Reklama

Z lampionem czekając na Chrystusa

Przemysław Awdankiewicz
Edycja świdnicka 48/2011

W okresie Adwentu, w czasie poprzedzającym Boże Narodzenie, w wielu kościołach w całej Polsce odprawiane są Msze św. nazywane Roratami, na które licznie przychodzą dzieci z lampionami. Nazwa tych Mszy wotywnych o Najświętszej Maryi Pannie pochodzi od pierwszego słowa pieśni „Rorate caeli desuper” - „Spuśćcie rosę niebiosa”.

Adwent jest wyjątkowym czasem. Dla nas chrześcijan to radosny okres przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość, gdyż jest oczekiwaniem na spotkanie z Bogiem-Człowiekiem.Roraty to pierwsza Msza o wschodzie słońca w okresie Adwentu. Charakterystycznym elementem Rorat jest zapalanie specjalnej świecy ozdobionej białą wstęgą. Świeca - roratka umieszczana jest w pobliżu ołtarza jedynie w Adwencie. Symbolizuje Najświętszą Maryję Pannę.
Przekazy historyczne mówią, że Roraty odprawiano w Polsce już za czasów panowania Bolesława Wstydliwego. Przez całe wieki król, umieszczając w czasie Rorat na ołtarzu zapaloną świecę, oświadczał: „Gotów jestem na Sąd Boży”, za nim czynił to prymas Polski, mówiąc: „Sum paratus ad adventum Domini” (Jestem gotów na przyjście Pana), po nich zaś kolejno: senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin i chłop, powtarzali słowa króla.
Gdyby odwołać się do wielowiekowej tradycji - adwentowa Msza św. roratnia powinna być odprawiana rano. Jednak w praktyce Kościół często bierze pod uwagę tzw. względy duszpasterskie, dla których można wprowadzić pewne modyfikacje i udogodnienia. Wiele parafii z tej możliwości korzysta i Roraty przenosi na wieczór. W niektórych parafiach dzieci przychodzą na Msze roratnie z zaświeconymi lampionami.
- Tak wyjątkowa obecność Matki Bożej w Adwencie ma głęboki sens. Maryja jest mistrzynią adwentowego oczekiwania. Jako córka Izraela, jako Matka Pana Jezusa i jako Matka Kościoła. Z Izraelem czekała na Mesjasza, a kiedy Anioł zwiastował Jej, że pocznie i porodzi Syna, Emmanuela, oczekiwała na Życie, które cudownie w niej wzrastało. Razem z Kościołem czeka na przyjście chwalebnego, uwielbionego Chrystusa, a królując w niebie razem z Nim, wspiera Kościół w jego oczekiwaniu na ostateczny Dzień Pański - podkreśla biskup świdnicki Ignacy Dec.
Oczekujemy i przygotowujemy się do świąt Bożego Narodzenia poprzez modlitwę, Roraty, adwentowe postanowienia. Bóg stał się człowiekiem, przyszedł do nas, a więc i my winniśmy wyjść Bogu naprzeciw, aby spotkać się z wcielonym Synem Bożym.
W wielu parafiach naszej diecezji Roraty to wyjątkowe wydarzenia, do uczestnictwa w których duszpasterze szczególnie zachęcają najmłodszych. W ubiegłym roku w Sanktuarium Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu przez cały czas Adwentu dzieci codziennie gromadziły się w kościele na Mszy św. roratniej. „Będziesz czytał Biblię... codziennie” - tak brzmiało hasło Rorat. Każdego dnia dzieci wraz z księdzem czytały i rozważały fragmenty Pisma Świętego, zapowiadające w księgach Starego Testamentu narodzenie Pana Jezusa. W wałbrzyskiej parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego dzieci przynoszą każdego dnia wykonane przez siebie serduszka z dobrymi uczynkami. Na zakończenie Mszy odbywa się losowanie nagród. Codziennie jedno z dzieci zabiera też ze sobą do domu figurkę małego Jezusa.
- Któż z nas jako dziecko nie biegał z lampionem w garści na Roraty? To na Mszy św. dzieje się wciąż najważniejsza tajemnica chrześcijaństwa. To Roraty wprowadzają nas w sedno oczekiwania na Boga, który stał się człowiekiem - zaznacza Monika Białkowska z parafii pw. św. Franciszka i św. Leonarda w Dusznikach-Zdroju. - Z Roratami w polskiej tradycji łączyły się też inne zwyczaje, dziś już często nieznane. W kolejne adwentowe niedziele odprawiano Roraty stanowe dla kobiet, panien, mężczyzn i kawalerów, wtedy również przystępowano do adwentowej spowiedzi. Na Roraty chodzono pieszo i wspólnie, zwykle nie tylko całymi rodzinami, ale wręcz całymi wsiami. Wieczorami zaś spotykano się na wspólnej pracy przy darciu pierza, naprawianiu ubrań czy uprzęży, a przy okazji śpiewano adwentowe pieśni albo odmawiano Różaniec, czytano Pismo Święte oraz polską literaturę patriotyczną, robiono próby do bożonarodzeniowych jasełek. Szczególnym czasem była tzw. szara godzina, kiedy robiło się już ciemno, wszelkie prace domowe były skończone, wszyscy domownicy siadali razem, nie zapalając żadnego światła. Rozmyślano wtedy, modlono się po cichu albo dziadkowie opowiadali wnukom o dawnych tradycjach i o historii. W ten sposób Roraty i Adwent nie tylko pogłębiały pobożność, ale również kształtowały całe rodziny, umacniały je i pozwalały budować tożsamość jej członków. Pewnie nie do wszystkiego da się dziś wrócić - ale można przynajmniej spróbować, zaczynając od rodzinnego wstawania przed świtem po to, by razem iść na Roraty.
- Dawniej na Roratach było więcej dzieci i dorosłych - mówi Jan Sawicki, ojciec sześcioletniej Martynki. - Pamietam, że gdy byłem mały, na Roraty wyganiała mnie mama. Z czasem jednak z chęcią zacząłem uczęszczać na ranne Msze św. Od kiedy zostałem ojcem, zabieram swoją córkę na Roraty i mimo że jest jeszcze mała, to bardzo chętnie wstaje rano, by iść do kościoła i nieść w ręce kolorowy lampion. Dziś niewielu rodziców chodzi razem z dziećmi do kościoła, a szkoda. Roraty to naprawdę przepiękna tradycja.
- Kiedy byłam dzieckiem, nie chodziłam na Roraty, ponieważ wychowałam się na wsi, gdzie nie było kościoła - mówi Wiesława Michalak z Wałbrzycha. - Do najbliższego miasteczka, w którym znajdowała się świątynia, było 10 km. Dla małych dzieci było to za daleko, a w dodatku musiały przecież chodzić do szkoły. Pamiętam, kiedy wczesnym rankiem moja babcia wstawała i paląc w piecu, śpiewała pieśni roratnie. Następnie wraz z innymi kobietami ze wsi szły do kościoła na Mszę św. Nie było jeszcze lampionów, więc uczestnicy Rorat nieśli świece. Kiedy byłam już dorosłą kobietą i moje dzieci były w wieku szkolnym, to wtedy wraz z nimi chodziłam każdego dnia na Roraty.
- Dawniej Msza św. roratnia odprawiana była wczesnym rankiem. Dzieci i młodzież wiedzieli, że Roraty to ważny obrzęd Adwentu. Nikt nie musiał ich zmuszać, aby uczestniczyli w tej ceremonii - dodaje sąsiadka pani Wiesławy, Teresa Jaglarz. - Dzieci nie miały lampionów tylko zwykłe świece, które swoim płomieniem oświetlały ciemne wnętrze kościoła.
Pamiętajmy, że to Roraty tworzą niepowtarzalny adwentowy klimat. Warto na nie się wybrać, nawet jeśli są odprawiane bardzo wczesnym rankiem. Szczególnej wymowy nabierają wówczas słowa: „Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką...” (zob. Iz 9,1).

Reklama

Prymas Polski: Kościół, który żyje, nie traci czasu na opłakiwanie tego, co było

2019-10-20 14:33

bgk / Szemborowo (KAI)

Kościół, który żyje idzie naprzód, idzie dalej, nie traci czasu na opłakiwanie tego, co było – mówił w Niedzielę Misyjną Prymas Polski abp Wojciech Polak pytając, czy jako chrześcijanie nie grzeszymy właśnie taką postawą, ciągłym narzekaniem, że wszystko w Kościele i świecie jest coraz gorsze.

Piotr Drzewiecki

Metropolita gnieźnieński przewodniczył w parafii w Szemborowie (archidiecezja gnieźnieńska) Mszy św. w 100-lecie konsekracji kościoła parafialnego i udzielił sakramentu bierzmowania młodzieży. W homilii, wskazując na trwający Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny i przypadającą 20 października Niedzielę Misyjną, przypomniał, że wszyscy jesteśmy uczniami-misjonarzami.

„Głoś naukę, nastawaj w porę i nie w porę, wykazuj błąd, napominaj, podnoś na duchu z całą cierpliwością w każdym nauczaniu. To nie są słowa, która odnoszą się tylko do mnie biskupa czy do księdza proboszcza. Jezus mówi dziś do Ciebie i ty głoś i ukazuj to innym. Głoś nie słowami, ale życiem. Pokazuj innym, że wiara nie jest jakąś ideologią czy propagandą, ale jest życiem” – zaapelował abp Polak.

Pytał też za papieżem Franciszkiem, czy nie popełniamy dziś grzechu zaniedbania, kiedy zamiast szerzyć radość, zamykamy się w smutnym użalaniu się nad sobą, Kościołem i światem.

„Czy nie grzeszymy stale narzekając, że wszystko jest coraz gorsze i w świecie i w Kościele?” – pytał Prymas i za Franciszkiem odpowiedział: owszem grzeszymy, bo jesteśmy niewolnikami lęków, które nas blokują, bo dajemy się paraliżować nieustannie powtarzając, że „zawsze tak było”.

„Grzeszymy – mówił dalej za Franciszkiem Prymas – gdy żyjemy życiem jako ciężarem, a nie darem; kiedy w centrum jesteśmy my z naszymi znużeniami, a nie bracia i siostry, którzy oczekują, aby zostać pokochani”. Grzeszymy, bo przecież jako chrześcijanie – tłumaczył – nie jesteśmy dla siebie i nie możemy ukrywać się w jakimś prywatnym kącie szczęścia czy nieszczęścia.

Kościół – mówił na koniec Prymas – tak, jak serce ma pompować i nieść życie. Zawał to martwica serca. Zawał oznacza Kościół, który – powtórzył za papieżem Franciszkiem – „traci swój czas na opłakiwanie tego, co nie idzie jak trzeba, wiernych, których już tu nie ma, wartości dawnych czasów, których już nie ma”. A przecież tylko Kościół, który żyje, który wychodzi i idzie dalej, jest „solą ziemi i zaczynem dla świata”.

Pełny tekst homilii Prymasa Polski na www.prymaspolski.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Europejski Dzień Seniora w Licheniu

2019-10-21 09:32

jz / Licheń Stary (KAI)

Europejski Dzień Seniora był obchodzony 20 października w licheńskim sanktuarium. Cztery tysiące osób wzięło udział w głównej Mszy św. o godzinie 12.00 a kilkadziesiąt osób przyjęło indywidualne błogosławieństwo.

Archiuwum Sanktuarium

W Polsce na 100 młodych ludzi przypada 112 seniorów. W naszym kraju mieszka prawie 1,5 mln osób powyżej 80. roku życia, a osoby powyżej 65 roku życia stanowią ponad 23% społeczeństwa. W czasie południowej Eucharystii w bazylice licheńskiej, 20 października, w Europejski Dzień Seniora modlono się w intencji starszych osób.

„Patrzę z wdzięcznością na was, seniorzy, którzy zgromadziliście się dzisiaj w bazylice Najświętszej Maryi Panny Licheńskiej. Przez 22 lata posługi w Sanktuarium słyszałem wiele świadectw osób, które mówiły, że pielgrzymują tu już od 30, 40 lat. Wielu z nich związało się z sanktuarium na całe życie w ten sposób” – rozpoczął homilię ks. Janusz Kumala, kustosz Sanktuarium.

„Patrząc na rozwój licheńskiego sanktuarium, na jego początki, można by powiedzieć, ze zostało ono powierzone seniorom – zauważył marianin – Pasterz Mikołaj Sikatka doświadczył objawienia Matki Bożej w wieku 63 lat w lesie grąblińskim. W tamtych czasach był to naprawdę starszy człowiek.”

Homileta zachęcał do postawy troski w stosunku do starszych osób, by w swoich obowiązkach i zajęciach, mieć na uwadze starszych członków rodzin, by w swoim codziennym zabieganiu ich odwiedzić, czy choćby napisać, zadzwonić.

„Każdy jest zaplanowany i ważny w oczach Boga. Człowiek w podeszłym wieku, dalej jest potrzebny Panu Bogu do ważnych zadań – jak to jest istotne dla nas! Musimy o tym pamiętać na każdym etapie naszego życia – kontynuował ksiądz kustosz – Potrzebna jest wdzięczność za to wszystko, co dla nas uczynili i co nam przekazali: miłość, cierpliwość, którą otrzymaliśmy. Dzieci od dziadków mogą doświadczyć bezinteresownej miłości, ciepła i życzliwości, której często w świecie nie znajdą. Od nich otrzymaliśmy nie tylko miłość, przekazali nam też wiarę.”

Ks. Kumala zachęcał także, by niedziela była czasem przeznaczonym na spotkanie z Bogiem i bliskimi. Nie ze względu na przepisy, ale na tęsknotę za Panem Bogiem.

Po zakończeniu Eucharystii kilkudziesięciu seniorów przystąpiło do stopni ołtarza, by przyjąć indywidualne błogosławieństwo z rąk księży marianów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem