Wszyscy chyba znamy biblijną opowieść o pojedynku Dawida z zadufanym w sobie siłaczem-olbrzymem, Filistynem Goliatem. Dawid wygrał, ponieważ przeciwstawił swoją wiarę i wolę bezdusznej sile. Obaj przeszli do tradycji, jako symbole dwóch przeciwstawnych wartości.

W dzisiejszym świecie także nie brakuje przykładów na to, że zło można pokonać dobrem. Walkę Dawida z Goliatem obserwujemy w trudnych, wręcz ekstremalnych sytuacjach, takich jak powódź, pożar i inne kataklizmy. Strażacy i ratownicy nie zastanawiają się nad tym, że walka z żywiołem może być przegrana. Ze wszystkich sił starają się ratować ludzkie życie i dobytek.

Goliatem może tu być często zwyczajny ludzki strach. Jego pokonanie jest bardzo trudne, wymaga głębokiej wiary w słuszność postępowania i jest przejawem heroicznej miłości bliźniego. Czy Dawidem nie jest na przykład człowiek rzucający się na pomoc tonącemu?

Myślę, że można wymienić wiele przykładów "walki Dawida z Goliatem" toczącej się każdego dnia. Chciałbym wspomnieć o sportowcach, o ich ogromnym wysiłku i walce ze słabościami. Większość z nas podziwia teraz Adama Małysza. Mało kto chce pamiętać, że sukces poprzedzały lata systematycznego treningu, że przyszły mistrz musiał rezygnować z wielu przyjemności. Nie zawsze też wygrywał, a mimo to potrafił pokonać chwile załamania, wierzył w słuszność tego, co robił.

Jestem uczniem pierwszej klasy gimnazjum. Uważam, że jeśli każdy z młodych ludzi, mimo nacisku kolegów i panującej wśród młodzieży " modzie na dorosłość", potrafi powstrzymać się od picia alkoholu lub zażywania narkotyków, może przyrównać się do Dawida. Jeżeli umiemy sprzeciwić się, gdy w naszej obecności używa się przekleństw, gdy mimo rzucanych gróźb nie dajemy namówić się do udziału w kradzieży, jesteśmy podobni do Dawida.

Naszym najważniejszym zadaniem życiowym jest nauka. Wiedza, którą trzeba opanować, jest tak ogromna, że przypomina Goliata. W tym przypadku Dawidami jesteśmy my sami. Okazuje się, że jeśli chcemy się uczyć i jesteśmy systematyczni, wiedzę tę większości z nas udaje się przyswoić. A tak często nie chce się zabrać do odrabiania lekcji albo przygotowania się do klasówki, bo w telewizji jest ciekawy film albo mamy nową grę komputerową...

Szczególną formą walki Dawida z Goliatem jest choroba i cierpienie. Niedawno umarł mój dziadek. Bardzo długo i ciężko chorował, nie mógł oddychać, ale nigdy się nie skarżył. Cierpienie znosił z pokorą. Zawsze się do nas uśmiechał, chociaż myślę, że wiedział, jak bardzo jest chory. Bardzo mi go brakuje, chociaż wiem, że jest teraz szczęśliwy w niebie. Chorują także mój drugi dziadek i babcia. Są już starzy i nie mogą pozostawać bez opieki. Razem z rodzicami stale się nimi opiekujemy, pomagamy przygotować posiłki, podajemy lekarstwa. W nocy też ktoś musi z nimi być. Mama pracuje, a tato przez cały prawie dzień przebywa u babci i dziadzia. Dlatego ja bardzo często spędzam u nich noce: czują się ze mną bezpieczniej, a zawsze, kiedy dzieje się cos złego, mogę zadzwonić po pomoc do rodziców. Przyznam się, że nie raz wolałbym zostać w domu, ale wtedy przypominam sobie, że kiedy byłem mały, babcia i dziadzio często się mną opiekowali. Teraz jest mój czas - teraz to ja muszę opiekować się nimi.

Jest jeszcze rzecz, która często jest dla mnie walką Dawida z Goliatem. Czasami ją przegrywam. Wiem, że powinienem w niedzielę iść na Mszę św., a zdarza się, że zamiast do kościoła pójdę gdzieś z kolegami - albo oglądam film. Walczę z tym, i naprawdę, gdy pokonawszy grzech lenistwa idę do kościoła, jestem z siebie zadowolony. To też jest moje ciche zwycięstwo.

Codziennie każdy z nas toczy własną "walkę Dawida z Goliatem" . Jeśli przełamię lenistwo i pomogę mamie, to jest moje małe dawidowe zwycięstwo. Jeżeli zamiast komputera wybiorę książkę, to także jestem Dawidem.