Reklama

Komputer a rodzina


Edycja małopolska 32/2011

Wakacje to czas, kiedy nasi najmilsi wiele godzin potrafią spędzić przed komputrem. Rodziców często niepokoi występująca w grach przemoc, magia lub erotyka. O te, i inne zagrożenia wynikające z nieumiejętnego korzystania z komputera, zapytaliśmy ks. prof. Andrzeja Zwolińskiego - wykładowcę katolickiej nauki społecznej i autora wielu książek poświęconych zagrożeniom duchowym i społecznym

MARCIN KONIK-KORN: - Czy zabawa w przemoc i zabijanie jest grzechem?

KS. ANDRZEJ ZWOLIŃSKI: - Na pewno nie jest grzechem, gdy mówimy tylko o zabawie. Samo określenie zabawa mówi o czynnościach człowieka, które są ukierunkowane na odpoczynek, relaks. Smutny jednak jest fakt, że w ten sposób kształtuje się osobowość i pogląd na przemoc. Sama zabawa intencjonalnie nie jest grzechem. Jej celem nie jest dokuczenie, zranienie, uderzenie tylko odpoczynek. Człowiek musi sobie jednak zadać pytanie, czy taka zabawa i taki odpoczynek pozostaje bez skutków dla jego osobowości, także dla kształtowania sfery duchowej. Taka zabawa może prowadzić do takiego kształtowania osobowości, która ułatwia grzech. Obcowanie w ten sposób ze złem, z mechanizmami przemocy, jest stwarzaniem okazji do grzechu. W przypadku rodziców czy wychowawców młodego człowieka, który bawi się w przemoc, możemy mówić o zaniedbaniu wychowawczym. Trzeba bowiem postawić pytanie: dlaczego bawi się on w przemoc?

- Wiele razy zwraca się uwagę na to, że „utonięcie” dziecka w grach komputerowych jest wtórnym problemem, wynikającym z wcześniejszej utraty więzi z bliskimi.

- Oczywiście. Psychologia społeczna mówi, że najważniejszym czynnikiem w wychowaniu dziecka i w budowaniu więzi międzypokoleniowej jest dostępność rodzica. Niedostępność rodzica powoduje osamotnienie. Postaci tej nieobecności może być bardzo dużo, m.in. może nią być włączenie dziecku komputera czy skazanie go na telewizję lub wałęsanie się po osiedlu. Dawniej używano takiego steoretypowego pojęcia: „dziecko z kluczem na szyi”.

- Ale wielu rodziców wręcz odwrotnie - niepokoi to, że dziecko spędza za dużo czasu przed ekranem i wcale sobie tego nie życzą. Obraz dziecka, które nie chce zejść na obiad czy na spotkanie z babcią, bo woli grać na komputerze, jest przykry dla rodzica.

- Jednak jeszcze wcześniej pojawił się komputer i kształtowane były z nim kontakty, do których, tak jak w przypadku telewizji i każdego innego medium, dziecko musi być wychowywane. Może to być ograniczanie czasu tego kontaktu i zwrócenie uwagi na inne możliwe funkcje komputera. Zwykle organizuje się dziecku komputer z myślą o celach edukacyjnych. Gdy więc rodzice określają taki konkretny cel, powinni konsekwentnie pilnować, aby był on przestrzegany. Dziecko samo zorganizuje sobie od kolegów grę zawierającą przemoc, elementy magiczne czy inne antywychowawcze treści. Dziecko samo poszerza ten asortyment i czas spędzany przed komputerem. Wtedy właśnie zaczyna się ta sprawa wymykać rodzicom spod kontroli i prowadzić do uzależnienia. Bowiem w kontakcie z komputerem czy z telewizją rodzi się tak zwane uzależnienie sieciowe. Nowa choroba, rodzaj dewiacji, która wiąże się z brakiem kontroli nad kontaktem z tymi mediami. Tzw. „uzależnienie ekranowe” jest reakcją wynikającą z długiego przebywania człowieka z mediami. Polega na tym, że dziecko musi spędzać czas przed komputerem. Około 20% ludzi korzystających z telewizji wpada w uzależnienie ekranowe.

