Przez dwa dni Instytut Teologiczny w Bielsku-Białej rozbrzmiewał dyskusjami na temat ważności porozumiewania się, nieustannego dialogu międzykulturowego - owym nieuniknionym spotkaniem z Innym. Podczas dwudniowej międzynarodowej konferencji, która odbyła się 14-15 listopada, wygłoszono około 30 wykładów. Słuchaczom i prelegentom życzył samych owocnych dyskusji bp Tadeusz Rakoczy. Podkreślił on wielką rolę dialogu, jako jednego z najważniejszych sposobów porozumiewania się. - Trzeba szukać porozumienia w duchu chrześcijańskim - mówił Duszpasterz.
Należy podkreślić, że zaproszenie na konferencję zorganizowaną przez Instytut Teologiczny im. św. Jana Kantego i Katedrę Polonistyki Akademii Techniczno- Humanistycznej przyjęli wybitni naukowcy z wiodących uczelni wyższych w Polsce.
Swoje rozważania na temat: „Dialog jako interpersonalne spotkanie w horyzoncie prawdy i dobra” wygłosił ks. prof. Jan Wal z Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, referat pt. „Dialog edukacyjny” podbił serca słuchaczy prof. Mariana Śnieżyńskiego z Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Oba wystąpienia przypieczętował wykład prof. Stanisława Gębali, który zastanawiał się nad sytuacją Żyda na kanwie „Uchodźców” Henryka Grynberga. Wszystkie trzy referaty wywołały burzliwą dyskusję, którą jeszcze podsyciło wystąpienie prof. Zofii Zarębianki pt. „Ja-Inny” o jednym wierszu Marcina Świetlickiego.
Interesująca była również część druga środowych wykładów. Słuchacze mieli bowiem okazję prześledzić rozważania dr Anastazji Seul o Janie Pawle II jako nauczycielu dialogu z Bogiem oraz dr Jolanty Szarlej o Prorokach dialogu z Najwyższym. Całości dopełniły kolejne trzy teksty: „Liturgia dialogiem” ks. dr. Piotra Gregera, „Rozum i to, co inne. Dialog czy seria monologów” ks. dr. Leszka Łysienia oraz „Dialog jako kategoria metafizyczna” dr. Marka Rembierza.
Dojrzalszym szczególnie podobało się wystąpienie psychologa, dr. Katarzyny Wojtasik, która wskazywała drogę do zrozumienia człowieka z depresją, a młodzieży prezentacje jej rówieśników i spotkanie z poezją Zofii Zarębianki, piszącej równie wyjątkową lirykę, której w skupieniu, niejednokrotnie z ściśniętym wzruszeniem sercem, wysłuchano.
Byli jednymi z najbliższych współpracowników Apostoła Narodów. Należą do pierwszego pokolenia biskupów, którzy byli uczniami Apostołów.
Tymoteusz, którego imię greckie oznacza „tego, kto czci Boga”, przyjął chrzest z rąk św. Pawła. Urodził się w Listrze z matki Żydówki i ojca Greka (por. Dz 16, 1). Święty Paweł w swoim Liście do Tymoteusza przekazuje nam imiona jego matki – Eunice oraz babki – Lois (por. 2 Tm 1, 5). Apostoł Narodów wybrał Tymoteusza na swego towarzysza podróży misyjnych – Tymoteusz przemierzył razem z Pawłem i Sylasem Azję Mniejszą, aż po Troadę, skąd przeszli do Macedonii. Spotykamy go w Atenach, w Tesalonice. Był w Koryncie. Sam św. Paweł doceniał zaangażowanie Tymoteusza w dziele misyjnym i ewangelizacyjnym. Napisał o nim w swoim Liście do Filipian: „Nie mam bowiem nikogo równego mu duchem, kto by się szczerze zatroszczył o wasze sprawy” (Flp 2, 20). Tymoteusza odnajdujemy również w Efezie podczas trzeciej podróży apostolskiej Pawła. Benedykt XVI w jednej ze swoich katechez podkreślił, że „Tymoteusz jawi się jako wielki pasterz”. Według Historii kościelnej Euzebiusza, Tymoteusz był pierwszym biskupem Efezu.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
Zbiory Biblioteki Watykańskiej powiększyły się o cenny manuskrypt - kodeks, zawierający żywoty pięciu świętych oraz „Historię Longobardów” autorstwa Pawła Diakona. To autograf, który od połowy XVII w. znajdował się w watykańskich kolekcjach, ale w roku 1798 został uznany za zaginiony.
Cymelia, stanowiące część przechowywanego w Bibliotece Watykańskiej zbioru Palatini latini, zostały zakupione w wiedeńskim antykwariacie Inlibris Huga Wetschereka. Składa się na nie papierowy rękopis liczący 115 kart i dwie karty ochronne, zawierający zapis żywotów pięciu świętych: Cyriaka, Galla, opata Maura, Goara oraz Burkarda, biskupa Wormacji, a także „Historię Longobardów”, najważniejsze dzieło benedyktyńskiego mnicha Pawła Diakona, powstałe pod koniec VIII w.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
