Reklama

Kultura

Aleksandra Kurzak i laureaci Konkursu Chopinowskiego uczczą 210 rocznicę urodzin F. Chopina

210 lat temu urodził się Fryderyk Chopin, jeden z najwybitniejszych pianistów i kompozytorów w historii muzyki. Jego krótkie życie było pełne ważnych wydarzeń, wzlotów, upadków, sukcesów i dramatów.

Premiera koncertu: 21 listopada o godz. 20.00
Oglądaj online

Reklama

Chopin był geniuszem muzycznym, utalentowanym kompozytorem i niedoścignionym pianistą. Łączył śmiałe pomysły muzyczne z prostotą i motywami ludowymi. Pozostawił po sobie muzykę przekraczającą granice piękna, jego nokturny, polonezy, walce, etiudy, mazurki, preludia czy koncerty fortepianowe uczyniły go jednym z najwybitniejszych kompozytorów wszechczasów. Mistrzostwo formy, bogactwo melodyczne i harmoniczne stały się później niedoścignionym wzorcem dla wielu kompozytorów.Aby zrozumieć geniusz Chopina, zagłębimy się w emocje zakorzenione w jego utworach.

Zapraszamy w muzyczną podróż w czasie od młodzieńczych kompozycji Chopina w stylu brillant, przez heroiczne utwory z okresu imigracyjnego, następnie utwory bardzo ekspresyjne do dzieł sentymentalnych, tworzonych pod koniec życia kompozytora. W programie koncertu utwory F. Chopina w kolejności ich powstania usłyszymy polonezy, walce, mazurki, preludia, pieśni i nokturny, widz pozna miejsca związane z kompozytorem jak również bliskie mu osoby, całość dopełnią zdjęcia i ciekawa narracja. W koncercie 210 lat z Chopinem wystąpi gwiazda Metropolitan Opera, Aleksandra Kurzak, laureaci Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego w Warszawie Yulianna Avdeeva i Eric Lu, Marek Bracha występujący obecnie w Operze Narodowej oraz soliści Baletu Opery Wrocławskiej Hannah Ho i Robert Kędziński. Program koncertu podkreśla jego narodowy charakter, wspaniale wpisuje się w listopadowe obchody miesiąca pamięci narodowej. Organizatorem koncertu jest Fundacja Kultury i Sztuki we współpracy z Fundacją Międzynarodowych Festiwali Chopinowskich w Dusznikach Zdroju oraz Stowarzyszeniem Wspólnota Polska. Misją Fundacji Kultury i Sztuki jest upowszechnianie kultury wysokiej w Polsce i widoczności polskiej kultury za granicą, uczynienia z kultury platformy dialogu międzynarodowego. Mecenasem koncertu jest Mecenas Polskiej Kultury PGE Polska Grupa Energetyczna, Partnerem Fundacja PZU.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

U źródła szczęścia

Niedziela przemyska 44/2020, str. V

[ TEMATY ]

rocznica śmierci

Fryderyk Chopin

Teofil Kwiatkowski Ostanie chwile Fryderyka Chopina

Teofil Kwiatkowski Ostanie chwile Fryderyka Chopina

Urodził się z matki Polki i ojca Francuza. Chyba nie ma Polaka, który by nie wiedział, kim był Fryderyk Chopin. Ten niespotykany talent muzyczny zmarł w wieku 39 lat.

W domu Fryderyka panowała głęboka atmosfera religijna i patriotyczna. Przyszły kompozytor był słabego zdrowia. Wszyscy wiedzieli, że długo żyć nie będzie, bo trawi go nieuleczalna wówczas choroba – gruźlica. W młodym wieku wyjechał do Paryża i – jak się miało okazać – było to jego pożegnanie z Ojczyzną. Bardzo doskwierała mu samotność. Małżeństwo z wielką miłością Marią Wodzińską nie doszło do skutku z powodu sprzeciwu rodziców Marii. Kolejną miłością była George Sand. To dzięki niej Chopin nawiązał kontakty z paryską bohemą, wtedy też uległo załamaniu jego życie religijne. Zarzucił życie sakramentalne i inne praktyki religijne.

Modlitwa o nawrócenie

Na szczęście utrzymywał żywy kontakt z ks. Aleksandrem Jełowickim, zmartwychwstańcem. Kiedy choroba czyniła postępy, ks. Jełowicki zaczął namawiać Fryderyka do spowiedzi. Ten jednak odmawiał. Oto jak tłumaczył swoją niechęć: „Ach rozumiem cię, rzekł mi, nie chciałbym umrzeć bez sakramentów, aby nie zasmucać mojej matki, ale ich przyjąć nie mogę, bo już ich nie rozumiem po twojemu. Podjąłbym jeszcze słodycz spowiedzi płynącą ze zwierzenia się przyjacielowi, ale spowiedzi jako sakramentu zgoła nie pojmuję. Jeżeli chcesz, to dla twej przyjaźni wyspowiadam się u ciebie, ale inaczej to nie”.

Ks. Aleksander zaczął razem ze współbraćmi modlić się o łaskę nawrócenia. Wiedział, że Chopin nigdy nie utracił wiary. Po prostu zaniedbania wynikłe z obcowaniem z ludźmi niewierzącymi zgasiły w nim ogień wiary.

Spowiedź Chopina

Akurat w tych dniach przypadała rocznica śmierci brata ks. Aleksandra, straconego za udział w powstaniu. Fryderyk był bardzo z nim zżyty. Rano ks. Jełowicki odprawił Mszę św. za brata i tak się modlił: „O Boże, litości! Jeżeli dusza brata mego Edwarda miłą jest Tobie, daj mi dzisiaj duszę Fryderyka”. Modlitwa została wysłuchana. Wczesnym rankiem lekarz Fryderyka posłał po księdza. Mimo iż chory nikogo nie przyjmował, Aleksandrowi pozwolił wejść do pokoju i zaprosił go do wspólnego zjedzenia śniadania.

Ksiądz podjął kolejną próbę, wspominając o Mszy św. za Edwarda i o ich przyjaźni, i zapytał, czy w imię tej przyjaźni da mu to, o co poprosi. Fryderyk zgodził się, a wtedy ksiądz poprosił: „Daj mi duszę swoją”. Fryderyk odrzekł: „weź ją”. Kapłan wziął krzyż i włożył go w obie ręce kompozytora. Potem przyjął od chorego swoiste wyznanie wiary: „Czy wierzysz?”. Odpowiedział: „Wierzę”. „Czy wierzysz jak cię matka nauczyła?”. Zapłakany Fryderyk, łkając, odpowiedział: „Jak mnie nauczyła matka”.

Jam szczęśliwy!

Potem odbyła się długa spowiedź, chory przyjął wiatyk i namaszczenie chorych. Ks. Jełowicki relacjonuje, iż od chwili spowiedzi, przemieniony łaską Bożą Chopin stał się jakby innym człowiekiem, rzec by można, że już świętym. Do zgromadzonych wypowiedział znamienne słowa: „Dobrze mi, że tak umieram. Nie płaczcie, przyjaciele moi. Jam szczęśliwy! Czuję, że umieram. Módlcie się za mną! Do widzenia w Niebie”.

Świadom, że po śmierci nie będzie mógł być pochowany w Warszawie, poprosił, by przynajmniej jego serce zawieziono do stolicy.

Do próbujących podtrzymać jego życie lekarzy, powiedział: „Puśćcie mnie, niech umrę. Już mi Bóg przebaczył, już mnie woła do siebie! Puśćcie mnie, chcę umrzeć. Bóg się nie pomylił. On mnie oczyszcza. O jakże Bóg jest dobry, że mnie na tym świecie karze”. Przycisnął krzyż do ust i ostatnim tchnieniem wymówił te słowa: „Jestem już u źródła szczęścia”. I skonał.

Świadom, że po śmierci nie będzie mógł być pochowany w Warszawie, poprosił, by przynajmniej jego serce zawieziono do stolicy. Stało się to trzydzieści lat później i serce Chopina do dziś jest wmurowane w filar bazyliki Świętego Krzyża przy Krakowskim Przedmieściu. Rodacy umieścili na filarze tablicę z inskrypcją: „Gdzie skarb twój, tam i serce twoje”.