- Niekiedy widać taki odruch bezwarunkowy, że ktoś po powrocie do domu lub po przebudzeniu od razu włącza telewizor lub komputer.

- I to już jest pierwsza oznaka owego uzależnienia. Jeżeli człowiek robi to bezmyślnie, bezcelowo, czyli bez określenia sobie samemu celu, po co włącza ekran (np. bo chce coś poznać, nauczyć się czegoś, obejrzeć wiadomości) jest to oznaką uzależnienia.

- Wchodząc już w szczegóły gier komputerowych: zastanawia mnie, czy pojawianie się w nich coraz większej ilości elementów magicznych lub nawet satanistycznych, jest wynikiem zapotrzebowania na takie treści, czy też celowym działaniem producentów?

- Trudno tu określić przyczyny. Z pewnością, ze względów czysto komercyjnych, gdyby nie było zapotrzebowania wśród młodego pokolenia na modę magiczną, gry te nie byłyby tak popularne. Ktoś tę modę zauważył, ale także i kształtował. To są typowe sztuczne potrzeby człowieka. Człowiek potrzebuje odpoczynku i zabawy, ale należy zadać pytanie, jak się bawić? Czy młodzi ludzie mają się bawić nożem, bronią, przemocą, magią? Co im to daje? W niewielu społecznościach rodzice i pedagodzy zastanawiają się nad tym, czy dana zabawa pomaga młodemu człowiekowi, czy nie pomaga. W Norwegii kiedyś rodzice zaprotestowali przeciwko bajkom z Kaczorem Donaldem, gdyż jego osobowość jest osobowością lekkoducha, lenia, który nie pracuje i nie podejmuje żadnych trudów życia, a zawsze w sposób przebiegły wychodzi na swoje. Do tego naśmiewa się z innych i kpi sobie z tych, którzy są słabsi. To po prostu niepedagogiczne. Bardzo ważne jest, jakie treści podajemy młodzieży. Czy historyczne, pedagogiczne, zabawy ruchowe, czy też skazujemy dziecko na telewizję i komputer. Określić więc intencję tych, którzy są twórcami gier, jest bardzo trudno. Gdyby bowiem uznać takie działania za celowe, należałoby wpisać te zjawiska w szersze zjawisko kultury śmierci. Gdy powie się jedynie o komercji, mamy do czynienia z teorią kultury czysto ekonomicznej, w której liczy się tylko zysk. Faktem jest, że zalew tego typu treści jest niebezpieczny i przeszkadza w budowaniu spokoju społecznego. Konsekwencje są dramatyczne.

- Wiele obserwowanych w ostatnich latach tragedii, zabójstw dokonywanych przez dzieci w szkołach czy działań morderców-szaleńców miały w tle komputer...

- We wszystkich tych przypadkach komputer brał jakoś udział. Wiele gier zostało o to oskarżonych przez amerykańskie sądy. Jedna z pierwszych gier komputerowych - „D&D” (skrót od „Dungenons and Dragons”, czyli „Lochy i smoki”) - jest oskarżona o ponad sto morderstw, jako czynnik wspomagający młodego człowieka w zabójstwie, np. własnych rodziców czy rodzeństwa, zgodnie ze scenariuszem owej gry. Uznano, że dziecko nie doszłoby do takiego scenariusza zbrodni, gdyby nie podsunęła mu go gra. U nas, niestety, nie ma takich praktyk, żeby sądownie szukać źródła agresji danego człowieka. Możemy jednak łatwo sformułować prostą zasadę: „czym karmimy to pokolenie, tym się ono powoli staje”. Jeżeli od młodych ludzi oczekuje się spokoju, szacunku dla starszych, cierpliwości, to nie możemy ich karmić przemocą, obrazami magicznymi i poczuciem bycia panem świata. Warto powiedzieć, że nasz największy pisarz science fiction, Stanisław Lem, stwierdził, że przez kontakt z komputerem wchodzimy w obszar poza etyczny. W tym widział największe zagrożenie dla cywilizacji i społeczności. W grach bowiem warto niekiedy być postaciami złymi i robić złe rzeczy, bo ma się za to więcej punktów, niż za realizację dobrych celów. Jeżeli za mordowanie mam punkty lub pieniądze, to warto być złym. Lem zwraca uwagę, że komputer nie uczy odpowiedzialności za wybory etyczne. Natomiast filozof Karl Jaspers wprost mówił o „elektronicznym skretynieniu”, które polega na tym, że człowiek nie poddaje rozważaniu swoich zachowań. Należy bowiem pamiętać, że reguły gry przenoszone są następnie na życie poza grą: nastawienie wobec kolegów, starszych, inwalidów, chorych, ludzi innej rasy. Człowiek przestaje myśleć i wprowadza proste odpowiedzi zero-jedynkowe: zabić lub pozwolić żyć.

- Gry jednak dają dzieciom niekiedy coś, czego nie mają w rzeczywistości, np. poczucie satysfakcji lub więzi.

- Jest to fałszywe poczucie. Człowiek, który lepiej czuje się w świecie wirtualnym, niż w rzeczywistym, jest niebezpieczny. Jest bardzo dramatyczna scena w filmie „Sala samobójców”. Ofiara komputerowego nałogu mówi w rozmowie z rodzicami, że te postacie z komputera to była jego rodzina. Rodzice są przegrani i pytają: kim zatem my jesteśmy? To pytanie pozostaje bez odpowiedzi. Osoby spotkane wirtualnie miały dla dziecka zawsze czas. Prawdziwi rodzice nie. Komputer potrafi nawet zastąpić rodzinę i dziecko nie chce siedzieć z rodzicami przy obiedzie, bo woli komputer. W nim ma bliższych sobie ludzi. To podobne uzależnienie do tego, jak w sytuacji, kiedy przychodzimy z wizytą do babci, a ona woli sobie obejrzeć kolejny odcinek serialu. Ona po prostu również stworzyła sobie wirtualny świat (tyle, że w telewizji, a nie przed komputerem), bo wcześniej nikt nie miał dla niej czasu. To utrąca chrześcijańską naukę i przykazanie miłości bliźniego w istotnym punkcie - nie potrzebujemy drugiego człowieka. Często jest to pójście na łatwiznę, bo o relacje z prawdziwymi ludźmi trzeba dbać. Nie można ich zranić, należy czytać ich emocje, trzeba relację podbudowywać. Postacie z ekranu są zaś zawsze idealnie takie, jakie chcemy. To czysty egoizm, w którym nie mamy wobec innych żadnych zobowiązań i odpowiedzialności.

- Co więc mogą zrobić rodzice, którzy obawiają się, że ich dziecko jest uzależnione od komputera?

- Na etapie uzależnienia konieczna jest terapia i udział psychologów. Prawdopodobnie młodzi sami z uzależnienia nie wyjdą.

- Niekiedy rodzice po prostu wyjmują wtyczkę od komputera i wtedy zaczyna się tragedia...

- Ten nastolatek, który uderzył babcię krzesłem, bo wyłączyła mu komputer, nie chciał tego zrobić. To klasyczna reakcja samoobronna przy uzależnieniach. Odebranie dziecku głównego dostarczyciela wrażeń rodzi spontaniczną agresję. Dziecko, nienauczone dyskutowania ze światem, poddaje się odruchom obronnym i zaczyna kląć, wyzywać, atakować albo też po prostu zatrzaskuje się w swoim pokoju. Bardzo ważny jest jednak początek kontaktów z komputerem, który sam z siebie jako narzędzie jest czymś dobrym. Umiejętne wychowywanie do korzystania z niego, polegające na dawkowaniu czasowym i treściowym, jest najważniejsze. Jednocześnie należy zachowywać troskę o utrzymanie atrakcyjności kontaktów dziecka z rodzicami, żeby ono wolało być z nimi, a nie z komputerem. Pierwszy niebezpieczny sygnał jest wtedy, kiedy na propozycję rozmowy i spaceru dziecko woli pozostać jeszcze kilka minut z grą komputerową. Do prostych reguł należy zasada, aby korzystać z komputera jak z odkurzacza, czyli tylko wtedy, kiedy jest on potrzebny. Kiedy chcemy coś poznać, nauczyć się czegoś. Można dziecku powiedzieć też: „Zasłużyłeś na odpoczynek, masz godzinę na zabawę na komputerze”. Dziecko zasłużyło. Nie włącza gry „bo chcę”. Jest też druga zasada: zawsze pierwszeństwo osoby przed komputerem. Także osoby przed telewizją. Jeżeli dziecko przychodzi poprosić o coś lub coś powiedzieć, NIE MOŻNA nie wyłączyć komputera lub telewizora i rozmawiać z nim przy włączonym ekranie. Nie dlatego, że to komuś zaszkodzi, lecz po to, by nauczyć dziecko szacunku do innych poprzez okazywanie szacunku jemu.

Reklama

Synod dla Amazonii - drugi tydzień obrad

2019-10-20 16:46

tom, vaticannews, pb, st (KAI) / Watykan

Inkulturacja Ewangelii i dialog międzykulturowy w perspektywie misji, brak powołań kapłańskich, konieczności prowadzenia dzieł edukacyjnych oraz formacji, rola świeckich we wspólnocie, posługa kobiet nie związanych ze święceniami, znaczenie duszpasterstwa powołaniowego, ekologia integralna i gospodarka - to główne tematy drugiego tygodnia obrad Specjalnego Zgromadzenia Synodu Biskupów dla Amazonii, które odbywa się w dniach 6-27 października br. w Watykanie. Jego hasło brzmi: „Amazonia: nowe drogi dla Kościoła i ekologii integralnej”. Dyskusje prowadzono podczas kongregacji generalnych i w grupach językowych.

sinodoamazonico.va

Inkulturacja Ewangelii

W czasie dziewiątej kongregacji generalnej, która odbyła się 14 października przed południem, mówiono wiele o konieczności prowadzenia formacji stałej i katechumenatu z położeniem nacisku na inkulturację Ewangelii. Podkreślono zarazem, że Kościół musi pozostać głosem i obrońcą wyzyskiwanych ludów Amazonii i pomóc im odpowiedzialnie wziąć przyszłość w swoje ręce. Nie można jednak ulec pokusie opierania ewangelizacji jedynie na programach pomocowych i walce o prawa człowieka. Zastanawiano się, jak dać odpór coraz większemu rozprzestrzenianiu się sekt pentakostalnych, a zarazem kulturze relatywizmu eksportowanej do Amazonii z krajów uprzemysłowionych.

Abp Rino Fisichella zauważył, że w Kościele powszechnym każdy naród, każda kultura i każda tradycja ma coś do powiedzenia i do wniesienia we wspólne dziedzictwo. Stąd też, jak podkreślił przewodniczący Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji, włoska grupa robocza zaproponowała wprowadzenie specjalnego obrządku amazońskiego. Podkreślił przy tym, że Amazonia już jest otwarta na wiarę, istnieją tam wspólnoty kościelne i chodzi o to, by dać im większą możliwość życia zgodnie z własnymi tradycjami. „Postuluje się, by synod przyjął propozycję zgodnie, z którą ludy Amazonii mogą podjąć nową drogę własnego rytu amazońskiego, wyrażającego dziedzictwo liturgiczne, teologiczne, dyscyplinarne i duchowe, które do nich należy" – powiedział abp Fisichella.

Dialog międzykulturowy

Ewangelia sprawia, że kultura tubylcza zachowuje całe dobro, które posiada, a jednocześnie spotyka nowość, która sprawia, że może ona wzrastać. Aby nieść skutecznie Jezusa, musimy być blisko ludzi, do których wychodzimy. Wskazał na to misyjny biskup José Ángel Divassón Cilveti. Od ponad pół wieku pracuje on w Amazonii z ludami tubylczymi mieszkającymi na pograniczu wenezuelsko-brazylijskim. Po raz pierwszy przybył tam jako 16-latek na salezjańską formację. Wtedy działalność misyjna polegała głównie na sakramentalizacji. „Chrzciło się kolejne wioski, a księża przez wiele lat tam nie wracali. Potrzeba było wiele czasu byśmy zrozumieli, że mieszkańcom Amazonii trzeba przede wszystkim towarzyszyć” – wskazał hiszpański salezjanin. Podkreślił, że ta świadomość zrewolucjonizowała pracę misyjną. Zaczęły powstawać wędrowne grupy ewangelizacyjne złożone z kapłana i katechistów, a także tłumaczy i ludzi znających lokalną kulturę. Postawiono na stały katechumenat. Misjonarze coraz częściej zaczęli dzielić życie z powierzonymi im ludźmi. „Poznanie ich życia, wierzeń, codziennej kultury i wartości otworzyło nas wzajemnie na siebie. Ta bliskość potrzebna jest także dzisiaj” – mówił bp Divassón Cilveti. Wskazał, że na synodzie przypominano, iż także dziś Kościół wciąż musi oczyszczać się z postawy kolonizatorów eksportujących jedynie zachodnią kulturę i ją narzucających, zapominając zupełnie o inkulturacji.

Powołania kapłańskie

Wychodząc od stwierdzenia, że brak powołań kapłańskich jest problemem nie tylko amazońskim, w czasie 10 kongregacji generalnej pytano, dlaczego kwestię „viri probati” rozważa się właśnie teraz. Wskazano, że zanim zacznie się wytyczać nowe drogi dostępu do święceń kapłańskich, należy z uwagą podjąć refleksję nad wartością i znaczeniem celibatu. Padła sugestia zwołania w tej sprawie osobnego synodu.

Jak zauważył amerykański kardynał Sean P. O'Malley, który należy do Rady Kardynałów pomagającej Franciszkowi w reformie Kurii Rzymskiej, Synod Biskupów dla Amazonii nie jest „referendum” w sprawie kapłańskiego celibatu. Jest czasem szukania sposobów większej troski duszpasterskiej o mieszkańców tego regionu, a także możliwości zapewnienia im regularnego życia sakramentalnego. Kard. O'Malley wskazał, że troska o zapewnienie kapłanów mieszkańcom Amazonii będzie wymagała poświęcenia ze strony całego Kościoła. Wskazał, że warto się m.in. zastanowić nad redystrybucją księży na świecie. Podkreślił też, że istnieje konieczność rozpalenia na nowo ducha misyjnego i wzięcia większej odpowiedzialności, także finansowej, za Kościół w Amazonii. Hierarcha wskazał zarazem na konieczność promowania miejscowych powołań i zatroszczenia się, by mogły odbywać formację w swoim środowisku, we własnym języku i kontekście kulturowym.

Z kolei brazylijski biskup Wellington Tadeu de Queiroz Vieira podkreślił, że nie ma przeszkód doktrynalnych, by święcić żonatych mężczyzn, wskazał jednak, że to nie celibat jest głównym problemem, by mieć więcej księży, także w Europie. Problemem jest brak wiarygodnego świadectwa.

Diakonat stały

Zanim zdecydujemy o udzieleniu święceń kapłańskich żonatym mężczyznom postawmy na rozwój diakonatu stałego. To może być konkretna odpowiedź na wyzwania duszpasterskie z jakimi na co dzień boryka się Kościół w Amazonii. To jedna z propozycji, która padła na 10 kongregacji generalnej synodu. Temat święcenia żonatych mężczyzn, co rusz, wraca w wypowiedziach ojców synodalnych, którzy dzielą się swym duszpasterskim doświadczeniem. Stąd właśnie wskazanie niedocenionej wciąż w Amazonii drogi wykorzystania stałych diakonów w codziennej pracy ewangelizacyjnej. Jeden z biskupów wskazał, że zanim Kościół wejdzie na drogę święcenia „viri probati” kapłanów, powinien przejść przez doświadczenie „viri probati” diakonów. Hierarcha zauważył, że diakonat stały może stanowić wspaniałe laboratorium wprowadzenia żonatych mężczyzn w sakrament święceń.

Rola kobiet

Wiele mówiono też o konieczności docenienia zaangażowania kobiet w codzienności duszpasterskiej. Podkreślano, że ich misja wcale nie musi być związana z sakramentem święceń. Mogą odgrywać zasadniczą rolę w głoszeniu Słowa Bożego, prowadzeniu celebracji liturgicznych, towarzyszeniu chorym oraz dziełach społeczno-charytatywnych. Wskazano zarazem na konieczność lepszej formacji młodzieży i objęcia jej większą troską Kościoła, co jest pierwszym krokiem ożywiania duszpasterstwa powołaniowego w Amazonii.

Edukacja i fundusz wsparcia

Kościół w Amazonii potrzebuje wsparcia w swej pracy formacyjnej i ewangelizacyjnej, także pod względem finansowym. Stąd pojawił się postulat stworzenia międzynarodowego funduszu kościelnego, który finansowałby takie działania. Mówiono o tym 15 października na 11 kongregacji generalnej. Ojcowie synodalni wiele mówili o konieczności pogłębionej formacji zarówno kapłanów, jak i świeckich. Tu pojawiła się propozycja stworzenia wręcz integralnej sieci edukacyjnej dla Amazonii. Zauważono, że ubogi w środki i struktury Kościół pod względem kadry profesorskiej mógłby zostać wsparty np. przez katolickie uniwersytety z całego świata, które organizowałyby kursy akademickie w różnych miejscach tego regionu. Wskazano na konieczność prowadzenia takiej edukacji, która chroniłaby i promowała tożsamość kulturową ludów tubylczych, tak by przekazać ją przyszłym pokoleniom. Jedną z propozycji, jaka się pojawiła jest promowanie dwujęzycznych projektów edukacyjnych, które doceniałyby miejscowe języki i przekazywały w nich wartości. Byłaby to ewangelizacja przez edukację.

Przywołując świadectwa wielu misjonarzy, którzy oddali swe życie głosząc w tym regionie Ewangelię przypomniano, że dalsza praca misyjna i ewangelizacyjna wymaga również poważnych nakładów materialnych, którymi amazońskie wspólnoty nie dysponują. Stąd postulat wsparcia ich funduszem finansowanym przez wszystkie episkopaty świata. Pojawiła się również propozycja utworzenia stałego forum biskupów Amazonii, współpracującego ściśle z Kościelną Siecią Panamazońską, które koordynowałoby posługę duszpasterską i misyjną w dziewięciu krajach, na terenie których leży Amazonia.

Kreatywne duszpasterstwo

Amazonia nie potrzebuje duszpasterstwa zachowawczego, ale kreatywnego. Nie można kurczowo trzymać się przestarzałych metod, tylko z misyjną odwagą należy stawiać czoło nowym wyzwaniom. Mówiono o tym 16 października na 12. kongregacji Synodu Biskupów. Wskazano zarazem, że wychodząc od przesłania Ewangelii, Kościół musi zatroszczyć się o swe miłosierne i misyjne oblicze, będąc głosem wyzyskiwanych i prześladowanych ludów Amazonii, nawet za cenę męczeństwa.

Poruszając na synodzie kwestie duszpasterskie, zauważono, że nie można pozostać obojętnym na głos wspólnot, które chronicznie pozbawione są kapłanów. Przypomniano, że ta rzeczywistość dotyczy 70 proc. Amazonii, a katolicy nie mogą korzystać z sakramentów nie tylko w niedziele, ale nawet na Boże Narodzenie czy Wielkanoc. Ojcowie synodalni zauważyli, że brak księży powoduje odchodzenie wiernych do sekt, w których pastorzy są bardziej bliscy i pozostają na miejscu. Odnotowano też znaczące osłabnięcie zapału misyjnego szczególnie w najbardziej oddalonych wspólnotach, w których panują trudne warunki życia. „Amazonia potrzebuje misjonarzy, tylko im ludność tubylcza wciąż w pełni ufa” – mówiono na forum synodu. Kolejny raz pojawiała się propozycja tworzenia wędrownych grup misyjnych, co odzwierciedla styl życia i głoszenia Jezusa. W tym kontekście podkreślono, że bez zbędnej nostalgii trzeba zrezygnować z przestarzałych i niesprawdzających się już metod duszpasterskich, by z kreatywnością wypracować nowe, bardziej skuteczne na dzisiejsze czasy. Zwrócono tu uwagę na znaczenie ściślejszej współpracy ze świeckimi i docenienie ich zaangażowania. Ojcowie synodalni przypomnieli zarazem, że wielkim wyzwaniem dla Kościoła w regionie Amazonii wciąż pozostaje duszpasterstwo w dużych metropoliach i dotarcie w nich m.in. do tubylców, którzy zostali wykorzenieni ze swej ziemi i zmuszeni do jej opuszczenia, co generuje nowe formy wykluczenia.

Ekologia integralna i gospodarka

Podczas kongregacji przypomniano, że wspierając ludność tubylczą, należy prowadzić takie działania, które będą motywować ją do współodpowiedzialności za przyszłość Amazonii i wzmacniać przekonanie, iż tubylcy nie są jedynie ofiarami systemu, ale prawdziwymi protagonistami swej przyszłości. Wskazano zarazem, że zachowanie tego regionu przed zniszczeniem jest obowiązkiem całej ludzkości. Zaproponowano m.in. zacieśnienie współpracy między naukowcami z całego świata zajmującymi się ochroną stworzenia i skutkami zmian klimatycznych oraz włączenie do tych działań Papieskiej Akademii Nauk.

Zgłoszono także propozycję utworzenia Międzynarodowego Obserwatorium Kościelnego ds. Przestrzegania Praw Człowieka w tym regionie. Wskazano, że papieskie przedstawicielstwa obecne w Amazonii mogłyby odgrywać większą rolę wobec lokalnych władz i międzynarodowych koncernów, gdy chodzi o ochronę ziemi, wody i puszczy. Przypomniano też zasadę suwerenności żywnościowej, mówiącą o tym, że każdy lud ma prawo wyboru tego, co chce uprawiać i jeść, i decydowania o tym, jak zapewnić wszystkim wystarczający dostęp do wyżywienia przy poszanowaniu miejscowego ekosystemu.

"Podejmujemy tematy bardzo konkretne w czasie prac w małych grupach. W kontekście ekologii integralnej mówiliśmy o dramatycznych skutkach, jakie ma dla Amazonii nielegalna wycinka drzew i coraz większe pustynnienie tego obszaru, a także o szkodach, jakie powoduje powstawanie ogromnych elektrowni wodnych i kolejnych kopalni odkrywkowych. Nie myślę tu tylko o szkodach środowiskowych, ale także społecznych, o ludziach zmuszonych do migracji w poszukiwaniu źródła utrzymania, bo zaczyna np. brakować ryb. Tymi, którzy płacą najwyższą cenę, jak zwykle są najbardziej bezbronni i najubożsi" – mówił brazylijski biskup Neri Josè Tondello.

Handel ludźmi i narkomania

Na synodzie pojawił się też postulat zacieśnienia współpracy wszystkich episkopatów obejmujących Amazonię w walce z procederem handlu ludźmi, a także konieczności większego zaangażowania Kościoła w wypracowanie polityki społecznej chroniącej kobiety i dążącej do uszczelnienia granic. O tym, aby młodzież przyjeżdżająca do wielkich miast choć trochę przygotowana na to, co tam zastanie mówił bp Stanisław Dowlaszewicz, franciszkanin od 33 lat pracujący w Boliwii. Zwrócił uwagę, że w pogoni za łatwiejszym życiem, tysiące młodych ludzi ucieka z wnętrza Amazonii do wielkich miast na jej obrzeżach. Żeby przeżyć często angażują się w transport narkotyków, a kiedy przestają być potrzebni, giną z rąk sicarios, płatnych morderców. Jego zdaniem młodymi powinni zająć ci, którzy mieszkają z nimi w ich wioskach, czyli rodzice, wspólnoty kościelne, wszyscy muszą mówić im o konkretnych niebezpieczeństwach, które na nich czyhają.

Komisja przygotowująca dokument

Na półmetku synodalnych obrad, 15 października, podano nazwiska 12 członków komisji, której powierzono przygotowanie dokumentu Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Regionu Amazonii. Przewodniczącym został kard. Cláudio Hummes, OFM, emerytowany arcybiskup São Paulo, przewodniczący Episkopalnej Komisji ds. Amazonii Narodowej Konferencji Biskupów Brazylii (C.N.B.B.) i prezydent Panamazońskiej Sieci Kościelnej (REPAM) (Brazylia).

Spotkanie i Droga Krzyżowa

W ramach wydarzeń towarzyszących synodowi 17 października papież spotkał się z grupą około 40 Indian amazońskich. Część z nich jest uczestnikami zgromadzenia synodu, a pozostali biorą udział w innych inicjatywach, jakie odbywają się w Rzymie. Z kolei 19 października rano odprawiono Panamazońską Drogę Krzyżową, która przeszła spod Zamku św. Anioła na plac św. Piotra.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

X Międzynarodowy Festiwal Chóralnej Pieśni Maryjnej rozstrzygnięty

2019-10-20 23:14

Maciej Orman

Chór Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury i Sportu w Wieluniu zwyciężył w X Międzynarodowym Festiwalu Chóralnej Pieśni Maryjnej Częstochowa-Koziegłowy 2019. Honorowy dyplom dla najlepszego dyrygenta festiwalu odebrał dyrygent wieluńskiego chóru Jakub Jurdziński. Nagrody przyznano w niedzielę 20 października podczas koncertu galowego w Bazylice Jasnogórskiej

Maciej Orman

– Gromadzimy się w tym szczególnym miejscu, gdzie od ponad 600 lat muzyka jest częścią liturgii sprawowanej na chwałę Boga i Matki Najświętszej. Jest to miejsce, gdzie muzyka rozbrzmiewała najpiękniej dzięki działalności kapeli jasnogórskiej, która przez ponad 400 lat była jedynym miejscem edukacji artystycznej w Częstochowie. Cieszymy się, że te tradycje od kilku lat kontynuuje Jasnogórska Szkoła Muzyczna – powiedział na początku koncertu finałowego o. Nikodem Kilnar, paulin, krajowy duszpasterz muzyków kościelnych.

– Mamy znakomite chóry amatorskie. Amatorskie muzykowanie jest nieodzowną częścią życia artystycznego w każdym kraju. To dla nas ogromna satysfakcja, że mogliśmy słuchać prezentacji tych ośmiu chórów i uczestniczyć w tym wyjątkowym święcie muzyki – przyznała Beata Młynarczyk, przewodnicząca jury.

Do konkursu zakwalifikowało się 8 chórów amatorskich: 1 z Łotwy, 2 z Białorusi i 5 z Polski. Przesłuchania odbywały się w sobotę 19 października w kościele pw. św. Marii Magdaleny w Koziegłowach. Jeszcze tego samego dnia chóry wystąpiły z repertuarem rozrywkowym na rynku w Olsztynie k. Częstochowy. W niedzielę muzycy śpiewali podczas Mszy św. w wybranych kościołach archidiecezji częstochowskiej, a następnie spotkali się na koncercie finałowym w Bazylice Jasnogórskiej.

II nagrodę jury przyznało chórowi „Majowy Kwiat” z Mińska, a wyróżnienia trafiły do: chóru „Hosanna” z Witebska – za dobór repertuaru, chóru „Jutrzenka” z łotewskiej miejscowości Rezekne – za ekspresję, i do chóru „Cantabile” z Kędzierzyna-Koźla – za zaangażowanie i muzykalność.

Głównymi organizatorami jubileuszowego festiwalu było Stowarzyszenie Śpiewacze „Pochodnia” przy Rzemiośle Częstochowskim oraz gmina i miasto Koziegłowy. Bardzo duży wkład wniosła również gmina Olsztyn.

– Wszystko zaczęło się w 2007 r. Głównym inicjatorem Międzynarodowego Festiwalu Chóralnej Pieśni Maryjnej był mój nieżyjący już dzisiaj ojciec Jerzy Wojtal, który chciał zorganizować takie wydarzenie właśnie w Częstochowie ze względu na jej maryjny charakter. Finał odbywa się w Bazylice Jasnogórskiej, ponieważ jest to magnes, który przyciąga chóry. Nie każdemu udaje się tu wystąpić – powiedział „Niedzieli” prezes „Pochodni” i dyrektor festiwalu Marek Wojtal. – Od 2012 r. współpracujemy również z Koziegłowami. Gmina i miasto wyciągnęły do nas pomocną dłoń i co roku współpraca układa się wzorowo – dodał.

Zdaniem dyrektora festiwalu, ranga wydarzenia rośnie z roku na rok. – Być może do finału kolejnego festiwalu uda nam się zaprosić 10-12 zespołów – powiedział Marek Wojtal.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem