Jaka to radość pomagać dźwigać biec do chorego z wywieszonym językiem własne swe serce nieść jak gorączkę rozdawać i wciąż się czuć bezradnym być niczym by Pan Bóg mógł działać wszystko jest wtedy kiedy nic dla siebie
(Ks. J. Twardowski)

Przeznaczeni do radości służby Bogu i bliźniemu diakoni diecezji toruńskiej przyjęli z rąk biskupa toruńskiego Andrzeja Suskiego święcenia prezbiteratu. Uroczystość miała miejsce 16 czerwca br. o godz. 10 w toruńskiej katedrze pw. Świętych Janów. Do Święceń Kapłańskich przystąpiło 8 diakonów: Sławomir Marcinkowski, Grzegorz Koczot, Michał Narodzonek, Krzysztof Kiełpiński, Michał Marony, Mariusz Wojnowski, Damian Wacławski oraz Krzysztof Foligowski. Po odczytaniu Ewangelii zostali oni przedstawieni Biskupowi przez rektora Seminarium, ks. dr. Krzysztofa Lewandowskiego, który jednocześnie zaświadczył o godności kandydatów i poprosił biskupa o udzielenie im święceń.
Homilia wygłoszona przez Biskupa Andrzeja oparta była na liturgicznym przesłaniu Chrystusa: „Pokój wam!”. Tak do swych uczniów mówi Jezus Zmartwychwstały, który ukazuje swe dłonie ze śladami męki - to dłonie kapłana: poranione dźwiganiem, przybite do krzyża i z krzyża obejmujące każdego człowieka. Kaznodzieja podkreślił, iż właśnie w te ręce każdy kapłan winien się wpatrywać i w te ręce złożyć samego siebie.
Dzień święceń staje się chwilą, w której Jezus „już nie nazywa was sługami, ale przyjaciółmi. Pozwala spoczywać przy swym sercu, gdzie serca kapłańskie czują się bezpiecznie” zauważył Ksiądz Biskup, zwracając się do kandydatów na prezbiterów. Święcenia to też moment posłania - Pan posyła swych uczniów, by występowali w Jego imieniu, pełnili Jego wolę i Jego misję. „Posłany jednak musi znać Posyłającego”, przez co kapłan musi znać Kościół, kochać Kościół i słuchać Kościoła.
W dalszej części homilii Biskup Andrzej zadał pytanie: czy kapłan podoła obowiązkom drogi powołania? Jest to przecież „człowiek z krwi i kości” - mający swe wady, słabości, popełniający błędy. „Jedno jest pewne: to nie nasza sprawa” podkreślił kaznodzieja. Kapłan bowiem jawi się jako gliniane naczynie, w którym Pan złożył łaskę powołania. To Chrystus najlepiej zna owe gliniane naczynia i ich wytrzymałość. I nawet, jak popękają, Jezus je poskleja i umocni. Tym umocnieniem staje się Duch Święty, który wypełniając kapłańskie serca upodabnia je do Serca Jezusa. Stąd pamiętać należy, że gdy kapłan rozgrzesza, naucza, czy składa Ofiarę Ołtarza, sam Jezus wszystko to czyni.
Na zakończenie bp A. Suski przywołał myśl z nauczania sługi Bożego Jana Pawła II, który podkreślał, iż kapłan przede wszystkim jest dla Eucharystii. Ma żyć Eucharystią i troszczyć się, by była tym czymś najważniejszym, a jednocześnie napełniała mocą i radością.
„Jezus mówi: «Pokój wam!», a pokój serca to najpiękniejszy prezent” - zauważył Biskup Andrzej. Pomocą w czerpaniu siły i radości z Eucharystii oraz w osiągnięciu pokoju serca ma być dla toruńskich kapłanów bł. ks. Stefan W. Frelichowski - „człowiek pokoju i radosnej służby Bogu i ludziom”.
Po homilii nastąpił obrzęd święceń. Biskup pouczył kandydatów na prezbiterów o obowiązkach, które przyjmą na siebie wraz z darem kapłaństwa. Kandydaci natomiast, wkładając swoje dłonie w dłonie biskupa, uczynili gest symbolizujący ojcowską i synowską więź biskupa oraz jego prezbiterów. Okazali tym samym szacunek i posłuszeństwo biskupowi i jego następcom. Wyraziwszy wolę przyjęcia święceń, kandydaci do kapłaństwa leżąc krzyżem, odmówili wraz z wiernymi Litanię do wszystkich Świętych, co jest znakiem zawierzenia i usilnej modlitwy. Następnie Biskup na głowę każdego z kandydatów nałożył swe ręce i odmówił modlitwę konsekracyjną, po czym swe dłonie nałożyli wszyscy kapłani zgromadzeni w świątyni. Po przyjęciu szat i naczyń liturgicznych oraz namaszczeniu dłoni, ośmiu nowych kapłanów stanęło przy Ołtarzu Pana i wraz z Biskupem po raz pierwszy sprawowało Eucharystię.
Na zakończenie uroczystości neoprezbiterzy wyrazili swą wdzięczność najpierw wobec samego Stwórcy i Matki Bożej, następnie wobec Szafarza sakramentu kapłaństwa i kapłanów spotkanych na drodze formacji seminaryjnej oraz wobec rodziny, przyjaciół i wszystkich zaangażowanych w przygotowanie niedzielnej uroczystości.

Księża neoprezbiterzy na pierwsze placówki duszpasterskie zostali posłani do następujących parafii:
1. Ks. Krzysztof Foligowski - parafia pw. św. Mikołaja w Grudziądzu.
2. Ks. Krzysztof Kiełpiński - parafia pw. Matki Bożej Królowej Polski w Toruniu.
3. Ks. Grzegorz Koczot - parafia pw. św. Marii Magdaleny w Kurzętniku.
4. Ks. Sławomir Marcinkowski - parafia pw. Trójcy Świętej w Chełmży.
5. Ks. Michał Marony - parafia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Grudziądzu.
6. Ks. Michał Narodzonek - parafia pw. Św. Wojciecha i Św. Katarzyny w Boluminku.
7. Ks. Damian Wacławski - parafia pw. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Toruniu.
8. Ks. Mariusz Wojnowski - parafia pw. Matki Boskiej Zwycięskiej i św. Jerzego w Toruniu.