CZYTAJ DALEJ

“Dzień gniewu” zwycięża na festiwalu “Mirabile Dictu”

2020-11-27 17:08

[ TEMATY ]

film

nagroda

Włochy

Oskar

facebook.com/teatrtelewizji

Polski film nagrodzony watykańskim Oskarem.

Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Mirabile Dictu” to jeden z najbardziej prestiżowych festiwali filmów katolickich. Odbywa się regularnie w Rzymie od 2010 r. z inicjatywy reżyserki Liany Marabini, pod patronatem Papieskiej Rady ds. Kultury. Podczas festiwalu prezentowane są filmy w różnych kategoriach: fabularne, dokumentalne, krótkometrażowe i programy promujące uniwersalne wartości. Na Festiwalu prezentowane są również filmy polskie. W 2016 r. film Krzysztofa Tadeja „Życia nie można zmarnować” - opowieść o dwóch polskich franciszkanach: o. Michale Tomaszku i o. Zbigniewie Strzałkowskim, zamordowanych w Peru w 1991 r. przez terrorystów z ugrupowania Świetlisty Szlak - został uznany za najlepszy film w kategorii filmów dokumentalnych, co było wielkim wyróżnieniem zarówno dla reżysera, jak i dla TVP 1, w której Redakcji Programów Katolickich film został zrealizowany. Tadej został również nagrodzony w 2017 r. w tej samej kategorii za film o ks. Władysławie Bukowińskim „Człowiek Boga”. W 2018 r. Mariusz Pilis i Dariusz Walusiak zostali nagrodzenia za najlepszą reżyserię i najlepszy film dokumentalny za dokument „Teraz i w godzinę śmierci”. W zeszłym roku do finału Festiwalu został nominowany spektakl Teatru TVP „Inspekcja” w reżyserii Jacka Raginisa-Królikiewicza.

W tym roku do finału Festiwalu został wytypowany, między innymi, polski film „Dzień gniewu” również w reżyserii Jacka Raginisa-Królikiewicza. Reżyser jest także autorem scenariusza napisanego według sztuki Romana Brandstaettera. Akcja filmu rozgrywa się w czasie II wojny światowej w klasztorze w Polsce okupowanej przez Niemców. W niewielkim miasteczku ma miejsce obława na Żydów. Jednemu z nich, Emanuelowi Blattowi, udaje się uciec i schronić w pobliskim klasztorze. Do przeora udzielającego schronienia Żydowi przychodzi jego dawny kolega, niedoszły ksiądz, z którym studiował teologię w Rzymie, a obecnie oficer gestapo. Brandsteatter, a za nim Jacek Raginis-Królikiewicz ukazuje tragiczny splot zdarzeń, które dotykają samej istoty wiary – śmierć postrzegana jako zbawienie, świadome przyjęcie cierpienia jako najwyższy sens życia. Jedną z głównych, zbiorowych postaci tego misterium jest chór zakonników, który słowami psalmów komentuje wojenną rzeczywistość i wyraża lęk przed cierpieniem i śmiercią.

Ze względu na sytuację sanitarną tegoroczny festiwal „Mirabile Dictu” odbywał się w formie wirtualnej. Jury obradowało w składzie: przewodnicząca, księżna Maria Pia Ruspoli (Włochy), prof. Norbert Blecha, producent filmowy (Austria), Luca Caruso z Fundacji Ratzingera (Watykan) oraz brytyjscy artyści Rupert Wynne-James i Brian Finch. Liana Marabini, przewodnicząca Festiwalu podała wyniki głosowania wieczorem 26 listopada on-line. Jednogłośnie za najlepszy film Festiwalu został uznany film “Dzień gniewu”. To wielkie wyróżnienie zarówno dla reżysera, dla Teatru TVP oraz Studia Filmowego „N”, producentów filmu, ale również dla aktorów, wśród których należy wymienić Radosława Pazura, Rafała Gąsowskiego, Jana Marczewskiego i Natalię Rybicką.

Ale to nie koniec polskich akcentów na tegorocznym Festiwalu - trzeba również z zadowoleniem odnotować fakt, że za najlepszego reżysera uznano Hiszpana Antonio Olivié, twórcę filmu o Janie Pawle II: „John Paul II is Still Alive” („Jan Paweł II ciągle żywy”).

Pierwszą nagrodę w kategorii filmów dokumentalnych przyznano filmowi „I have a name” w reżyserii Lucii Mauro (U.S.A.).

Natomiast najlepszym filmem krótkometrażowym ogłoszono “Medjugorje, ziemia wiary” w reżyserii Pietro Pellizzieri (Włochy)

Ze względu na panującę epidemię w tym roku nie odbyła się również uroczysta gala festiwalowa, podczas której wręczanie są nagrody – statuetki „Il Pesce d’Argento” (Srebrna Ryba), które są inspirowane symbolem wczesnochrześcijańskim.

CZYTAJ DALEJ

"Niedziela" pożegnała śp. Wojciecha Wielgoszewskiego

2020-11-27 22:02

Renata Czerwińska

27 listopada pożegnaliśmy śp. Wojciecha Wielgoszewskiego, nauczyciela, wychowawcę, pasjonata historii, dziennikarza związanego z toruńską edycją "Niedzieli". W "Głosie z Torunia" pracował od początku jego powstania. Zasłużony dla diecezji toruńskiej szczególnie przez pielęgnowanie pamięci o zmarłych kapłanach z dawnej diecezji chełmińskiej, której spadkobierczynią jest diecezja toruńska.

Zobacz zdjęcia: Pogrzeb śp. Wojciecha Wielgoszewskiego

Biogramy "jego duchownych" publikowane były przez wiele lat na łamach pisma. W 2019 roku wydana została książka "Ocalić od zapomnienia", w której zebrano jego tytaniczną pracę. Mszy św. pogrzebowej przewodniczył bp Wiesław Śmigiel. Homilię wygłosił ks. Paweł Borowski, obecny redaktor odpowiedzialny za toruńską "Niedzielę". Podkreślił, że śp. Wojciech był człowiekiem zanurzonym w Chrystusie, czerpiącym siłę z Jego słowa, Eucharystii i modlitwy. - Mówimy o śp. Wojtku, że był wyjątkowym nauczycielem, wychowawcą, mężem, ojcem, przyjacielem, dziennikarzem, człowiekiem... skąd on to miał? Czerpał ze źródła – z Chrystusa - mówił ks. Borowski. Dodał, że to zakorzenienie w Bogu dało mu serce pełne dobroci i miłości. - Jesteśmy tu bo pamiętamy i będziemy pamiętać jego serce pełne ciepła, dobroci i miłości. To właśnie to serce sprawiało, że każde spotkanie z Wojciechem było wyjątkowe, przemieniające, nawet wtedy, gdy w zasadzie mógł już tylko słuchać - podkreślił.

W ostatnim pożegnaniu obok rodziny uczestniczyli nie tylko członkowie zespołu redakcyjnego, ale także wielu wychowanków śp. Wojciecha, nauczyciele oraz przedstawiciele szkół.

Maria Mazurkiewicz, wicekurator oświaty województwa kujawsko-pomorskiego zabrała głos w imieniu nauczycieli i wychowanków śp. Wojciecha. Podzieliła się osobistym świadectwem spotkania z wybitnym pedagogiem, który zawsze dla każdego miał czas, dobre słowo i nigdy nie wstydził się swojej wiary.

Dk. prof. Rozynkowski, który był autorem wstępu do książki "Ocalić od zapomnienia" wskazał, że nie miał zbyt wielu możliwości na osobiste spotkania ze śp. Wojciechem Wielgoszewskim, jednak z tekstów, które czytał odkrywał wielką prawdę o nim. - On nie tylko pięknie pisał. Z jego tekstów można odkryć to, że on autentycznie kochał Kościół i kochał człowieka - mówił.

Na zakończenie Eucharystii bp Wiesław podzielił się świadectwem osobistego spotkania ze zmarłym w jego domu, już podczas choroby. - Jestem tu, by podziękować za jego miłość do Kościoła i za to, że swoją postawą uczył nas całkowitego zawierzenia Bogu - powiedział Ksiądz Biskup.

Po Mszy św. doczesne szczątki śp. Wojciecha Wielgoszewskiego zostały pochowane na Cmentarzu Komunalnym w Toruniu.

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję