Ciepły wiatr zupełnie nie pasował do zimowej pory. Słońce chowało się co chwilę za chmury, które pędziły szybko po niebie prosto w stronę wieży jasnogórskiej. Po ścianach i dachach domów, po asfalcie parkingu i koronach drzew przesuwały się na przemian ciemne cienie chmur i jasne plamy słońca. Gonitwa cieni i promieni zdawała się nie mieć końca. Rynek na przemian wyglądał to jak bajkowa kraina, to znów jak ponury zaułek.
Na gałęziach wierzby rosnącej po drugiej stronie jezdni pojawiły się pierwsze pąki. Niektóre z czekających na przystanku osób ubrane były już całkiem wiosennie, inne miały na sobie ciężkie zimowe palta i kożuchy.
Młoda dziewczyna wystawiała twarz ku słońcu, łapczywie chwytając wątłe promienie między jedną a drugą odsłoną.
- Nie za wcześnie na opalanie? - zapytał stojący obok chłopak, ubrany w dżinsy i sportową bluzę - to jeszcze nie lato.
- Ty też się ubrałeś jak na lato, a przecież jest luty - odparła dziewczyna.
- Luty, obój ciepłe buty - włączyła się do rozmowy starsza pani.
- A cóż to za wierszyk? - zdziwił się chłopak.
- To nie wierszyk, tylko przysłowie - dziewczyna ubiegła starszą panią.
- Ale jesteś uczona. No, no - chłopak zwrócił się do dziewczyny złośliwie.
Dziewczyna stała dalej nieruchomo z twarzą zwróconą do słońca. Nawet nie otworzyła oczu. Brak reakcji na zaczepną złośliwość powodował u chłopaka rosnącą irytację. Zrobił się czerwony ze złości, gdyż żadna dziewczyna tak otwarcie nie ignorowała dotąd jego obecności.
- Mam pomysł - rzekł rozkazującym tonem - umówimy się do kina.
- Podaj mi choć jeden powód, dla którego mogłabym się z tobą umówić - odparła dziewczyna.
Chłopak stał oniemiały przez dłuższą chwilę, po czym odparł niepewnym głosem: - Bo jestem przystojny.
- Powiedzmy, że jesteś, choć ja jestem innego zdania - mówiła dziewczyna - i co z tego?
- Jak to, co z tego? - chłopak nie mógł już w żaden sposób ukryć zdziwienia rysującego się na jego twarzy.
- A o czym będziemy rozmawiać? - spytała po chwili.
- No o tym i o owym - odpowiedział chłopak, zapalając papierosa.
- To i owo jest nudne, a poza tym mężczyzna nie powinien palić, kiedy rozmawia z kobietą - pouczyła go dziewczyna.
- No, coś takiego - wykrzyknął chłopak - żeby mi baba mówiła, co mi wolno, a czego nie wolno, no i że jestem nudny. Ja stąd spadam.
- Dawno powinieneś to zrobić - powiedziała starsza pani.
- Co? To i pani przeciwko mnie? - chłopak wydawał się bliski rozpaczy.
- Naucz się, chłopcze, trochę kultury, to ci będzie łatwiej z kobietami - odpowiedziała starsza pani - ale radzę ci tak szybko nie rezygnować. Musisz tylko inaczej rozmawiać.
- A niby jak? - spytał chłopak.
- Przede wszystkim, taka nadmierna pewność siebie jest denerwująca. Mniej gadaj o sobie, a więcej o czymś, co kogoś innego interesuje - tłumaczyła kobieta.
- Skąd mam wiedzieć, co kogo interesuje? - żachnął się chłopak.
- Jeśli chcesz się z dziewczyną umówić do kina, to zapytaj najpierw, jakie ona filmy lubi - kobieta wyjaśniała cierpliwie.
- Nigdy do tej pory nie pytałem dziewczyny, jakie filmy lubi. Po prostu szliśmy do kina na film i już - odparł chłopak zniecierpliwiony.
- No to spróbuj. Już najwyższy czas - powiedziała starsza pani.
Chłopak przespacerował się po przystanku, po czym zbliżył się do dziewczyny i zapytał: Lubisz horrory?
Dziewczyna spojrzała na niego z niesmakiem i skwitowała propozy-cję krótko: - Też wymyśliłeś...
Młodzieniec wrócił speszony do starszej pani, która wzruszyła ramionami i powiedziała: Próbuj.
Chłopak pomyślał chwilę i zapytał: - Jakie filmy lubisz najbardziej?
Dziewczyna zwróciła wzrok w kierunku rozmówcy, jej oczy nie wyrażały już znudzenia ani lekceważenia. - Niech pomyślę - odpowiedziała tajemniczo, przyglądając się chłopcu z zainteresowaniem.
Podjechał autobus. Wszyscy przystankowicze odjechali w jednym kierunku, tylko starsza pani została na przystanku niczym na posterunku. Usiadła na ławce i z uśmiechem spojrzała na gnające po niebie obłoki.