Niebo pełne było światła. Słońce panowało nad horyzontem, nie zagrożone przez najmniejszą nawet chmurkę. Wiał silny wiatr, który potęgował i tak spory tego dnia mróz. Ludzie na przystanku przytupywali rytmicznie i chuchali w dłonie. Para wydobywająca się z ust tworzyła wokół zacieranych dłoni jasne obłoki, ginące szybko w porywach wiatru. W rogu wiaty stało dwóch mężczyzn. Prowadzili ożywioną rozmowę, wymachując energicznie rękami. Do zacisznego kąta wiaty wiatr prawie nie docierał, dlatego obłoki pary wydobywające się z ust rozmówców nie były rwane od razu na strzępy, lecz stapiały się w jedną chmurkę unoszącą się powoli. Wyglądało to tak, jakby ich oddechy stapiały się, co kontrastowało z energiczną gestykulacją. Jeden z mężczyzn był wysoki i miał na sobie długi, czarny płaszcz, drugi, nieco niższy, ubrany był w brązową kurtkę i kapelusz tego samego koloru.
- Rozmawiałem dzisiaj z moim synem - powiedział wyższy mężczyzna.
- Co, znowu? - zapytał mężczyzna w kapeluszu.
- To nie wiesz, że z dziećmi trzeba często rozmawiać? - odpowiedział wysoki.
- Ale ty rozmawiasz ze swoim synem od lat i nie możesz się dogadać - podśmiewał się rozmówca.
- Nigdy nie należy tracić nadziei - padła odpowiedź.
- Znowu coś przeskrobał? - zapytał mężczyzna w kurtce.
- Nie żeby przeskrobał, ale po prostu nie możemy znaleźć wspólnego języka. Ja mówię co innego, a on rozumie przez to co innego. Nawet nie mogę mieć mu tego za złe, bo on czasami chce rozumieć, ale nie może. Nie tak dawno jeszcze, bo w zeszłym roku, to go karałem. A to go odłączyłem od Internetu, jak mi za duże rachunki za telefon przychodziły, a to mu konto w banku zablokowałem, a to mu nawet kiedyś szlaban na sobotnie wyjścia do pubu położyłem - rozgadał się mężczyzna w długim płaszczu.
- Szlaban na pub mu położyłeś? - zdziwił się niższy mężczyzna. - No, to, bracie, zuch jesteś. Ja się na nic takiego nie odważyłem. Najwyżej mojego chłopaka od Internetu odciąłem. Bo on, jak nie może korzystać z grup dyskusyjnych, to jest chory. No, czasami może jeszcze łapę na kasie położę. Ale to wtedy, jak mnie bardzo zdenerwuje.
- No tak. Ale co z tego, że czasami ukarzesz, jak się dalej dogadać nie możesz? - ciągnął wysoki mężczyzna.
- A ty, jak się ze swoim ojcem dogadywałeś? - zapytał kolega.
- Różnie bywało. Najtrudniej było, jak na studia szedłem. Ojciec koniecznie chciał, żebym został inżynierem, a ja chciałem zostać nauczycielem - odpowiedział mężczyzna w długim płaszczu.
- I jak to się skończyło? - pytał dalej kolega.
Wysoki mężczyzna odpowiedział po chwili milczenia:
- W końcu ojciec się ze mną zgodził.
- No widzisz, może i ty powinieneś czasami się zgodzić ze swoim synem? Przyznałeś mu kiedyś rację? - pytał dalej mężczyzna w brązowej kurtce.
- Co ty, przecież to ja mam zawsze rację, to jak mam się z nim zgadzać? - odpowiedział ze zdziweniem w głosie wysoki mężczyzna.
- Rzeczywiście, zawsze masz rację? Nie zdarzyło ci się nigdy pomylić, choćby w jakimś drobiazgu? - pytał dalej kolega.
- Ja, pomylić? Przecież to niemożliwe - odpowiadał z rosnącym zdziwieniem wysoki mężczyzna. - Jakoś tak wychodzi, że zawsze mam rację, nawet jak tego nie chcę.
- A twój ojciec przyznał ci rację w sprawie studiów. Prawda? Czemu ty nie możesz przyznać racji choćby w jakimś drobiazgu swojemu synowi? Jakbyś się z nim zgodził w paru sprawach, to i on na pewno zacząłby zgadzać się z tobą. A tak to jest walka i tyle - tłumaczył niższy mężczyzna.
- Psycholog się znalazł - żachnął się mężczyzna w długim płaszczu. - Mam sobie wymyślić jakiś spór, w którym nie miałbym wcale racji? Tak? I z moim dorastającym synkiem sobie trochę podyskutować, a potem zgodzić się z nim? O to ci chodzi?
- Ty to zawsze musisz kota ogonem obrócić. Wystarczy, jak go trochę będziesz szanował, przecież to twój syn, więc nie jest głupi...
- No jasne, że mój syn nie jest głupi - przerwał w połowie zdania wysoki mężczyzna.
- To znaczy, że czasami powie coś mądrego - dokończył niższy.
- Pewnie, że powie coś mądrego, i to często, ale nie mądrzejszego ode mnie - odparł wysoki.
- Ciężka jest z tobą rozmowa. Jak ktoś musi mieć zawsze rację, to nie powinien się dziwić, że nie znajduje wspólnego języka z innymi. I to niekoniecznie musi być syn. Sam się dziwię, jak z tobą wytrzymuję.
- Co ty wygadujesz? Ze mną nie można wytrzymać? Przecież ja wszystkich potrafię zrozumieć. Tylko ciebie teraz zupełnie nie rozumiem. O co ci właściwie chodzi? - irytował się wysoki mężczyzna.
- Co by było, gdyby twój ojciec nie zgodził się z tobą w sprawie twoich studiów i musiałbyś zostać inżynierem? Byłbyś szczęśliwy? Twój ojciec miał chyba więcej oleju w głowie niż ty?
Dalszą część dialogu zagłuszył nadjeżdżający autobus, z którego wysiadła grupka młodych ludzi. Z rozmowy, która wywiązała się między nimi, dało się usłyszeć tylko jedno zdanie, wypowiedziane przez chłopaka w dżinsowej kurtce: Nie ma jak dziadek.