Reklama

Zaczęło się od życzeń

Jesteśmy takim małżeńskim trójkątem. Po jednej stronie ja, po drugiej stronie żona i staramy się kierować ku wierzchołkowi, którym jest Chrystus. Im bliżej jesteśmy Chrystusa, tym bliżej jesteśmy siebie - opowiada Andrzej

Państwo Andrzej i Urszula Rychliccy są małżeństwem od 31 lat. Ich miłość powołała do życia Elizę, Pawła i Aleksandrę. Dzieci są już dorosłe, wciąż jednak mają wspaniały przykład w swoich rodzicach, którzy pokazują im, że miłość nie ustaje, że miłość nie jest tylko przywilejem młodych.

Najpierw wspólne życzenia, potem ślub

Trwało wtedy pierwsze spotkanie duszpasterstwa akademickiego działającego przy parafii św. Jadwigi Królowej (wtedy jeszcze błogosławionej), gdy do sali, gdzie zgromadzona była młodzież akademicka, wpadł spóźniony Andrzej. Jako że było to pierwsze spotkanie w nowym roku akademickim, wszyscy się nawzajem sobie przedstawili. Ks. Józef, prowadzący spotkanie, poprosił o to również spóźnionego Andrzeja. - Jestem Andrzej - odezwał się wywołany. - A ja Ula - dało się słyszeć z drugiego końca sali. - W takim razie Ula i Andrzej jutro podczas wizytacji parafii przez kard. Karola Wojtyłę przywitają naszego duszpasterza - zdecydował prowadzący spotkanie kapłan. I tak się stało. 16 października, dokładnie na dwa lata przed wyborem na Stolicę Piotrową, Ksiądz Kardynał został przywitany przez wywołanych do tego członków duszpasterstwa akademickiego. W kolejnym dniu wizytacji Andrzej, idąc do kościoła na Mszę św., spotkał po drodze Ulę, która znalazła się pod jego parasolem, padał bowiem deszcz. Podczas Eucharystii w obecności kard. Wojtyły odnawiano przyrzeczenia małżeńskie i... stojący obok siebie Andrzej i Ula także je odnowili, choć nie byli małżeństwem ani nawet parą. Zrobili to dla żartu. Kilka miesięcy później stanęli na ślubnym kobiercu - już nie dla żartu. Całkiem poważnie. Do dziś mówią, że w pewien sposób małżeństwa udzielał im przyszły papież. Również dziś często zdarza się im witać biskupa, czy kardynała podczas parafialnych uroczystości.

Najpierw modlitwa, potem artykuł

Zdarzyło mi się po raz pierwszy, że moi rozmówcy przed rozmową poprosili o modlitwę. Zamieniliśmy przecież dopiero kilka zdań przy wejściu do ich mieszkania. Okazuje się, że modlitwa zawsze łączy ludzi, a ja już na samym początku spotkania z państwem Rychlickimi uświadomiłem sobie, że wszystko, co robimy, powinniśmy ofiarować Bogu. Prosiliśmy Ducha Świętego, aby ten artykuł przyniósł dobro innym. Pomyślałem, że gdyby wszyscy dziennikarze zaczynali swoją pracę modlitwą, to pewnie to, co czytamy codziennie w prasie, nie powodowałoby w nas tylko zgorszenia i frustracji, ale mogłoby przyczyniać się do naszego zbawienia. Czy ktoś jednak dziś w taki sam sposób fascynuje się zbawieniem, jak zbrodnią, sensacją, życiem gwiazd, polityką i sportem? Wspólna modlitwa była dla mnie pięknym świadectwem, które dali mi małżonkowie.

Reklama

Mamusia w oknie, tatuś przy zlewie

- Jak to jest, że żyjecie w małżeństwie 31 lat, a Wasze dzieci, znajomi i wszyscy, którzy Was poznają, są zachwyceni sposobem, w jaki, nadal okazujecie sobie miłość? - pytam małżeństwo. Tu wtrąca się Ola: - Jak byłam mała, to wstydziłam się trochę za rodziców. Szliśmy po osiedlu, a oni potrafili, trzymając się za rękę, podskakiwać. Dziś patrzę na to z innego punktu widzenia. Spotykam się z ludźmi, których małżeństwa rozpadają się po roku, po dwóch latach. Patrząc na rodziców, żyjąc w domu, gdzie nigdy nie było awantur, nie do końca mogę to zrozumieć - zastanawia się najmłodsze, 24-letnie dziecko Urszuli i Andrzeja. Małżonek opowiada, że cały czas starał się, aby to, co zaistniało w nich pięknego na samym początku, nigdy nie zgasło. Podobnie postępuje mama, co potwierdza Ola, która często spotyka mamę wpatrzoną w okno i oczekującą na tatusia, do tego nieszczędząca czasu przed lustrem, by dla swojego wybranka wyglądać jak najpiękniej. Nie bez przyczyny rodzina, którą mam okazję poznać i uczucia, którymi się darzą, budzą skojarzenia z miłością św. Joanny Beretty-Molli i jej męża Piotra. Joanna pisała w swoich listach do męża: „Przybądź jak szybko to możliwe. (...). Mój Piotrze, myślę o Tobie z wielkim, nieustającym uczuciem”. Św. Joanna była nastawiona na poszukiwanie i dawanie szczęście mężowi, na dzielenie jego życia. A Urszula podobnie jak święta z Włoch, darzy męża wielkim uczuciem i okazuje mu wiele czułości, która może w Polsce nie zawsze bywa dobrze rozumiana. Małżonkowie nie obnoszą się z nią wszędzie. Wybranka Andrzeja zawsze czule wita męża po powrocie z pracy, rzuca mu się nawet na szyję. Na spacerach trzymają się za ręce. Nie brakuje niespodzianek, którymi się obdarowują, przeżywania wspólnych rocznic. A zdarza się również, że Andrzej swoją żonę wniesie do domu na rękach... Ciągle za sobą tęsknią, odczuwają wielką potrzebę bycia blisko siebie. Andrzej nie pyta żony, czy ma zmywać, gdy wie, że Urszula jest zmęczona.
Dzieci - Eliza, Paweł i Ola, które są już dorosłe - a Eliza ma już męża Tomka i uczyniła swoją mamę babcią prawie 2-letniej Oliwii, na jedną z rocznic ślubu rodziców napisali, że dziękują im za miłość do nich, ale przede wszystkim za miłość, którą mieli i mają do siebie. Ta ich wzajemna miłość uświadamia im, że to właśnie w rodzinie odnaleźli oni i urzeczywistnili swoją przyjaźń i chrześcijańskie szczęście, emanujące na wszystkich wokół.

Siła w modlitwie

Może zabrzmi to banalnie i słowa te nieraz słyszymy przy różnych okazjach. Jeśli jednak wypowiadają je osoby, które doświadczyły, że nie są one tylko pustymi frazesami, to przekonujemy się, że ci, którzy wierzą, „wszystko mogą w Tym, który ich umacnia”. Odkąd małżonkowie znaleźli swoją drogę formacji w Ruchu Domowego Kościoła, ich życie duchowe nabrało innego wymiaru. Wspólnota pomaga się rozwijać. Ktoś, czytając o rodzinach, które odnalazły prawdziwe szczęście, może pytać, czy tylko w jakiejś wspólnocie jest to możliwe. Nie. Ale wspólnota może pokazać drogę, może pomóc i zmobilizować do pracy nad sobą. Urszula i Andrzej podjęli zobowiązania, które wynikają z ich obecności w Domowym Kościele. Najbardziej pomógł im dialog małżeński (oraz modlitwa małżeńska, często ich modlitwa zamieniała się we wspólną rozmowę. Nie wyobrażają sobie oni, że mogliby nie zakończyć dnia modlitwą. Jeśli jest okazja, modlą się także całą rodziną, odmawiając Koronkę, „Anioł Pański”. W ciągu roku znajdują czas na rekolekcje. Razem z oazą dorastały ich dzieci.

Nie dla żony - dla innych

W pewnym momencie trwania w Ruchu Domowego Kościoła małżonkowie podjęli decyzję o podjęciu abstynencji od napojów alkoholowych i wstąpili do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Zanim się to stało, chcieli się jednak przekonać do swojej decyzji i podjęli tylko roczną abstynencję. Wtedy doświadczyli, jak bardzo ich krok będzie innym potrzebny. Podczas jednego z przyjęć odmówili picia alkoholu, gdy kieliszek wędrował wokół stołu. Wywołało to zdziwienie, konsternację... Niektórzy myśleli, że Andrzej odmówił z powodu żony, że to ona go do tego przymusiła, a gdy ona na chwilę opuściła miejsce przy stole, ktoś nawet powiedział: „To może teraz spróbujesz?”. Nie rozumieli ich decyzji, ale sami tego dnia wypili mniej niż zazwyczaj lub nawet odmawiali „jednego”. Pierwszy raz po przyjęciu zostało tak dużo alkoholu... Większość osób wróciła do domu trzeźwa. Do trwania w abstynencji przekonało ich także świadectwo, które usłyszeli na rekolekcjach, oraz fakt, że mimo iż w wielu rodzinach istnieje problem alkoholowy, to i tak niewiele osób potrafi podjąć takie zobowiązanie w intencji innych - nawet najbliższych.
Istnieją rodziny, które można wskazywać jako wzór chrześcijańskiego życia. To nie „gatunek wymierający” w naszym społeczeństwie. Łatwo powiedzieć: „my tacy święci nie potrafilibyśmy być”, łatwo mówić, że to tylko wyjątki. Trudniej zacząć choćby od wspólnej małżeńskiej, rodzinnej modlitwy, która może zapoczątkować świętość, o której przecież każdy z nas marzy...

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

USA: szczepionka na koronawirusa ma być dobrowolna

2020-05-20 08:33

[ TEMATY ]

szczepionka

koronawirus

Prezydent USA Donald Trump zapowiedział, że przyszła szczepionka przeciwko Covid-19 będzie dobrowolna. Przedstawiając szczegóły operacji „Warp Speed”, mającej na celu wyprodukowanie i dystrybucję ponad 500 milionów ampułko-strzykawek do stycznia 2021 r., przy wykorzystaniu zasobów naukowych, medycznych, wojskowych i wsparciu sektora prywatnego, prezydent zapewnił, że nowa szczepionka będzie dla tych, „którzy chcą ją dostać”. Dodał, że „nie każdy będzie chciał ją dostać”.

Obawy o możliwe ograniczenie podstawowych wolności wzbudziły wcześniejsze informacje, o tym, że nową szczepionkę wdrażać ma amerykańska armia, co miało sugerować, że lek będzie podawany przymusowo. Opinia publiczna w USA nie kryła zaniepokojenia w tej sprawie.

W ciągu zaledwie jednego tygodnia prawie 440 000 osób podpisało petycję portalu obrońców życia LifeSiteNews skierowaną do światowych przywódców sprzeciwiających się obowiązkowemu szczepieniu na koronawirusa.

CZYTAJ DALEJ

Małgorzata Manowska - I prezes Sądu Najwyższego (sylwetka)

Prezydent zdecydował o powołaniu Małgorzaty Manowskiej na I prezesa Sądu Najwyższego. Sądem tym pokieruje sędzia z 25-letnim stażem, była wiceminister sprawiedliwości, dotychczasowa dyrektor krajowej szkoły sędziów. Jest drugą kobietą na tym urzędzie w historii SN, po swojej poprzedniczce Małgorzacie Gersdorf.

Jeszcze w sobotę Manowska zapewniała podczas Zgromadzenia Ogólnego Sędziów SN, że sędziowie nie muszą obawiać się z jej strony jakiejkolwiek zemsty i odwetu.

"Chciałabym normalnie pracować, chciałabym zasypać ten dół między nami, a przynajmniej doprowadzić do wzajemnej tolerancji i poprawnej współpracy, dlatego że SN i ludzie na to zasługują" - mówiła wtedy sędzia. Wskazywała, że trzeba dążyć do zapewnienia harmonijnego funkcjonowania SN.

Jak sama siebie określiła jest człowiekiem, "który łączy ludzi w działaniu, a nie dzieli". "Nie jesteśmy żadną nadzwyczajną kastą. Powinniśmy ludziom służyć, a nie być ponad nimi" - mówiła ponadto podczas zgromadzenia SN.

Manowska została wybrana przez prezydenta na sześcioletnią kadencję spośród pięciorga kandydatów wyłonionych w głosowaniu przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów SN. Na Manowską głosowało 25 sędziów. Był to drugi wynik; największym poparciem zgromadzenia SN cieszył się Włodzimierz Wróbel, na którego głos oddało 50 z 95 sędziów biorących udział w głosowaniu.

Nowa I prezes SN posiada ponad 25-letnie doświadczenie sędziowskie zdobyte w sądach wszystkich szczebli. Po zdobyciu uprawnień sędziowskich orzekała w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi. Karierę orzeczniczą kontynuowała następnie w warszawskim sądzie okręgowym. Przez niemal 14 lat orzekała także w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie.

Do Izby Cywilnej Sądu Najwyższego trafiła w październiku 2018 r. Prezydent Andrzej Duda powołał Manowską na sędziego SN po rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa. Z uwagi na - podnoszone przez część środowiska sędziowskiego i polityków - wątpliwości dotyczące prawidłowości powołania sędziowskich członków KRS przez Sejm, skuteczność nominacji Manowskiej do Sądu Najwyższego była kwestionowana.

Podczas sobotnich obrad zgromadzenia SN Manowska była również pytana, czy uważa się za sędziego SN. "Nie, nie uważam się. Ja jestem sędzią SN. Złożyłam ślubowanie przed prezydentem, objęłam obowiązki służbowe" - podkreśliła w odpowiedzi.

Jednocześnie mówiła, że nie podobał się jej "kształt poprzedniej KRS i nie podoba się kształt obecnej". "Moim zdaniem KRS powinna być wybierana w wyborach powszechnych sędziowskich, po to żeby nie było z jednej strony zarzutów, że jest zależna od władzy ustawodawczej, ale z drugiej strony, by nie było zarzutów działania tzw. spółdzielni, a to była powszechna opinia wśród sędziów, że grupy się wybierają" - zaznaczała podczas zgromadzenia SN.

Manowska przez ponad cztery lata - od stycznia 2016 r. - kierowała Krajową Szkołą Sądownictwa i Prokuratury w Krakowie. Jak zapewniła podczas zgromadzenia SN, doświadczenie z zarzadzania tą instytucją zamierza przenieść do Sądu Najwyższego. Podkreśliła przy tym, że umiejętności zarządcze są jej atutem.

Jak mówiła, kiedy rozpoczęła zarządzanie tą szkołą, zderzyła się z mobbingiem. "Ja ten mobbing zlikwidowałam. Dla każdego człowieka, który chciał pracować znalazłam właściwe miejsce w krajowej szkole. Nie ma tu ludzi niepotrzebnych i wykluczonych" - wskazywała. Zwróciła też uwagę, że w czasie, gdy była dyrektorem krakowskiej szkoły, absolwenci tej placówki "wreszcie idą do służby po egzaminie sędziowskim". Do swoich sukcesów zarządczych zaliczyła także pozyskanie na rzecz szkoły dwóch nieruchomości.

W kwietniu, na niespełna miesiąc przed rozpoczęciem procedury wyboru kandydatów na I prezesa SN, media podały, że do internetu wyciekły dane tysięcy sędziów i prokuratorów, które miała w swoich zasobach krakowska szkoła. W sieci pojawiły się prywatne adresy mailowe, adresy zamieszkania, numery telefonów, a także hasła logowania.

Śledztwo w tej sprawie wszczęła lubelska prokuratura regionalna. W konsekwencji śledczy zatrzymali i postawili zarzuty pracownikowi spółki zewnętrznej zarządzającej serwerami szkoły. Manowska komentując tę sprawę mówiła, że prawdopodobne jest, że do wycieku danych osobowych doszło na skutek zaniedbania jednej z firm zarządzających danymi. W sobotę przed zgromadzeniem SN powiedziała, że "nie takim gigantom się to zdarzało". "Czy to był przypadek, to wykaże postępowanie" - dodała.

Manowska ma za sobą także okres pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 2007 r. przez kilka miesięcy pełniła funkcję wiceministra w resorcie sprawiedliwości kierowanym wówczas przez Zbigniewa Ziobrę. Manowska zajmowała się wówczas w ministerstwie sądownictwem powszechnym. Odeszła z resortu po objęciu władzy przez PO-PSL.

Przez uczestników zgromadzenia sędziów wyłaniającego kandydatury na I prezesa SN była pytana - podobnie jak inni kandydaci - o związki z politykami i ich stosunek do polityki. "Miałam takie związki i nie jest to tajemnicą. W 2007 r. przez siedem miesięcy byłam podsekretarzem stanu w MS, ministrem był wtedy Zbigniew Ziobro, a podsekretarzem stanu obecny prezydent Andrzej Duda. (...) Ja się nie zapieram i nie wypieram tych znajomości" - mówiła sędzia Manowska.

Wskazywała jednocześnie, że "przez kilkanaście lat późniejszego orzekania nie wypowiadała się na temat polityki" i nigdy ani jej, ani żadnemu z jej orzeczeń nie został postawiony zarzut upolitycznienia. "Obiecuję, że będę strażnikiem niezawisłości. (...) Nigdy żaden polityk na mnie nie wywierał wpływu w sferze orzecznictwa, nawet nie próbował" - podkreślała.

Nowa I prezes SN jest warszawianką. W stolicy ukończyła też studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Na tej samej uczelni obroniła doktorat, a następnie uzyskała habilitację. Jest profesorem nadzwyczajnym Uczelni Łazarskiego, na której wykłada od 2013 r. Specjalizuje się w cywilnym prawie procesowym.(PAP)

autor: Mateusz Mikowski, Marcin Jabłoński

mm/ mja/ aj/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję