Każde powołanie jest przede wszystkim darem Boga. Powołanie do kapłaństwa jest wielką tajemnicą, której nie można do końca wytłumaczyć. Ojciec Święty, mówiąc do młodzieży w 1987 r. w Los Angeles, dał świadectwo swojego kapłańskiego powołania: "Pozostaje to tajemnicą również dla mnie. Czyż możliwe jest wytłumaczenie Bożych dróg?... Jasno dostrzegłem, że to, co odczuwałem we własnym sercu, nie było ludzkim głosem ani moim własnym wymysłem. Chrystus wołał mnie do służenia Jemu jako kapłan. I mogę powiedzieć, że jestem głęboko wdzięczny Bogu za moje kapłańskie powołanie (...)".

Każdego roku alumni naszego Wyższego Seminarium Duchownego udają się do różnych parafii naszej diecezji, aby w tym szczególnym dniu dać świadectwo o tym, czego sami doświadczają w swoim życiu - o darze powołania do służby kapłańskiej. 10 lutego Niedzielę Powołań przeżywały parafie kilku sosnowieckich dekanatów. "Wyjazdy takie są bardzo oczekiwane i klerycy z wielką radością przybywają do konkretnych parafii, by uczestniczyć we Mszach św., podczas których mówią o powołaniu do kapłaństwa jako pozytywnej odpowiedzi na ewangeliczne wezwanie Chrystusa: ´Pójdź za mną´" - mówi alumn piątego roku. Obecność przyszłych kapłanów we wspólnotach sprawia, że Seminarium nie jest czymś odległym i tajemniczym, ale staje się bliskie. Świadczy o tym stale rozszerzające się grono Przyjaciół Seminarium i coroczne spotkania z Przyjaciółmi w Krakowie oraz wymiana korespondencji. Wszystko to składa się na prawdziwą współpracę świeckich i przyszłego duchowieństwa. Seminarzyści podczas spotkań z młodzieżą oraz innymi wspólnotami przybliżają obraz życia przyszłego kapłana, który poprzez formację ludzką, duchową, intelektualną i duszpasterską przygotowuje się przez 6-letnie studia filozoficzno-teologiczne do kapłaństwa, służby Bogu i ludziom. Seminarium jest więc instytucją, której zależy nie tylko na przekazaniu jak największej ilości wiedzy z zakresu teologii i innych dziedzin. To także, a może przede wszystkim, wspólnota, która pragnie uformować prawe charaktery, sprawić, aby każdy kapłan kochał ludzi, wśród których będzie pracował, by był dla nich i z nimi. Wierni zwracają uwagę na wiele spraw: jak ksiądz mówi kazania, jak odprawia Mszę św., czy ładnie śpiewa, czy chętnie pracuje z młodzieżą i dziećmi, czy gromadzi ministrantów, czy dobrze spowiada. Chcą, by kapłan, jak mówią, był z powołania, by w jego zachowaniu zawsze można było odnaleźć oblicze samego Chrystusa. Chodzi więc o to, by był najpierw dobrym człowiekiem.