Reklama

Mój idol Adam Małysz

Mariusz Rzymek
Edycja bielsko-żywiecka 31/2007

Skoki narciarskie w środku lata? Czemu nie! 14 lipca w Gilowicach zorganizowano konkurs skoków o Puchar Śląskiej Rady Wojewódzkiej LZS, który był jednocześnie piętnastą konkurencją sportową rozegraną w ramach Międzynarodowej „Parafiady” Dzieci i Młodzieży w Warszawie. - A że w stolicy nie mają skoczni oraz klubów, które by skoków uczyły, więc my podjęliśmy się tego zadania. Zatem oprócz Warszawy drugą areną zmagań parafialnych sportowców jest teraz Żywiecczyzna - wyjaśnia Henryk Pasko, prezes Parafialnego Klubu Sportowego „Olimpijczyk” Gilowice.

Na dwóch skoczniach, dużej o wymiarach 24 metry, punkcie K 20 metrów, oraz małej o wymiarach 19 metrów, punkcie K 14 metrów, rywalizowały ze sobą dzieci z rocznika 1995 i młodsze. Najniżej zaawansowany wiekowo zawodnik miał zaledwie sześć lat.
Letnie skoki na igielicie okazały się być niezwykle widowiskową konkurencją. Nie obyło się bez kilkukrotnego pokonania osławionego punktu K, a także bez upadków. Jeden z nich zakończył się niestety kontuzją nogi faworyta zawodów Mateusza Hulbója. Podobnego pecha miał także inny pretendent do wygranej, Krzysztof Biegun. Podczas lotu na odległość 22 metrów nie ustał na nogach i przewrócił się. Tym samym przekreślił swoje szanse na zwycięstwo. Ostatecznie zajął siódme miejsce z notą 222 punktów. Lepszy od niego okazał się Daniel Połeć, kolega z „Olimpijczyka”, który wywalczył czwarte miejsce. - Za bardzo podczas lotu machałem rękami - wyjaśniał przyczynę upadku K. Biegun. Ten błąd kosztował K. Bieguna utratę 21 punktów. Zdobywca pucharu w kategorii wiekowej 1994, Konrad Janota z „Sokoła” Szczyrk, wyprzedził go o 10 punktów.

Międzynarodowy charakter

Łącznie w rozegranych w Gilowicach zawodach wzięło udział 75 zawodników z czterech państw. Oprócz Polaków, którzy przyjechali tu z dziesięciu klubów, wystartowali także Czesi, Finowie i Austriak z polskim obywatelstwem. Daniel Połeć, bo o nim mowa, od kilku sezonów reprezentuje barwy PKS „Olimpijczyk” i po zakończonych skokach mógł pochwalić się najlepszym wynikiem wśród chłopców z Gilowic. W klasyfikacji końcowej zajął ostatecznie czwarte miejsce. Jego wyczyn zdyskontowała jednak klubowa koleżanka Monika Hulbój, która w kategorii dziewcząt zajęła pierwsze miejsce, pokonując swą jedyną konkurentkę. W sumie klub z Gilowic do zawodów wystawił 13 reprezentantów.

Są wyniki

Mimo iż turniej w Gilowicach był mało udany dla miejscowych, to jednak ich osiągnięcia są godne uznania. - Pięciu naszych zawodników jest w kadrze województwa śląskiego i reprezentacji. Dwóch z nich stale zajmuje dobre miejsca na Mistrzostwach Świata. Na ostatnich Krzysztof Biegun raz był czwarty, a raz szósty, a Mateusz Hulbój dwukrotnie szósty. Na dodatek obaj to aktualni wicemistrzowie kraju - mówi Mirosław Pyclik, wiceprezes PKS „Olimpijczyk”. Aktualnie w sekcji narciarskiej PKS „Olimpijczyk” trenuje czternastu zawodników, plus jeden, na co dzień mieszkający w Austrii. Liczba ta, póki co nie może być większa. Jest to spowodowane okrojonymi dotacjami z Polskiego Związku Narciarskiego, który zabezpiecza wyposażenie zawodników. - Od początku naszego istnienia PZN podesłał nam 15 kompletów sprzętu, a to powoduje, że nie możemy ponad tę liczbę poszerzać kadrę. Funkcjonując od przełomu 2003/2004 r. dorobiliśmy się kilku sponsorów, ale ich dotacje starczają na pokrycie wydatków związanych z przejazdami, ewentualnie z zakupem kombinezonów. Gdy chodzi jednak o wyposażenie, to jesteśmy zdani na PZN. Cena jednego takiego kompletu to w końcu wydatek rzędu 3 tys. zł - tłumaczy M. Pyclik.

Reklama

Praca z młodzieżą

To, że dzieci z Gilowic garną się do skoków narciarskich jest w dużej mierze zasługą sukcesów skoczka z Wisły. - Cały czas kibicuję Adamowi Małyszowi. Kilka razy był on na zawodach, w których brałem udział. Nawet uścisnął mi dłoń - mówi z entuzjazmem Krzysztof Biegun. Ta fascynacja jest później przez trenerów w PKS-ie przekuwana na technikę i wyniki. - Odkąd mamy u siebie dwie skocznie jest nam dużo łatwiej pracować z podopiecznymi - objaśnia M. Pyclik. - Na razie nie mamy wielkich rotacji wśród osób, które zaczęły u nas trenować. Tak się złożyło, że te dzieci mają wyniki i to je mobilizuje do dalszego wysiłku. Ci, którzy nie osiągają dobrych rezultatów szybko się wykruszają - zaznacza wiceprezes. - Organizując w Gilowicach zawody staramy się dać startującym w nich zawodnikom maksimum satysfakcji. Wiemy jak ważna jest dla tych dzieci świadomość bycia docenionym. Stąd nierzadko dyplomy, które rozdajemy, sięgają 10. miejsca. Tego nigdzie indziej nie ma, a nieraz sprawia, że ten kawałek papieru, który kosztuje raptem złotówkę, zachęca młodego zawodnika do dalszych treningów - mówi Henryk Pasko.

Przykład do naśladowania

Zakończone w Gilowicach zawody nie dość, że były odsłoną Międzynarodowej „Parafiady”, to jeszcze wieńczyły edycję turnieju „Młode talenty”. Turniej odbywał się etapami, w trzech terminach. Inauguracja nastąpiła 2 maja, druga tura 6 czerwca, a zamknięcie 14 lipca. „Młode talenty” zostały wpisane przez PZN w kalendarz ogólnopolskich zawodów w kategorii wiekowej 1994-2000 junior D, E, F. To pokazuje, że kilku zapaleńców, przy odrobinie dobrej woli i samozaparcia jest w stanie nie tylko stworzyć przy parafii sekcję sportową, ale także nadać jej w pełni profesjonalny charakter. Na dodatek taki, którego pracę doceniają tak na probostwie, jak i w centrali PZN w Warszawie.

Krzysztof Biegun: - Skoki trenuję już od czterech lat, czyli od trzeciej klasy szkoły podstawowej. Zainteresowałem się nimi podczas oglądania Pucharu Świata w telewizji. Najpierw zacząłem kibicować, a potem trenować. PKS „Olimpijczyk” wybrałem dlatego, bo jest blisko domu. Po tym jak wybudowali u nas skocznię, po prostu chciałem tu trenować.

Monika Hulbój: - Mieszkam tutaj, więc nie myślałam o innym klubie niż PKS. Wcześniej ode mnie zaczął tu skakać mój brat. Chodziłam na jego treningi, widziałam zawody i spodobało mi się. W końcu też postanowiłam spróbować. Dziś o zwycięstwo było łatwo, bo prawie nie miałam z kim walczyć. Dziewczęta z Zakopanego, z którymi rywalizuję, są na zgrupowaniu. Wygrałam więc bez przeszkód. Na razie to dopiero rozpoczynam swą przygodę ze skokami. Treningi zaczęłam jakiś miesiąc temu. Wydaje mi się, że to będzie na długo mój ulubiony sport.
Monika Hulbój w kategorii dziewcząt wygrała nie tylko Puchar Śląskiej Rady Wojewódzkiej LZS, ale i turniej „Młode talenty”.

To my, ludzie, wyrzuciliśmy Boga z Europy

2019-12-04 07:07

Z kard. Robertem Sarahem, prefektem Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, rozmawia ks. Jarosław Grabowski, redaktor naczelny „Niedzieli”
Niedziela Ogólnopolska 49/2019, str. 10-12

Czy kryzys wiary dotarł już do Polski?
Czy doświadczamy go także w Kościele katolickim?
Dlaczego Europa odrzuca chrześcijańskie korzenie?

Ks. Jarosław Grabowski: – Wasza Eminencjo, coraz częściej da się słyszeć głosy o duchowym upadku Europy. Dlaczego Europejczycy odwracają się od wiary?

Kard. Robert Sarah: – Myślę, że przyczyną tego duchowego upadku Zachodu jest obojętność. Ludzie mówią: Bóg jest albo Go nie ma, to mnie nie interesuje. Wyrzuca się Go z życia społecznego – Boga nie ma w polityce, w ekonomii, w ludzkiej codzienności. Można też zaobserwować zjawisko humanizacji liturgii. Ludzie celebrują samych siebie: swoje działania, osiągnięcia, więzi, które ich łączą. Wymyślili swoją własną liturgię, w której nie ma już przestrzeni dla Boga, bo centralne miejsce zajmuje człowiek. Bóg przestał być potrzebny. Nietzsche powiedział: „Bóg umarł”. To my, ludzie, zabiliśmy Boga! Zabijając jednak Boga, zabijamy człowieka, co można zauważyć choćby w braku poszanowania dla życia poczętego. Aborcja, wojny – to wszystko istnieje, bo ludzie zapomnieli o Bogu. A przecież jesteśmy z Nim nierozerwalnie związani, bo to On nas stworzył na swój obraz. W Europie nastąpił kryzys antropologiczny. Nie ma już znaczenia, czy jest się chrześcijaninem, buddystą, muzułmaninem czy ateistą – wszyscy są równi, więc po co się angażować? Porzuciliśmy też modlitwę. Niedzielna Msza św., dotąd w powszechnym rozumieniu bezwzględnie obowiązkowa, zaczęła być traktowana jako coś dobrowolnego... Francuski pisarz Georges Bernanos powiedział, że Bóg oddala się od naszych serc dlatego, że to my się dechrystianizujemy, że świat nie przyjął Chrystusa. A zatem to my porzuciliśmy naszą chrześcijańskość. W świecie polityki oficjalnie odrzuciliśmy swoje chrześcijańskie korzenie. To my, ludzie, wyrzuciliśmy Boga z Europy.

– Wszystko to opiera się na braku więzi z Bogiem. Aby jednak powrócić do tej więzi, potrzeba wiary przekazywanej przez rodziców, przynależności do wspólnot formacyjnych...

o. Waldemar Pastusiak
Kard Sarah z ks. Jarosławem Grabowskim

– Trzeba odnaleźć wiarę jako dar Boga i otworzyć nasze serce na ten dar. Odpowiedzialni są za to rodzice, którzy mają za zadanie komunikować dzieciom swoją wiarę. Mają żyć wiarą w rodzinie, dawać przykład w modlitwie – dlatego że ona jest znakiem tego, kto wierzy. Odpowiedzialni jesteśmy także my, kapłani. Mamy komunikować prawdziwą wiarę, a nie nasze opinie. Mamy nauczać wiary. Z szacunkiem traktować Komunię św., z godnością celebrować Mszę św. Jeśli zabraknie takiego podejścia, zniszczymy wiarę ludu. „Lex orandi, lex credendi” – norma modlitwy jest normą wiary. Niszcząc liturgię, niszczymy wiarę! Prawdziwy kryzys, upadek duchowy ma swój początek w zachowaniu kapłanów, którzy nie celebrują Mszy św. Za tym idzie przemiana społeczna, kulturowa. Ludzie zaczynają wyrażać pogląd, że wiara jest sprawą prywatną, dlatego trzeba Boga wyrzucić z przestrzeni publicznej. A zatem musimy ponownie zamanifestować wiarę, musimy katechizować. Od dłuższego czasu w wielu krajach dzieci i młodzież na katechezie niczego się nie uczą, zamiast tego wykonują rysunki. Porzuciliśmy to, co stanowi istotę, a co powinno być przekazywane, nauczane od dziecka.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gwatemala: beatyfikacja brata szkolnego Jakuba A. Millera – męczennika

2019-12-06 19:13

kg (KAI) / Huehuetenango

W sobotę 7 grudnia w mieście Huehuetenango w zachodniej Gwatemali biskup diecezji David w Panamie kard. José Luis Lacunza Maestrojuán ogłosi błogosławionym brata Jakuba Alfreda Millera, który poniósł tam śmierć męczeńską w wieku 37 lat. Był on amerykańskim bratem szkolnym, który ponad 10 lat swego życia zakonnego spędził w Ameryce Środkowej, głównie w Nikaragui, potem w Gwatemali i tam zginął z rąk niewykrytych do dzisiaj sprawców.


Brat Santiago czyli Jakub Alfred Miller

Oto krótki życiorys nowego błogosławionego.

Jakub (James) Alfred Miller urodził się 21 września 1944 w miasteczku Stevens Point w amerykańskim stanie Wisconsin. Był wcześniakiem i zaraz po urodzeniu ważył zaledwie nieco ponad 1,8 kg, później jednak szybko się rozwijał i jako dorosły mierzył prawie 2 metry i ważył 100 kg. W dzieciństwie i wczesnej młodości był bardzo porywczy, a nawet niesforny i rubaszny, co nieraz budziło lęk w jego otoczeniu.

Wielki wpływ na zmianę jego zachowania i na całe późniejsze jego życie wywarła nauka w szkole średniej, prowadzonej przez braci szkolnych w mieście Winona w sąsiednim stanie Minnesota. W 1959, mając 15 lat, rozpoczął juniorat w tym zgromadzeniu zakonnym, w 3 lata potem został postulantem, a następnie nowicjuszem. Przyjął wówczas imiona zakonne Leo William, później jednak powrócił do swych imion chrzestnych i tylko ich używał.

Jeszcze przed złożeniem ślubów wieczystych w sierpniu 1969 zaczął pracować jako nauczyciel języków angielskiego i hiszpańskiego i jako katecheta w szkole średniej Cretin w St. Paul – stolicy Minnesoty; uprawiał też amerykański futbol i trenował drużynę szkolną.

Po ślubach władze zgromadzenia wysłały go do pracy w mieście Bluefields w południowo-wschodniej Nikaragui, skąd w 1974 przeniesiono go do Puerto Cabezas na północny wschód kraju. Pracował tam nie tylko jako nauczyciel, ale również przy rozbudowie miejscowego kompleksu przemysłowo-kościelnego, a szkoła na jego terenie pod jego kierunkiem rozrosła się z 300 do 800 uczniów. Aby bardziej zbliżyć się do miejscowej ludności, zaczął używać hiszpańskiej wersji swego imienia – Santiago (Jakub) i pod nim był powszechnie znany.

Tę pomyślnie rozwijającą się działalność przerwało w lipcu 1979 polecenie władz zakonnych, aby opuścił Nikaraguę, gdy zwyciężyło tam lewicowe ugrupowanie sandinistów. Brat Santiago pozostawał bowiem w dobrych i bliskich kontaktach z dotychczasowym dyktatorem Anastasio Somozą, widząc w tym szanse na wypełnienie przez rząd zobowiązań co do rozbudowy szkolnictwa w tym regionie, złożonych jego poprzednikowi i współbratu zakonnemu Francisowi Carrowi. Ale niektórzy miejscowi mieszkańcy uważali te więzi za zbyt bliskie i to zaniepokoiło przełożonych zakonnika, tym bardziej że nowe władze umieściły jego nazwisko na liście tych, których należy „sprzątnąć”.

Brat Santiago wrócił więc bardzo niechętnie do Stanów Zjednoczonych, gdzie znów zaczął uczyć w swej pierwszej szkole w St. Paul, nie przestając jednak marzyć o powrocie do Ameryki Środkowej. Robił tak wiele dla tej placówki, że uczniowie nazwali go „Bratem Złotą Rączką”.

W styczniu 1981 znów znalazł się w Ameryce Środkowej, tym razem w Gwatemali – w Huehuetenango na zachodzie kraju i tam od pierwszej chwili zaangażował się jako nauczyciel zawodu w poprawę położenia ludności tubylczej, uciskanej przez panujący w tym kraju reżym. Działania te z jednej strony zyskały mu wielką sympatię miejscowych mieszkańców, z drugiej ściągnęły nań nie mniejszą wrogość rządzących wojskowych i bardzo szybko zaczął otrzymywać ostrzeżenia i pogróżki, których jednak nie uląkł się i nadal prowadził swą działalność na rzecz najuboższych.

Już w rok później – wieczorem 13 lutego 1983 do prowadzonej przez braci szkolnych Szkoły Indiańskiej im. De La Salle wdarło się trzech zamaskowanych i uzbrojonych mężczyzn, oddając serię strzałów do brata Millera, zajętego pracami budowlanymi. Zakonnik zginął na miejscu, zabójcy natomiast od razu odjechali, a wszelki ślad po nich zaginął. Do dziś pozostali niewykryci i nieukarani.

Amerykańska diecezja La Crosse, na której terenie urodził się przyszły błogosławiony, ustanowiła nagrodę jego imienia za działalność na rzecz sprawiedliwości społecznej, a po jego śmierci powstała także fundacja, również nosząca jego imię, w celu kontynuowania jego dzieła na rzecz biednych i uciskanych. Brat Santiago nazywany jest „męczennikiem edukacji”.

Jego proces beatyfikacyjny toczył się w Huehuetenango w latach 2009-10, a w Watykanie zakończył się podpisaniem przez Franciszka dekretu o męczeństwie 7 listopada 2018.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem