Adwent jest wyjątkowym czasem. Dla nas chrześcijan to radosny okres przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość, gdyż jest oczekiwaniem na spotkanie z Bogiem-Człowiekiem.Roraty to pierwsza Msza o wschodzie słońca w okresie Adwentu. Charakterystycznym elementem Rorat jest zapalanie specjalnej świecy ozdobionej białą wstęgą. Świeca - roratka umieszczana jest w pobliżu ołtarza jedynie w Adwencie. Symbolizuje Najświętszą Maryję Pannę.
Przekazy historyczne mówią, że Roraty odprawiano w Polsce już za czasów panowania Bolesława Wstydliwego. Przez całe wieki król, umieszczając w czasie Rorat na ołtarzu zapaloną świecę, oświadczał: „Gotów jestem na Sąd Boży”, za nim czynił to prymas Polski, mówiąc: „Sum paratus ad adventum Domini” (Jestem gotów na przyjście Pana), po nich zaś kolejno: senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin i chłop, powtarzali słowa króla.
Gdyby odwołać się do wielowiekowej tradycji - adwentowa Msza św. roratnia powinna być odprawiana rano. Jednak w praktyce Kościół często bierze pod uwagę tzw. względy duszpasterskie, dla których można wprowadzić pewne modyfikacje i udogodnienia. Wiele parafii z tej możliwości korzysta i Roraty przenosi na wieczór. W niektórych parafiach dzieci przychodzą na Msze roratnie z zaświeconymi lampionami.
- Tak wyjątkowa obecność Matki Bożej w Adwencie ma głęboki sens. Maryja jest mistrzynią adwentowego oczekiwania. Jako córka Izraela, jako Matka Pana Jezusa i jako Matka Kościoła. Z Izraelem czekała na Mesjasza, a kiedy Anioł zwiastował Jej, że pocznie i porodzi Syna, Emmanuela, oczekiwała na Życie, które cudownie w niej wzrastało. Razem z Kościołem czeka na przyjście chwalebnego, uwielbionego Chrystusa, a królując w niebie razem z Nim, wspiera Kościół w jego oczekiwaniu na ostateczny Dzień Pański - podkreśla biskup świdnicki Ignacy Dec.
Oczekujemy i przygotowujemy się do świąt Bożego Narodzenia poprzez modlitwę, Roraty, adwentowe postanowienia. Bóg stał się człowiekiem, przyszedł do nas, a więc i my winniśmy wyjść Bogu naprzeciw, aby spotkać się z wcielonym Synem Bożym.
W wielu parafiach naszej diecezji Roraty to wyjątkowe wydarzenia, do uczestnictwa w których duszpasterze szczególnie zachęcają najmłodszych. W ubiegłym roku w Sanktuarium Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu przez cały czas Adwentu dzieci codziennie gromadziły się w kościele na Mszy św. roratniej. „Będziesz czytał Biblię... codziennie” - tak brzmiało hasło Rorat. Każdego dnia dzieci wraz z księdzem czytały i rozważały fragmenty Pisma Świętego, zapowiadające w księgach Starego Testamentu narodzenie Pana Jezusa. W wałbrzyskiej parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego dzieci przynoszą każdego dnia wykonane przez siebie serduszka z dobrymi uczynkami. Na zakończenie Mszy odbywa się losowanie nagród. Codziennie jedno z dzieci zabiera też ze sobą do domu figurkę małego Jezusa.
- Któż z nas jako dziecko nie biegał z lampionem w garści na Roraty? To na Mszy św. dzieje się wciąż najważniejsza tajemnica chrześcijaństwa. To Roraty wprowadzają nas w sedno oczekiwania na Boga, który stał się człowiekiem - zaznacza Monika Białkowska z parafii pw. św. Franciszka i św. Leonarda w Dusznikach-Zdroju. - Z Roratami w polskiej tradycji łączyły się też inne zwyczaje, dziś już często nieznane. W kolejne adwentowe niedziele odprawiano Roraty stanowe dla kobiet, panien, mężczyzn i kawalerów, wtedy również przystępowano do adwentowej spowiedzi. Na Roraty chodzono pieszo i wspólnie, zwykle nie tylko całymi rodzinami, ale wręcz całymi wsiami. Wieczorami zaś spotykano się na wspólnej pracy przy darciu pierza, naprawianiu ubrań czy uprzęży, a przy okazji śpiewano adwentowe pieśni albo odmawiano Różaniec, czytano Pismo Święte oraz polską literaturę patriotyczną, robiono próby do bożonarodzeniowych jasełek. Szczególnym czasem była tzw. szara godzina, kiedy robiło się już ciemno, wszelkie prace domowe były skończone, wszyscy domownicy siadali razem, nie zapalając żadnego światła. Rozmyślano wtedy, modlono się po cichu albo dziadkowie opowiadali wnukom o dawnych tradycjach i o historii. W ten sposób Roraty i Adwent nie tylko pogłębiały pobożność, ale również kształtowały całe rodziny, umacniały je i pozwalały budować tożsamość jej członków. Pewnie nie do wszystkiego da się dziś wrócić - ale można przynajmniej spróbować, zaczynając od rodzinnego wstawania przed świtem po to, by razem iść na Roraty.
- Dawniej na Roratach było więcej dzieci i dorosłych - mówi Jan Sawicki, ojciec sześcioletniej Martynki. - Pamietam, że gdy byłem mały, na Roraty wyganiała mnie mama. Z czasem jednak z chęcią zacząłem uczęszczać na ranne Msze św. Od kiedy zostałem ojcem, zabieram swoją córkę na Roraty i mimo że jest jeszcze mała, to bardzo chętnie wstaje rano, by iść do kościoła i nieść w ręce kolorowy lampion. Dziś niewielu rodziców chodzi razem z dziećmi do kościoła, a szkoda. Roraty to naprawdę przepiękna tradycja.
- Kiedy byłam dzieckiem, nie chodziłam na Roraty, ponieważ wychowałam się na wsi, gdzie nie było kościoła - mówi Wiesława Michalak z Wałbrzycha. - Do najbliższego miasteczka, w którym znajdowała się świątynia, było 10 km. Dla małych dzieci było to za daleko, a w dodatku musiały przecież chodzić do szkoły. Pamiętam, kiedy wczesnym rankiem moja babcia wstawała i paląc w piecu, śpiewała pieśni roratnie. Następnie wraz z innymi kobietami ze wsi szły do kościoła na Mszę św. Nie było jeszcze lampionów, więc uczestnicy Rorat nieśli świece. Kiedy byłam już dorosłą kobietą i moje dzieci były w wieku szkolnym, to wtedy wraz z nimi chodziłam każdego dnia na Roraty.
- Dawniej Msza św. roratnia odprawiana była wczesnym rankiem. Dzieci i młodzież wiedzieli, że Roraty to ważny obrzęd Adwentu. Nikt nie musiał ich zmuszać, aby uczestniczyli w tej ceremonii - dodaje sąsiadka pani Wiesławy, Teresa Jaglarz. - Dzieci nie miały lampionów tylko zwykłe świece, które swoim płomieniem oświetlały ciemne wnętrze kościoła.
Pamiętajmy, że to Roraty tworzą niepowtarzalny adwentowy klimat. Warto na nie się wybrać, nawet jeśli są odprawiane bardzo wczesnym rankiem. Szczególnej wymowy nabierają wówczas słowa: „Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką...” (zob. Iz 9,1).