Charyzmat Zgromadzenia

Św. Wincenty a Paulo i św. Ludwika de Marillac utworzyli pierwsze czynne Zgromadzenie we Francji w 1633 r. W trosce o nadanie duchowego kształtu powstającemu Zgromadzeniu, św. Wincenty wygłaszał do sióstr konferencje. Dnia 9 lutego 1653 r przedmiotem rozważań była konferencja zatytułowana: „O Duchu Zgromadzenia”. Założyciel wyjaśniał siostrom: „Musicie wiedzieć jaka jest różnica między waszym Zgromadzeniem i wielu innymi, które zobowiązują się usługiwać ubogim, jak wy, ale nie w ten sposób jak to jest praktykowane u was. Duch Zgromadzenia polega na oddaniu się Bogu, celem umiłowania Pana naszego i usługiwania Mu w osobach pod względem ciała i duszy w ich mieszkaniach i gdzie indziej, celem pouczania dziewcząt, dzieci i w ogóle wszystkich, których Boska Opatrzność wam posyła”.

Chrystocentryzm

Godną zauważenia jest pieczęć Zgromadzenia, której używano już w 1643 r. Przedstawia ona płonące serce, na tle którego widnieje wizerunek Ukrzyżowanego Chrystusa. Umieszczony wokół niego napis: „Caritas Christi urget nos” stanowi dewizę Zgromadzenia. Podkreśla on chrystocentryczny charakter posłannictwa Sióstr Miłosierdzia. Miłość jaką miał Jezus Chrystus do ludzi, ma być przez siostry naśladowana, bo dla ubogich jest ona przedłużeniem miłości Jezusa Chrystusa.

Charakter Maryjny Zgromadzenia

Założyciele odznaczali się w swym życiu bardzo żywym nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny. Św. Ludwika de Marillac szczególną czcią otaczała tajemnicę Niepokalanego Poczęcia Maryi Panny, mimo że dogmat o tej prawdzie wiary nie był jeszcze ogłoszony. 17 października 1644 r. w Chartres Założycielka oddała Zgromadzenie Najświętszej Dziewicy obierając Ją za jego Jedyną Matkę. Za przykładem Założycielki, siostry każdego roku ponawiają uroczyście swoje oddanie się Maryi.
Znakiem szczególnej miłości Maryi do Zgromadzenia, było jej objawienie się nowicjuszce Sióstr Miłosierdzia - św. Katarzynie Laboure w kaplicy Domu Macierzystego Sióstr, który mieści się w Paryżu przy ul. du Bac 140. Podczas pierwszego objawienia z 1830 r. Maryja zaznaczyła, że kocha Zgromadzenie i jest ustanowiona jego Strażniczką. W następnym objawieniu tego samego roku, powierza Siostrze Katarzynie medalik, nazywany powszechnie Cudownym Medalikiem. Oddawanie czci Maryi przez Siostry ma odbicie w praktykach religijnych, oraz naśladowaniu Jej odniesień względem Boga i ludzi.

Zgromadzenie w świecie

Ewangelizacja krajów nie znających Chrystusa była przedmiotem troski św. Wincentego. Za życia Założyciela proszono z Madagaskaru o Siostry. Chociaż z bliżej nieokreślonych przyczyn Założyciel ich tam nie wysłał, to jednak podkreślał ich gotowość pracy w krajach misyjnych. Akta Zgromadzenia z XIX w. odnotowują działalność Sióstr na misjach katolickich w Bejruckie, Jerozolimie, Szanghaju, Pekinie.
Dziś Zgromadzenie jest obecne w 91 krajach, przynależących do wszystkich kontynentów. Według Konstytucji Zgromadzenia: „Duch misyjny powinien ożywiać wszystkie Siostry. Zgromadzenie jest misyjne ze swej natury. Usiłuje ono zachować konieczną elastyczność i gotowość do zmiany miejsca, by odpowiedzieć na wezwania Kościoła wobec wszystkich rodzajów ubóstwa.” /K.25/

Wizja Założyciela

„Oto, moje córki, jaki był początek waszego Zgromadzenia. Wówczas nie było ono tym, czym jest obecnie, należy sądzić, że dziś nie jest jeszcze tym, czym będzie, aż wreszcie Bóg doprowadzi je do stanu, w jakim chce je mieć.” s. Józefa Podstawka SM

Więcej informacji: www.szarytki.pl

WCZORAJ

Moje Córki!
Polecam waszym modlitwom nasze Siostry w Polsce, które dają tak piękne oznaki, że posiadają ducha prawdziwych Sióstr Miłosierdzia.
Wiecie, moje Siostry, o ich przybyciu do Polski i jak pięknie przyjęła je królowa. (chodzi o Marię Ludwikę Gonzagę). Pozostawiwszy im jakiś czas, by odetchnęły powietrzem kraju i poduczyły się nieco języka, powiedziała do nich: „A więc moje Siostry, czas rozpocząć waszą pracę. Jest was trzy; jedną z was chciałabym zatrzymać przy sobie, a to ciebie, moja Siostro, Małgorzato; pozostałe dwie pójdą do Krakowa usługiwać ubogim.”
Siostra Małgorzata odpowiedziała: „Ach, co Pani mówi? Jest nas tylko trzy do usługi ubogim, a ty w swym królestwie masz tyle osób zdolniejszych od nas do usługi Twemu Majestatowi. Pozwól nam, Pani, spełniać tutaj to, czego Bóg żąda od nas, podobnie jak to czynimy gdzie indziej.”
„Jak to! Moja Siostro, nie chcesz mi więc wcale usługiwać” - „Wybacz mi Pani, ale to Bóg wezwał nas do usługi ubogim”.
Czy to nie piękne, moje Siostry?
(Z Konferencji św. Wincentego a Paulo, wygłoszonej do Sióstr w dniu 2 lutego 1653 r.)

DZISIAJ

Moje Drogie Siostry!
W centrum naszego powołania Siostry Miłosierdzia jest Chrystus, którego rozpoznajemy, kochamy i któremu służymy w Ubogim. Tym duchem żyły Siostry od założenia Zgromadzenia.
Listy od Was dostarczyły mi też wiadomości o ludziach starszych, kobietach, mężczyznach, młodzieży i dzieciach, którym służycie, którym towarzyszycie z różnych tytułów na drodze życia: w domach pomocy, więzieniach, obozach dla uchodźców, gimnazjach, szkołach, szpitalach… Zawsze podkreślacie Waszą radość płynącą ze służenia Chrystusowi w Ubogich. Piszecie też czasem o swoim poczuciu bezsilności, ubóstwa wobec liczby i wielkości spotykanych nieszczęść.
Czyż dla nas, Sióstr Miłosierdzia, to działanie i cierpienie nie wiąże się z” bliskością naszego życia i serca z Ubogimi”, które, na szczęście wychodzi poza granice pomocy, jaką możemy przynieść.
(Z listu Matki Generalnej Evelyne Franc z dnia 1 stycznia 2008 r.)