Reklama

Panu Bogu trzeba zaufać

Nie można narzucać Panu Bogu własnych pomysłów na życie. Trzeba tylko zgłaszać potrzeby, przedstawiać problemy i czekać. Pewne jest, że On znajdzie rozwiązanie. I w 100 procentach będzie ono najlepsze z możliwych! Beata i Marcin Mądrzy wiele razy tego doświadczyli...

W małej wiosce Wola Batorska w pobliżu Niepołomic stoi przy drodze nieduży domek. Na pierwszy rzut oka wygląda jak piernikowa chatka z bajki, widać bowiem, że zbudowano go wiele lat temu. Otacza go nowy drewniany płot, w którym puste miejsce na furtkę pozwala dostać się na podwórko. Przeciskam się przez nie i nieśmiało pukam do drzwi. Otwiera mi Beata w stanie błogosławionym i serdecznie zaprasza do środka. Zaraz przybiega 2-letnia Rozalka i na mój widok mocno przytula się do maminej spódnicy. Siadam w pokoju i przyglądam się wnętrzu. Jest tu bardzo przytulnie i bardzo domowo. Widać, że pani domu ma artystyczną duszę. Po chwili zjawia się Marcin, mąż Beaty, z 5-letnim Pawełkiem i rodzina jest już w komplecie.

Obrączki - pierwszy wspólny wydatek

- Jakie są znaki Pana Boga w waszym życiu? - zadaję pierwsze pytanie. Oboje zgodnie twierdzą, iż to, że się spotkali, było pierwszym wielkim znakiem Pana Boga na ich wspólnej drodze. Beata mówi, że chciała wyjść za mąż z wielkiej miłości, założyć silną rodzinę, opartą na świadomej wierze, a nie na tradycyjnej pobożności. Spotkała mężczyznę, który podzielił jej pragnienia. I kiedy w kinie na pierwszej randce Marcin powiedział jej, że marzy o domu i siedmiorgu dzieciach, pomyślała, że to właśnie ten!
Gdy się poznali, mieli po 18 lat. Dwa lata później, rozpoczynając nowy etap życia - studia w Krakowie, pragnęli wyjechać razem, ale tylko jako małżonkowie: - Czuliśmy, że jesteśmy już dojrzali, a w decyzji upewniła nas droga formacji w Ruchu Światło-Życie - mówią.
Ponieważ rodzice byli przeciwni temu pomysłowi, oddali sprawę Panu Bogu, postanawiając zarazem, że sami zarobią na obrączki i ślub. I udało się. To był ich pierwszy wspólny wydatek i pewien symbol budowanej przez nich wspólnoty, mającej osiągnąć nowy, małżeński wymiar.

Razem w nieznane

Po ślubie małżonkowie wyjechali na studia do Krakowa. Ich dobytek stanowiły dwa wypchane (głównie ubraniami) plecaki, jedna patelnia, jedna łyżeczka. Bez domu, bez pracy, w obcym mieście. Żadnego zabezpieczenia. Tylko oni i Pan Bóg, któremu zaufali. I On im się wciąż za to odwdzięczał! Nie mieli pieniędzy, a udało im się znaleźć kawalerkę, na którą było ich stać. Któregoś dnia od hydraulika dostali lodówkę i pralkę Franię. Beata dzwoniła wtedy do mamy i pytała, jak się ją obsługuje. W tym okresie także, jak podkreślają, bardzo pomogli im rodzice, choćby tym, że zaopatrywali ich w domowe jedzenie. A oni sami postawili na edukację i dzięki temu mogli utrzymywać się ze stypendiów.

Reklama

Pan Bóg zajął się resztą

Któregoś razu, jak wspominają, pieniądze opóźniły się o tydzień: - Zostaliśmy z 10 złotymi, za które trzeba było przeżyć następne siedem dni. To była trudna sytuacja, bo nie chcieli prosić o pomoc rodziców. Także wtedy oddali się pod opiekę Panu Bogu. Nie usiedli jednak z założonymi rękami, czekając na cud: - Pan Bóg też musi widzieć, że człowiek się stara i wykorzystuje wszystkie możliwości - podkreślają. Codziennie więc rano wstawali bardzo wcześnie i szli przez ok. godzinę do Dominikanów na 7.00 na Mszę św., zwaną studencką, po której było śniadanie... I jakoś dziwnie się złożyło, że w ciągu tego tygodnia prawie co dzień ktoś ze wspólnoty oazowej wpadał i przynosił coś do jedzenia, albo wieczorem zapraszał na kolację. Były to sytuacje wyjątkowe, bo, jak mówią, wiele z tych zaproszeń mieli już dawno, tylko nigdy nie było czasu ich zrealizować! Można zapytać czy to przypadek? Oni wiedzą, że nie! To Pan Bóg ich wspomagał, bo Mu zaufali.

Trudna decyzja

Po trzech latach pojawił się Pawełek. Przez długi czas z pomocą przyjaciół radzili sobie z godzeniem obowiązków rodzicielskich ze studenckimi. Przyszedł jednak taki moment, że przestało to być możliwe. Beata postanowiła wtedy zrezygnować ze swoich studiów, choć była już na IV roku. Była to dla niej bardzo trudna decyzja. Wybrała jednak dom i nigdy tego nie żałowała: - Na wszystko mam czas, nic mnie nie goni - mówi. Znalazła też wielką radość w zdrowym gotowaniu, a studencką fascynację wychowaniem przeniosła na praktykę nauczania własnych dzieci. Wkłada w to całe serce i swój czas i tym sposobem służy rodzinie własnymi talentami. - Z wielką pomocą męża! - zaznacza.

Dom na wsi, z ogródkiem

Niedługo potem dostali też wiadomość, że wracają z zagranicy właściciele wynajmowanego przez nich mieszkania. Mieli pół roku, żeby się wyprowadzić. Postanowili wtedy, że muszą wziąć kredyt i poszukać wreszcie czegoś własnego. Znaleźli jedno ciekawe ogłoszenie i choć ostatecznie z kupna domu nic nie wyszło, okolica bardzo im się spodobała. Zawsze marzyli o domku na wsi, z ogródkiem... I znów poszli na żywioł! Rozwiesili w tej wiosce 5 ogłoszeń, że rodzina poszukuje domu, i czekali, a termin wyprowadzki zbliżał się nieubłaganie... Któregoś dnia zadzwonił telefon. To była jedna odpowiedź. I udało się! Kupili działkę, na której stał stary domek.
Jednego dnia spakowali cały dobytek i przenieśli się w nowe miejsce. W nieznane. Bez żadnych zabezpieczeń. Do starego, przedwojennego domu, w którym nie było nawet ubikacji!... Ale towarzyszyła im wielka wdzięczność Panu Bogu za to, że znów tak wspaniale ich poprowadził.
Rozpoczęło się wielkie remontowanie. W tych pracach także bardzo wiele pomogli im członkowie rodziny. Kiedy oglądam zdjęcia pierwotnego stanu domu, przyznam, że ciężko mi uwierzyć, że on naprawdę kiedyś tak wyglądał...

Reklama

Złoto wypala się w ogniu

Gdy ktoś pyta ich, ile mają dzieci, zawsze odpowiadają, że pięcioro. I choć dwojgu z nich nie dane było się narodzić, wciąż żyją w ich pamięci. Rodzice nadali im imiona: Marysia i Marek i często wspólnie z Pawełkiem i Rozalką odwiedzają ich groby. Od Beaty i Marcina emanuje wielki pokój, kiedy o tym mówią, ufają bowiem, że taka była wola Pana Boga i są z nią pogodzeni. - Złoto wypala się w ogniu - mówi Marcin. Wierzą, że w życiu nie ma nic bez przyczyny, a to, co dzieje się teraz, jest przygotowaniem na to, co nadejdzie. Rozalce i Pawełkowi tłumaczą, że spotkają się z siostrzyczką i braciszkiem, którzy teraz w niebie modlą się za całą ich rodzinę. Dzieci rozumieją już, jak mówi Beata, na czym polega śmierć, że jest to jedynie przejście do innej rzeczywistości. Jest ona dla nich zjawiskiem naturalnym, które nie budzi żadnego lęku.
Beata i Marcin Mądrzy pomagają też rodzinom, które przeżywają podobne doświadczenia i nie wiedzą, co mają zrobić ani jakie posiadają prawa. Tłumaczą im, że mogą domagać się od szpitala wydania ciałka ich dziecka i pochować je jak każdego człowieka. Godnie je pożegnać, a tym samym nadać mu realne miejsce w rodzinie. Małżonkowie podkreślają, że dziś jest to temat przemilczany: - Chcemy o tym mówić i uwrażliwiać innych, bo nie ma takiej małej stópki, która nie zostawiłaby śladu.

Pielęgnują swoją miłość

Dziś są małżonkami z siedmioletnim stażem. Mają świadomość, iż dzieci kiedyś odejdą, a ich głównym powołaniem jest być mężem i żoną. Dlatego starają się pielęgnować swoją miłość. Raz w miesiącu uczestniczą w spotkaniach Domowego Kościoła, a także urządzają sobie randki. Mówią, że wciąż mają w sobie coś z młodzieńczego szaleństwa: - Ostatnio mąż wziął śpiwory i zabrał mnie na wspólne podziwianie rozgwieżdżonego nieba - mówi Beata.

Pozwolili się prowadzić

Puste miejsce na furtkę w płocie, przez którą weszłam do domu Beaty i Marcina, po tej rozmowie nabrało dla mnie innego znaczenia. Nie jest to tylko przerwa w niedokończonym jeszcze płocie. To symbol ich rodziny. Rodziny, która zawsze zostawia miejsce dla drugiego człowieka, bo wypełniona jest miłością pragnącą się dzielić. Rodziny, która od początku mocno chwyciła Pana Boga za rękę i pozwoliła Mu się prowadzić. A jak na tym wychodzą, niech każdy z nas sam da sobie odpowiedź.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dąbrowa Górnicza: Profanacja w Sanktuarium Matki Bożej Anielskiej (komunikat Kurii)

W Sanktuarium Matki Bożej Anielskiej w Dąbrowie Górniczej doszło do profanacji.

Komunikat Kurii Diecezjalnej

Szczęść Boże!

Z wielkim smutkiem pragnę poinformować Księży, że w dniu dzisiejszym w godzinach popołudniowych osoba znajdująca się pod wpływem alkoholu dopuściła się aktu zbezczeszczenia w Bazylice Matki Bożej Anielskiej w Dąbrowie Górniczej. Zniszczeniu uległa min. mensa ołtarzowa oraz krzyż. Nie miała miejsce profanacja Najświętszego Sakramentu. W tym trudnym dla nas wszystkich czasie Ksiądz Biskup Grzegorz prosi o modlitwę za proboszcza parafii, duszpasterzy jak i całą wspólnotę parafialną. Prośmy w naszych prywatnych modlitwach Matkę Bożą Anielską, czczoną w dąbrowskim sanktuarium jako Panią i Matkę Zagłębia, o wstawiennictwo za nami u swojego Syna jak i o opamiętanie i miłosierdzie dla tych, którzy nie mają szacunku dla tego co dla nas święte. Przepraszajmy za wszystkie zniewagi, których wobec Boga dopuszcza się dziś człowiek.

