Rząd Millera przedstawił swój program gospodarczy. Program ten nazwać można programem bezradności i rządzącej lewicy wobec nabrzmiewających trudności gospodarczych i społecznych. Te gospodarcze to przede wszystkim spadek rentowności przedsiębiorstw, spadek popytu, narastająca drożyzna; te społeczne to przede wszystkim rosnące bezrobocie.

Zamiast powszechnej obniżki podatków (co ożywiłoby popyt i rozruszało produkcję, ale musiałoby uderzyć w bezproduktywną biurokrację) - rząd podniósł podatki, opodatkowując najpierw oszczędności obywateli, wkrótce potem - ustanawiając podatek akcyzowy na energię elektryczną. Podroży to, oczywiście, koszty produkcji, i tak już w Polsce wysokie i nadal rosnące (głównie w wyniku spełniania kolejnych "warunków dostosowawczych", dyktowanych przez Unię Europejską). Podwyższaniu podatków towarzyszy likwidacja lub ograniczanie dotychczasowych ulg i zasiłków, więc uderzanie po kieszeni głównie świata pracy. Natomiast biurokracja; państwowa, samorządowa - której ograniczenie zapowiada SLD w kampanii wyborczej - ma się dobrze: skończyło się na zapowiedziach i symbolicznych gestach...

Staje się coraz bardziej widoczne, że rząd Millera nie ma żadnego wiarygodnego pomysłu na ożywienie gospodarki, jak tylko zdać się na coraz bardziej problematyczną "pomoc unijną"... Ale ostatecznie decyzje UE (pomoc dla polskiego rolnictwa kilkakrotnie mniejsza niż wspomaganie rolnictwa unijnego) stawiają pod znakiem zapytania i tę taktykę rządu.

Cóż więc pozostaje z programu rządu Millera? Pozostaje swoista filozofia, którą nazwać można: "Zabrać wszystkim - aby dać niektórym". Jak to zresztą pisał niegdyś Orwell w swym Folwarku zwierzęcym, przedniej satyrze na ustrój socjalistyczny: "Wszystkie zwierzęta są sobie równe, ale niektóre są równiejsze od innych". Gdy zatem podatkami (zapowiedziano już wyższy podatek tzw. przymusowych ubezpieczeń komunikacyjnych!) rząd zabiera obywatelom coraz więcej pieniędzy - jednocześnie ustanawia "kredyty gwarantowane" przez państwo dla niektórych przedsiębiorców. Zapewne dla tych, którzy tworzą polityczne zaplecze rządzącej koalicji lewicy, bo przecież jeśli o "gwarancjach" decydować ma czynnik polityczny, to nie trudno domyślić się, komu ten czynnik polityczny tych gwarancji udzieli... Bardzo trafnie rozszyfrował i scharakteryzował ten pomysł rządu Millera Maciej Grabowski z Instytutu Badań nad Gospodarką, który powiedział w wywiadzie dla Rzeczpospolitej: " Gwarancje skarbu państwa oznaczają, że ryzyko inwestora prywatnego jest zerowe. I zaangażuje się on w takie przedsięwzięcie, nie analizując go w kategoriach rynkowych. Zbliżamy się w ten sposób do modelu planu 5-letniego z czasów PRL: to rząd będzie decydował o tym, jakie inwestycje w gospodarce warte są finansowania. W takim systemie ryzyko nietrafionych inwestycji jest ogromne. Za kilka lat może się okazać, że budżet, więc podatnik musiał zapłacić za udzielone gwarancje i poręczenia rządowe".

Nic dodać, nic ująć: "zabrać wszystkim, aby dać niektórym" . Jesteśmy bardzo blisko słynnego już "Rząd się zawsze wyżywi" Urbana. Czy jednak po rządzącej formacji politycznej można spodziewać się innej filozofii?...