziełami sztuki dom zapisali miastu, które w 1920 roku urządziło w nim muzeum ich imienia. Zostało skasowane przez władze hitlerowskie w 1934 roku, bo - jak uzasadniono Neisserowie - byli z pochodzenia Żydami. Jak wyglądała ich willa zewnątrz i w środku można zobaczyć na wystawie dzięki makiecie i dokumentacji fotograficznej.