Zachęcamy do odmówienia Aktu zawierzenia NMP Anielskiej:
Bogurodzico Dziewico Niepokalana Maryjo, Królowo Polski, Patronko Dąbrowy Górniczej i Matko Zagłębia, Wielka Boga-Człowieka Matko! Przed pięćdziesięciu laty Prymas Polski Sługa Boży Stefan kardynał Wyszyński na mocy szczególnej władzy udzielonej przez Stolicę Apostolską, „(…) ku większej chwale Pana Boga Wszechmogącego w Trójcy Świętej Jedynego oraz na cześć Bogarodzicy Dziewicy Niepokalanej Maryi, celem zbliżenia ludu polskiego do stóp Królowej Polski” ogłosił Ciebie Maryjo Patronką Dąbrowy Górniczej i Matką Zagłębia.Oto my żyjący na Zagłębiowskiej Ziemi jako spadkobiercy tamtych pokoleń zwracamy się do Ciebie Anielska Królowo, aby ponowić nasze dziecięce oddanie i polecić się Twojej opiece. Zawierzając sprawy i losy całego Kościoła w naszej Ojczyźnie i Diecezji Sosnowieckiej z najgłębszą pokorą upadamy przed Tobą o Pani Naszych Losów i prosimy: Naucz nas jak mamy czcić i kochać Twojego Syna utajonego w Najświętszym Sakramencie, który zamieszkał między nami, aby nas obdarować i uszczęśliwić chlebem Aniołów. Dodawaj nam siły i wspomagaj nas nieustannie w wypełnianiu przykazań Bożych i kościelnych.
Wypraszaj łaski u Swojego Syna dla ludu tej spracowanej zagłębiowskiej ziemi, wystawianych na próbę obecnego czasu.
Zwyciężaj codziennie w naszych sercach i spraw, by było to zwycięstwo wiary, nadziei i miłości oraz dobra, uczciwości, sumienności i trzeźwości.
Małżonkom daj siłę do wytrwania w wierności, rodzicom daj miłość i moc w pokonywaniu wszelkich trudności.
Dzieciom daj doświadczyć rodzicielskiej miłości.
Młodemu pokoleniu wskaż drogę szczęśliwej przyszłości i ustrzeż przed zgorszeniem. Ludziom poszukującym pracy, nękanym przez różne trudności i kłopoty daj nadzieję zmiany. Chorym uzdrowienie, starcom pozbawionym opieki i wszystkim, którzy zatracili nadzieję wypraszaj siłę duszy i ciała oraz wspomagaj w codziennych potrzebach i troskach. Zagubionym na drogach swojego życia wskaż właściwą drogę prowadzącą do Twojego Syna i wypraszaj im światło Ducha Świętego.
Niechaj wszyscy doznają Twojego wsparcia, którzy uciekają się pod Twoją macierzyńską opiekę. O Matko! Pani Zagłębia! Ucieczko nasza! Niechaj ukochamy całym sercem Twojego Syna Jezusa Chrystusa i Ciebie tu na ziemi, abyśmy po skończonym pielgrzymowaniu mogli się cieszyć z Wami w niebie na wieki wieków. Amen.

ks. Mariusz Karaś
Kanclerz

CZYTAJ DALEJ

Radość z prymicji. Neoprezbiterzy w „Niedzieli”

2020-06-03 11:45

[ TEMATY ]

prymicje

neoprezbiterzy

Maciej Orman/Niedziela

– Prosimy, aby Duch Święty mógł „wiać” przez wasze pióro i klawiaturę na cały świat – powiedział do pracowników „Niedzieli” ks. Zbigniew Wojtysek, jeden z siedmiu neoprezbiterów archidiecezji częstochowskiej, którzy 3 czerwca odprawili w redakcji tygodnika Mszę św. prymicyjną w intencji jego pracowników i czytelników.

– Ręce jeszcze drżą, szczególnie kiedy przewodniczy się Eucharystii. Wtedy zawsze jest stres i moment zawahania. Dopiero dociera do nas fakt, że już jesteśmy kapłanami i że to przez nas Jezus przychodzi do drugiego człowieka. To wielki dar – powiedział ks. Szymon Całus z parafii św. Antoniego z Padwy w Częstochowie. Dla niego Eucharystia w „Niedzieli” była piątą Mszą św. Przyznał, że wzruszającym momentem były dla niego prymicje w rodzinnej parafii, które łączyły się z 25. rocznicą zawarcia sakramentu małżeństwa przez jego rodziców.

Zobacz zdjęcia: Radość z prymicji. Neoprezbiterzy w „Niedzieli”

Pytany o to, co kapłani mają do zaoferowania światu, ks. Dominik Kozłowski z parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Wieluniu powiedział, że dla niektórych ludzi „mogą być jedyną okazją do tego, żeby zobaczyli, jaka jest Ewangelia”. – Nie da się nikogo zmusić. Jezus też nikogo nie zmuszał do wiary. Skoro jednak wielu się udało dotrzeć do świętości, dlaczego nie miałoby się udać tobie?

Ks. Kozłowski dodał, że widzi ogromną rolę mediów w duszpasterstwie i ewangelizacji. – Dzisiaj czytałem orędzie Benedykta XVI na 40. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu, gdzie tłumaczył, że media „w pewnym sensie pokonały czas i przestrzeń”, bo mogą dotrzeć do wszystkich ludzi – zauważył.

Mszę św. z neoprezbiterami koncelebrował ks. Jarosław Grabowski, redaktor naczelny „Niedzieli”. – „Niedziela” jest zawsze z kapłanami, bo jesteśmy również dla duszpasterzy – powiedział na początku Mszy św.

– Dziękujemy, że możemy z wami robić to, co dzisiaj najważniejsze, czyli spotkać się z Chrystusem – dodał ks. Sebastian Kosecki, który przewodniczył Eucharystii.

W homilii ks. Zbigniew Wojtysek powiedział, że dziennikarze, redaktorzy, operatorzy i wszyscy pracownicy „Niedzieli” są współczesnym św. Pawłem, z których pracy wielu może korzystać. Odnosił się również do pierwszego czytania z Drugiego Listu św. Pawła do Tymoteusza. – Kościół przez św. Pawła prosi dzisiaj ciebie i mnie, abyśmy na nowo rozpalili charyzmaty, które On włożył w nasze serca. Bóg nie dał nam ducha bojaźni, ale mocy i miłości oraz trzeźwego myślenia – cytował Apostoła Narodów.

– Bóg dał wam wiele charyzmatów dla piękna Kościoła. Chcemy prosić, aby one wytrysnęły, aby Duch Święty mógł „wiać” przez wasze pióro i klawiaturę na cały świat, aby przez was ogłaszał łaskę, miłosierdzie i pokój, aby wasza praca była namaszczona Duchem Świętym – kontynuował. Życzył dziennikarzom, „aby Duch Święty przez nich prorokował, czyli tłumaczył teraźniejszość”.

Ks. Wojtysek zwrócił uwagę, że „łatwo jest pisać o Jezusie i Kościele, a trudniej żyć Nim na co dzień. – Weźcie udział w trudach i przeciwnościach, nie tylko o nich piszcie i mówcie. Bądźcie bohaterami tego słowa. Wasza praca jest szczególnym powołaniem do świętości – podkreślił.

– Jesteście dobrymi pracownikami „Niedzieli” nie ze względu na wasze umiejętności redakcyjne, komputerowe czy graficzne. Przed tym wszystkim jest łaska Jezusa. Wierzysz w to, czy tylko w moc swoich czynów, umiejętności, studiów i przygotowania? Kto jest pierwszy: łaska czy ja? – pytał.

– Prośmy, abyśmy naszą pracą rzucali światło przez Ewangelię, abyśmy byli głosicielami, apostołami i nauczycielami – podsumował ks. Wojtysek.

Na zakończenie neoprezbiterzy udzielili prymicyjnego błogosławieństwa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję