Reklama

Wiara

Wiara i odpowiedzialność w biznesie

W życiu osobistym oraz zawodowym kierują się wartościami chrześcijańskimi i katolicką nauką społeczną. Ludzie wiary i biznesu skupieni w Stowarzyszeniu Chrześcijańskich Przedsiębiorców i Menadżerów NOSTRA RES. Kim są i jakie przyświecają im cele? Swoimi refleksjami na temat wiary oraz odpowiedzialności w biznesie dzieli się z nami prezes Roman Trzaskalik, doświadczony menadżer, jeden z założycieli Stowarzyszenia.

2020-11-18 08:39

[ TEMATY ]

ekonomia

biznes

duszpasterstwo przedsiębiorców

patpitchaya/Fotolia.com

Ireneusz Korpyś: Stowarzyszenie Chrześcijańskich Przedsiębiorców i Menadżerów NOSTRA RES działa już od 2013 r. i łączy świeckich menadżerów kierujących się w biznesie zasadami Ewangelii. Jaka misja przyświeca Stowarzyszeniu i jakie branże ono reprezentuje?

Prezes Roman Trzaskalik: Dobro wspólne, tak jak rozumie je katolicka nauka społeczna, jest pierwszą z zasad, jakimi się kierujemy, a zarazem pierwszym celem, jaki pragniemy osiągnąć w społeczeństwie. Pracujemy nad tym, aby warunki społeczne i gospodarcze były tak optymalnie ukształtowane, żeby każdy człowiek, w tym też przedsiębiorca, mógł rozwijać się i dążyć do doskonałości. Proszę zwrócić uwagę na to, że dobro wspólne jest trzykrotnie wymieniane w naszej konstytucji. Owszem, wiele się o nim mówi, niestety niewiele się robi w zakresie jego realizacji. Tu kształtuje się pole dla naszej aktywności. Jesteśmy menadżerami i przedsiębiorcami katolickimi, którzy starają się żyć według Dekalogu i realizują jego zasady tak w życiu osobistym, jak i gospodarczym.

Reklama

Jako przedsiębiorcy mamy pewien wpływ na warunki społeczne, a naszym prawem i obowiązkiem jest to, aby angażować się w życie gospodarcze, społeczne i polityczne. Wszak człowiek jest istotą społeczną, i z tej racji realizuje się w środowisku społecznym, które też winien kształtować. Dochodzi tu o jeszcze jeden aspekt. Jako osoby wierzące jesteśmy także odpowiedzialni za społeczeństwo, ponieważ w nim realizujemy nasze powołanie do świętości.

Alternatywą dla życia społecznego jest odseparowanie się od świata, odwrócenie się od społeczeństwa, ale jeśli to uczynimy, to wina za wynaturzenia systemu społecznego spada też na nas. Świadomi tej społecznej odpowiedzialności, jaka na nas spoczywa, sami angażujemy się w życie środowisk, w których funkcjonujemy, aby w ich ramach realizować cel, jakim jest dobro wspólne.

Drugim zasadniczym celem, jaki nam prześwieca, jest wspieranie się. Jako chrześcijańscy przedsiębiorcy wyznajemy prostą, acz głęboką zasadę, jeśli się znamy, to nie tylko mamy być jeden dla drugiego wsparciem, ale też mamy ze sobą współpracować. Wyznając te same wartości, jest nam łatwiej o tyle, że współpraca, która jest potrzebna w biznesie, musi być oparta na zaufaniu, a zaufanie jest możliwe tylko wtedy, gdy katalog wartości jest taki sam dla wszystkich. Dzięki temu, jeśli ktoś popełnia zło, wiemy, że źle czyni. Bez takiego kodeksu etycznego zło staje się ambiwalentne, relatywistyczne, a od tego już niedaleko do nadużyć, oszustw, kradzieży. My po imieniu nazywamy, że ktoś jest złodziejem, jeśli kradnie, a to dlatego, że nasz kodeks moralny jest jasny i przestrzegany przez każdego z nas.

Reklama

Odnosząc się do kwestii samego stowarzyszenia. Osoby, które do nas przystępują, muszą mieć pozytywną rekomendację członków stowarzyszenia. Pozwala to na wykształcenie się między nami niezbędnego do współpracy zaufania.

W naszym Stowarzyszeniu reprezentowane są niemal wszystkie branże. Niemniej możemy wyróżnić większą obecność kilku z nich. Najwięcej jest członków reprezentujących świat nauki, szkolnictwa prywatnego i publicznego, medycyny, informatyki, prawa, techniki. Tak się składa, że wielu naszych członków zajmuje się innowacyjnymi gałęziami przemysłu. Stowarzyszenie nie jest liczne, stawiamy na jakość, nie na ilość. Jest nas niecała setka. Ludzi, którzy działając w różnych branżach jako przedsiębiorcy i menadżerowie zarządzają lub współpracują z około ćwiercią miliona osób. Każdy z nas czuje na sobie dużą odpowiedzialność.

.. W świadomości wielu ludzi jeszcze pokutuje stereotyp, że z robieniem interesów związana jest jakaś nieuczciwość, o czym świadczą choćby powiedzenia w stylu: „pierwszy milion trzeba ukraść”. W jaki sposób Stowarzyszenie zmienia ten krzywdzący stereotyp?

- Przede wszystkim dajemy dobry przykład. Wyznaję zasadę, że słowa uczą, a przykłady pociągają. Członkowie stowarzyszenia starają się funkcjonować tak, żeby przykazanie nie kradnij, nie oszukuj, cały Dekalog był przestrzegany. Wierzę że najlepsze świadectwo daje się w swojej postawie życiowej i biznesowej. Przecież nie da się wszystkich oszukiwać w nieskończoność. Jeśli ktoś łamie przepisy, to prędzej czy później ten fakt wyjdzie na jaw.

W czasach transformacji gospodarczej przypadków niegodziwości było wiele.

W każdym środowisku znajdą się czarne owce, osoby nieuczciwe. Jestem przekonany, że obecnie wśród przedsiębiorców zdecydowanie więcej jest tych dobrych przykładów. To już rola mediów, czy skupią się na ukazywaniu przestępców, oszustów, czy tych, którzy uczciwie gospodarują. Niestety zło lepiej się sprzedaje, jest bardziej medialne. Jeśli spojrzeć na statystyki, nas przedsiębiorców jest około półtora miliona. Na tę mnogość przedsiębiorców zaledwie kilkadziesiąt tysięcy wchodzi w konflikt z prawem. Jeśli media skupią uwagę na tej małej grupie nieuczciwych biznesmenów, to przykleją wszystkim przedsiębiorcom czarną łatkę, a przecież tak nie jest. Zdecydowana większość uczciwie pracuje i gospodaruje. Oto jest wyzwanie, aby przedstawić przedsiębiorców, którzy w trudzie budują sukces. Jest to zadanie o tyle skomplikowane, że uczciwość jest czymś naturalnym, więc niemedialnym.

Główną przyczyną utrzymywania się tego stereotypu jest to, że nie pokazuje się proporcji między uczciwymi a nieuczciwymi przedsiębiorcami. Podkreślę to ponownie, ze stereotypem nie sposób inaczej walczyć jak własnym dobrym przykładem, trzeba pokazywać dobre praktyki firm i ludzi, którzy zbudowali swoje biznesy bez malwersacji, bez nieuczciwych działań. Można robić biznes bez łamania prawa, naruszania przepisów, może to trwa dłużej, jest trudniejsze, ale to możliwe i właśnie tak warto działać w biznesie.

.. Co w biznesie jest najważniejsze dla katolika?

- Ja nie oddzielam biznesu od życia osobistego. Zarządzanie firmą jest przecież częścią składową każdego z nas jako biznesmenów i ludzi wierzących. Pewne uniwersalne zasady istnieją dla naszego dobra i one nadają się zarówno do życia gospodarczego, jak i osobistego. Sam staram się, aby te uniwersalne zasady z gruntu osobistego przenosić na grunt relacji biznesowych. Pomaga mi w tym tzw. czwórmian. Myśl ta wybrzmiała już w nauczaniu papieża Pawła VI, a rozwinął ją Ojciec Święty Jana Paweł II. Kluczem do dobrego życia jest właściwa relacja w czterech wymiarach. Po pierwsze, człowiek jest przed rzeczą. Owszem, materia jest ważna, ale zawsze człowiek stawiany powinien być przed nią.

Drugim elementem czwórmianu jest to, aby etykę stawiać przed technologią. Nie uciekniemy od rozwoju, dążeń ludzkości do optymalizacji życia, procesów, usług, produkcji czy podnoszenia stopy cywilizacyjnej zarówno w przemyśle, jak i medycynie.

Zapewne wszyscy w jakiejś mierze wspieramy lub popieramy rozwój technologiczny, ale przed technologią powinna kroczyć etyka, byśmy się w tym rozwoju nie pogubili i nie zatracili swojego człowieczeństwa.

Trzecim elementem jest bycie przed posiadaniem. Ważne jest, żeby mieć. Aby żyć, zdobywamy pożywienie, ubranie, a wraz z rozwojem cywilizacyjnym inne dobra, które umożliwiają i ułatwiają nam funkcjonowanie w obecnych czasach. Ale trzeba pamiętać, że ważniejsze jest to, aby być, a nie mieć. Posiadanie nas nie definiuje.

Ocena: +1 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Odnaleźli fundament dla biznesu

2020-11-02 12:03

[ TEMATY ]

ekonomia

biznes

duszpasterstwo przedsiębiorców

Archiwum

Moralność a ekonomia, czy to zestawienie jest możliwe? Na jakich podstawach zbudować działalność gospodarczą, aby była prowadzona godziwie? Jak pogodzić życie prywatne z zawodowym, gdy małżeństwo pracuje razem? O tych sprawach i nie tylko rozmawiamy z Danutą i Arkadiuszem Łuszczki, właścicielami firmy Kartony24.eu.

Ireneusz Korpyś: W świadomości wielu ludzi pokutuje jeszcze stereotyp, że z robieniem interesów związana jest jakaś nieuczciwość, o czym świadczą choćby powiedzenia w stylu: „pierwszy milion trzeba ukraść”. Czy ten obraz, jaki ukuty został w okresie transformacji lat 90. jest aktualny? Co Państwo robią, aby go zmienić?

Danuta i Arkadiusz Łuszczki: Firmę naszą prowadzimy wspólnie od 27 lat. W codziennych działaniach, podejmowanych decyzjach czy planach na przyszłość staramy się, aby zachować właściwą kolejność. Tak, aby to ludzie, których mamy wokół siebie, pracownicy, klienci, kontrahenci byli na pierwszym miejscu, a przychody, wyniki finansowe, które trzeba jednocześnie wypracować, aby firma mogła się rozwijać, były wynikiem tych naszych działań a nie celem. Nie zawsze to się udaje, każdy człowiek ma w swojej naturze słabość do złego i my także popełniliśmy wiele błędów w kierowaniu firmą i na pewno będziemy je popełniać.

Najważniejszy jest fundament, na jakim budujemy, cel, jaki mamy i intencje, którymi się kierujemy. Jeżeli te elementy są oparte na prawdziwych wartościach, to możemy mówić o sukcesie. I ta nasza firma, którą tworzymy, budujemy i rozwijamy, jest dla nas takim właśnie sukcesem, pomimo że nie jest to sukces, jaki jest lansowany dzisiaj w świecie, gdzie jako kryteria stosowane są wyłącznie wyniki, zyski, rozpoznawalność czy wielkość firmy
.

.. W jaki sposób łączą Państwo wartości chrześcijańskie i katolicką naukę społeczną z biznesową praktyką? Czy to połączenie jest w ogóle możliwe do zrealizowania?

- Wiara to nasza podstawa, nasz fundament. Bierzemy czynny udział w spotkaniach z Duszpasterstwem TALENT. Od kilku lat jesteśmy animatorami takich spotkań w Rzeszowie. Nie ukrywamy tego faktu w kontaktach biznesowych, na stronie internetowej naszego sklepu mamy zamieszczone logo duszpasterstwa. Te spotkania bardzo nam pomagają w prowadzeniu biznesu i zachęcamy naszych kontrahentów, aby też w takim duchu rozwijali swoje firmy. Dzięki rozmowom, świadectwu innych właścicieli firm nawzajem wspieramy się i podpowiadamy jak dobrze zarządzać oraz w którym kierunku prowadzić nasze przedsiębiorstwa z poszanowaniem etyki katolickiej. Jako właściciele nie ukrywamy naszej wiary przed pracownikami. Corocznie organizujemy świąteczne spotkania dla pracowników i ich rodzin. Takie spotkania zawsze rozpoczynamy Mszą św. Sami pracownicy aktywnie włączają się w niej poprzez czytania czy śpiew psalmu. Dla nas liczy się autentyczność i przejrzystość dlatego, żeby pokazać, co dzieje się w naszej firmie, na tablicach zamieszczamy zdjęcia z takich wydarzeń. Wtedy wszyscy, którzy nas odwiedzają, mogą zobaczyć, czym aktualnie żyjemy. Jednak zdarzają się czasem dylematy, bo prawo mówi jedno, a serce podpowiada coś innego. Często trudno się nam zgodzić z tym, co narzuca system, trudno znaleźć rozwiązanie jak postąpić, aby było to zgodnie zarówno z obowiązującym prawem i z naszym sumieniem. Podobne dylematy zawsze były i będą, jak w przypowieści o podatkach, kiedy Jezus został zapytany, czy trzeba płacić podatki. Tutaj nie mamy dylematów – po prostu płacimy.

.. Czy wiara przeszkadza, czy pomaga w biznesie?

- Wiara pomaga, bo czegóż mamy się trzymać... Wiara dodaje sił. Czy przeszkadza? Nie, nie przeszkadza ale czasami zdarzają się takie sytuacje, że o nich długo się pamięta. Mamy w zwyczaju wysyłać naszym klientom kartki z życzeniami świątecznymi. Nie są to jakieś zeświecczone zajączki czy choineczki, lecz kartki z przekazem chrześcijańskim. Jedni dziękują za pamięć i dziwią się takiej formie, inni nic nie odpowiedzą, a jeszcze inni, choć to pojedyncze sytuacje, po prostu rzucają obelgami pod naszym adresem, tych nielicznych razi nasze przywiązanie do wiary. Wszystko przyjmujemy ze spokojem. Jednak trzymamy się naszej wizji i co roku wysyłamy nadal takie życzenia. Wiemy, że wiara to nasza podstawa, więc trzymamy się tego i ufamy Bogu. Kilka lat temu na jednej z pielgrzymek dla przedsiębiorców zawierzyliśmy naszą firmę Matce Bożej i corocznie dla przypomnienia ponawiamy ten akt. Uświadomiliśmy sobie wtedy, że firma nie jest nasza, bo wszystko, co mamy, zawdzięczamy Panu Bogu, a my jedynie nią zarządzamy.

Bez tej wiary i ufności pewnie nie raz poddalibyśmy się i nie wiadomo co byłoby z nami, z naszymi pracownikami...

.. Duże pieniądze to również duża pokusa, jak sobie Państwo z nią radzicie?

- Od początku naszej działalności powoli, acz systematycznie rozwijamy się. Przybywało klientów, asortymentu, pracowników i zwiększały się obroty. Oczywiście, inwestycje w firmę to podstawa, wszak: jeżeli nie będziesz się rozwijał i szedł do przodu, to znikniesz. Staramy się, aby ten rozwój firmy był zrównoważony, aby uwzględniał dobro klientów, pracowników i ich stanowiska pracy. Kiedyś braliśmy udział w rekolekcjach z naszego duszpasterstwa, których tematem były pieniądze. Szczególnie utkwiła mi w pamięci pewna myśl:

Pieniądze nie są złe, trzeba tylko umiejętnie je wykorzystywać. Czy dobrze czynimy? Bóg to kiedyś oceni
.

Jeżeli chodzi o sferę prywatną. Mamy piątkę dzieci. Od małego uczymy je zapracować na godziwą wypłatę. Często pomoc domową wyceniam na drobne zarobki. Dzieci wiedzą, że nie ma nic za darmo, że warto oszczędzać, aby mieć środki na swoje drobne zachcianki. Najstarsza córka jako nastolatka potrafiła zarabiać na swoim rękodziele. Teraz, kiedy jest już mężatką i mamą umie zaplanować wydatki. Z kolei jeden z synów od kilku lat w czasie wakacji pracuje w naszej firmie. Dzięki temu wie, co to fizyczna praca i zna wartość tak zarobionych pieniędzy.

Lata pracy, kumulacji środków i przemyślanych inwestycji, zaowocowały. Z perspektywy czasu widać zmiany. Obecnie możemy pozwolić sobie na pewne przyjemności np. organizujemy dla naszych pracowników wspólne wyjazdy czy spotkania integracyjne np. przy ognisku. Większe obroty firmy oznaczają większe możliwości. Inwestujemy w ludzi, organizujemy dla nich szkolenia, w których sami też uczestniczymy. Staramy się również, aby maszyny, urządzenia, stanowiska pracy były jak najbardziej przyjazne i bezpieczne dla zdrowia pracowników. Rozwój firmy pozwala nam także na większe zaangażowanie w lokalne działania społeczne poprzez wspieranie różnych inicjatyw sportowych czy kulturalnych odbywających się w naszej miejscowości. Zachowujemy zdrowy rozsądek, wszak pandemia nie pozwala o sobie zapomnieć i o ekonomicznych skutkach, jakie wywołuje.

.. Skoro wspomnieli Państwo o pandemii. Czy odczuwają Państwo wpływ wiosennego lockdown na biznes?

- Na samym początku pandemii również my mieliśmy obawy. Zadawaliśmy sobie pytania: jak to dalej będzie? Co w razie, gdyby lockdown potrwa dłużej? Podobne dylematy nurtowały zapewne wszystkich przedsiębiorców w tamtym okresie. Już w pierwszych tygodniach okazało się, że kiedy społeczeństwo zostało uziemione przez koronawirusa w swoich domach, my odczuliśmy pewien wzrost sprzedaży naszych kartonów. Sytuacja ta została podyktowana nagłym zwiększonym zainteresowaniem rodaków zakupami za pośrednictwem Internetu. Brak możliwości wyjścia do sklepów – zresztą większość z nich była przecież zamknięta – przysporzyła nam nowych klientów. Jednak większa sprzedaż w tak niespokojnym, pandemicznym okresie oznaczała zarazem więcej zwrotów, nieodebranych przesyłek czy korekt złożonych zamówień. To powodowało zwiększony zamęt w firmie, nerwowość i stres. Ale był to chwilowy wzrost, bo obecnie wolumen sprzedaży wrócił do sytuacji sprzed pandemii.

.. Czy małżeństwo i wspólna praca dają się pogodzić?

- Jesteśmy małżeństwem z ponad 25 letnim stażem. Mamy piątkę dzieci, jeden z naszych synów ma zespół Downa. Od kilku lat mamy przyjemność być dziadkami dla trójki naszych wnucząt. Od zarania naszego biznesu wspólnie go prowadzimy. Początkowo zajmowaliśmy się wytwarzaniem zniczy nagrobkowych oraz świec. Obecnie produkujemy i sprzedajemy kartony oraz asortyment związany z pakowaniem towarów i przeprowadzkami. Na początku rozwoju naszego biznesu sami zajmowaliśmy się podstawowymi czynnościami związanymi z prowadzeniem działalności, pracowaliśmy na równi z zatrudnionymi przez nas osobami. Praca fizyczna i bycie wśród ludzi przynosiło nam najwięcej radości. Byliśmy malutką firmą, a obecnie zatrudniamy 50 osób, co jest dla nas dużym wyzwaniem organizacyjnym.

Mąż zajmuje się zarządzaniem i „spina” w całość ogrom procesów związanych z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa. Ja natomiast, jak nazwał to mój mąż, jestem „dobrą duszą” firmy. Moje zadanie polega na robieniu wszystkiego, aby naszym pracownikom dobrze i w miarę możliwości miło się pracowało, również reprezentuję firmę na zewnątrz i odpowiadam za jej reklamę. Nie zawsze jest kolorowo, zdajemy sobie sprawę z tego, że nie łatwo jest razem być w pracy kilka godzin dziennie, a potem w domu o niej nie rozmawiać. Często przynosimy problemy zawodowe do domu, co nie zawsze ma pozytywny wpływa na nasz związek. Pracujemy nad tym jednak i staramy się żyć tak, aby praca nie była najważniejsza. Dlatego często gdzieś razem wychodzimy, np. randki, jest to czas tylko dla naszego małżeństwa. Mamy w domu jeszcze czwórkę dzieci oraz kilka zwierzątek, więc i na tym polu mamy ręce pełne roboty.

Zobacz więcej: Zobacz facebook www.pielgrzymkaprzedsiebiorcow.pl

CZYTAJ DALEJ

Symbole i zwyczaje Adwentu

Niedziela podlaska 49/2002

[ TEMATY ]

adwent

Bożena Sztajner

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Śp. ks. Eugeniusz Mikita. Służąc bliźnim służył Bogu

2020-11-24 06:22

Agnieszka Marek

Ochotnicza Straż Pożarna zapewniła honorową asystę pogrzebu

Ochotnicza Straż Pożarna zapewniła honorową asystę pogrzebu

Parafia w Żyrzynie pożegnała swojego wieloletniego duszpasterza ks. kan. Eugeniusza Mikitę.

Ksiądz Eugeniusz Mikita urodził się 2 stycznia 1937 r. w Księżomierzy. Święcenia kapłańskie przyjął w kwietniu 1961 r. w Lublinie. Pracował w Garbowie, Krzeszowie, Żółkiewce i Żyrzynie. Pan powołał go do siebie 3 listopada 2020 r., w 84. roku życia i 59. roku kapłaństwa.

W parafii jak w rodzinie

W pierwszą sobotę listopada Mszy św. pogrzebowej w kościele św. Piotra i Pawła w Żyrzynie przewodniczył bp Józef Wróbel. Na wstępie życiorys zmarłego przedstawił obecny proboszcz ks. Mirosław Sypuła, zaś bp Józef przypomniał o chrześcijańskiej nadziei, która powinna wypełniać serca wierzących po śmierci kapłana. Wskazał, że ciało zmarłego, które będzie spoczywać na miejscowym cmentarzu, jest świadectwem jego ziemskiego życia przepełnionego głoszeniem Ewangelii. Podkreślił, że głęboka więź ducha i kapłańska miłość, której parafianie doświadczali przez blisko 40 lat posługi wikariusza i proboszcza w Żyrzynie, pozwalają zaliczyć go do wspólnoty rodzinnej i dostrzec jego wstawiennictwo u Boga w sprawach każdego, kogo znał, ale już w wymiarze życia wiecznego.

W homilii ks. Krzysztof Krakowiak wspominał ks. Eugeniusza jako rodaka z Księżomierzy i kapłana, który w znacznym stopniu wpłynął na jego decyzję o wstąpieniu do seminarium. Opowiadał, że ks. Gienio, idąc do miejscowego kościoła w czasie urlopu, wstępował często do domu rodzinnego młodego wtedy chłopaka i zabierał go ze sobą, aby służył przy ołtarzu. Podkreślał, że często można było dostrzec ks. Eugeniusza z brewiarzem lub spacerującego z różańcem na cmentarzu, pogrążonego w modlitwie za żywych i umarłych.

Dusza człowiek

We wspomnieniach parafian, ale i mieszkańców całego dekanatu puławskiego, w którym posługiwał po przejściu na emeryturę, ks. Eugeniusz Mikita jawi się jako „dusza człowiek”. Rozśpiewany i skromny, z ogromnym poczuciem humoru i nieschodzącym z twarzy uśmiechem. Znał każdego ze swoich parafian po imieniu i pomagał im w wielu sytuacjach, zarówno dobrą radą, jak i wsparciem materialnym. Władze lokalne, dyrekcja Szkoły Podstawowej im Jana Pawła II w Żyrzynie, członkowie Ochotniczej Straży Pożarnej i wszyscy współpracownicy zgodnie podkreślali, że ks. Eugeniusz był bardzo zaangażowany w życie ich organizacji i chętnie brał udział w ważnych wydarzeniach. Taka postawa zaowocowała nadaniem ks. Eugeniuszowi tytułu Honorowego Obywatela Gminy Żyrzyn.

W pamięci ludzi zapisał się jako kochany proboszcz, który udzielał sakramentów wielu pokoleniom parafian i w zasadzie do końca swojego życia trwał na posterunku, służąc w konfesjonale, aby nikt nie został bez szansy pojednania z Bogiem. Jako człowiek, który łączył a nie dzielił, jako organizator wielu pielgrzymek, w których widział okazję do ewangelizacji oraz wspaniały katecheta i wychowawca dzieci i młodzieży.

Modlitewna pamięć

Mimo trudnego czasu pandemii uroczystości pogrzebowe zgromadziły księży, parafian i tych, których ścieżki skrzyżowały się ze ścieżkami ks. Eugeniusza. Wprawdzie w kościele liczba osób była ograniczona, ale na placu kościelnym znalazło się miejsce dla wszystkich. Jeszcze więcej osób oglądało transmisję internetową. Msze żałobne zostały odprawione także w parafiach Miłosierdzia Bożego i Matki Bożej Różańcowej w Puławach oraz Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Księżomierzy. Chcąc wyrazić swoją wdzięczność i pamięć w modlitwie, grupy parafialne oraz poszczególne osoby i rodziny zamówiły msze św. za duszę śp. ks. Eugeniusza. Będzie on zawsze obecny w modlitewnej pamięci jako ktoś bliski i zasługujący na miłość i szacunek.

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję