"Za pośrednictwem Waszych rąk Dobry Pasterz będzie nadal ofiarowywał sakramentalnie swe życie za zbawienie świata, przyciągając wszystkich do Siebie i zapraszając wszystkich do przyjęcia uścisku jedynego Ojca".

Jan Paweł II
(Do nowo wyświęconych kapłanów - 14 maja 2000 r.)

Jan Paweł II do Polaków

"Pragnę teraz pozdrowić obecnych na audiencji dzisiejszej pielgrzymów z Polski. Pozdrawiam abp. Muszyńskiego z Gniezna. Witam pielgrzymkę reprezentującą środowisko Uniwersytetu Opolskiego wraz z dziekanem wydziału teologicznego i innymi przedstawicielami władz wydziałowych i uczelnianych. Życzę, aby z tej młodej polskiej uczelni wychodzili ludzie rozmiłowani w prawdziwej kulturze i czystej wolności, zdolni do postępowania w świetle prawdy, zaangażowani w spełnianie tego wszystkiego, co jest prawdziwe, dobre i słuszne.
Są tu również obecni pielgrzymi z Wadowic. Wasza obecność przypomina mi miasto rodzinne, zwłaszcza ludzi, z którymi czuję się ciągle związany, pomimo że wielu z nich odeszło od nas. Bóg Wam zapłać za te odwiedziny.
Dzisiaj myślą i sercem obejmuję wszystkich moich rodaków w całej Polsce i na świecie. Wszystkim dziękuję - wszystkim i każdemu z osobna - za modlitwę, za duchowe ofiary, solidarność, którymi mnie nieustannie wspieracie. Staram się odwdzięczyć również codzienną pamięcią w modlitwie.
Serdecznie pozdrawiam również kapłanów, którzy przybyli do Rzymu, aby uczestniczyć jutro w eucharystycznym spotkaniu w ramach Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Niech wszystkim Bóg błogosławi".

Audiencja generalna, 17 maja 2000 r.

"Regina Coeli" z Papieżem

14 maja br. Jan Paweł II wyświęcił 26 kapłanów z diecezji rzymskiej. Nawiązał do tego w czasie swych rozważań przed południową modlitwą Regina Coeli. Ojciec Święty wspomniał również swoją pielgrzymkę do Fatimy i obchodzony właśnie Światowy Dzień Modlitw o Powołania.
Oto pełny tekst papieskiego przemówienia:
"Wciąż jeszcze żywe jest w moim sercu wzruszenie, którego doznałem wczoraj w Fatimie, gdy ogłosiłem błogosławionymi pastuszków Franciszka i Hiacyntę Marto, którzy razem z wciąż żyjącą Łucją dostąpili przywileju oglądania Madonny i rozmawiania z Nią.
Matce Bożej powierzyłem wszystkie potrzeby i intencje Kościoła, modląc się również o powołania. Dzisiaj świętujemy właśnie Światowy Dzień Modlitw o Powołania: w tym dniu wznosimy naszą jednogłośną i ufną modlitwę do Boga, Pana żniwa, aby wysłał licznych i świętych robotników na swoje żniwo (Mt 9, 38). Zgodnie ze znamiennym zwyczajem, w tę czwartą niedzielę wielkanocną, zwaną powszechnie Niedzielą Dobrego Pasterza, wyrażam radość, iż mogłem wyświęcić nowych kapłanów z diecezji rzymskiej. Pozdrawiam ich raz jeszcze i zapraszam wszystkich do dziękczynienia Bogu za dar tych sług Ewangelii.
Módlmy się za nich, aby pośród ludu chrześcijańskiego byli zawsze żywym obrazem Chrystusa Dobrego Pasterza. Niech ich życie i posługiwanie będą radosnym świadectwem Chrystusa i Jego Ewangelii.
Najdrożsi Bracia i Siostry, w tym miesiącu maju, który tradycja ludowa poświęca Maryi, zwracajmy nieustannie umysły i serca ku Niej i naśladujmy jej przykład wiernego przyjęcia Bożego zamysłu.
Przyjmując wezwanie, jakie Święta Dziewica przekazała wierzącym w Fatimie, módlmy się i czyńmy pokutę za Kościół, za uświęcenie kapłanów, za nawrócenie żyjących w grzechu i za pokój na świecie".

Orędzie papieskie do Braci Szkolnych

Papież Jan Paweł II skierował na ręce przełożonego generalnego Zgromadzenia Braci Szkół Chrześcijańskich, brata Johna Johnstona, okolicznościowe orędzie w związku z 100. rocznicą kanonizacji założyciela tej wspólnoty - Jana Chrzciciela de la Salle i 50. rocznicą ogłoszenia go patronem wychowawców.
Zgromadzenie zajmuje się wychowaniem chrześcijańskim dzieci i młodzieży, przede wszystkim z rodzin ubogich. Żyjący w XVII w. św. Jan de la Salle stworzył nowoczesny system wychowawczy, obejmujący szkolnictwo ludowe, nauczanie zawodowe i wieczorowe, a także instytut kształcenia nauczycieli. "Myśl, którą kierował się żyjący na przełomie XVII i XVIII wieku Założyciel Braci Szkolnych - podkreślił Jan Paweł II - pozostaje aktualna również dziś. Chodzi o łączenie w procesie wychowawczym przekazu wartości z dawanym przez dorosłych świadectwem życia. Charyzmat świętego Jana Chrzciciela de la Salle to również świadomość - zaznaczył Papież - że pełna edukacja musi prowadzić do szacunku dla życia, dla wolności, do służby prawdzie i gotowości składania daru z siebie".
Od prawie stu lat Bracia Szkolni obecni są także w Polsce. W Gdańsku i w Częstochowie prowadzą szkoły podstawowe, w kilku miejscowościach prowadzą specjalne ośrodki wychowawcze i domy pomocy społecznej dla chłopców niepełnosprawnych, dysponujące łącznie 340 miejscami. Ponadto prowadzą 13 wspólnot katechetycznych w całej Polsce. Ich dom prowincjalny mieści się w Częstochowie.

Homilia Jana Pawła II wygłoszona podczas Jubileuszu Kapłanów - 18 maja 2000 r.

1. "Ecce Sacerdos magnus, qui in diebus suis placuit Deo".
Wielkim Kapłanem, a raczej Najwyższym Kapłanem jest Jezus Chrystus. On to - jak stwierdza List do Hebrajczyków - przez własną krew wszedł raz na zawsze do Miejsca Świętego, zdobywszy wieczne odkupienie (por. Hbr 9, 12). Chrystus, Kapłan i Ofiara. On jest " wczoraj i dziś, ten sam także na wieki" (Hbr 13, 8). Gromadzimy się dzisiaj rano, by zastanowić się nad Jego kapłaństwem, my, którzy jako prezbiterzy zostaliśmy wezwani do uczestniczenia w nim w szczególny sposób.
Kapłaństwo służebne! O nim mówi nam dzisiejsza liturgia, każąc nam powrócić duchowo do Wieczernika, do Ostatniej Wieczerzy, kiedy Chrystus umył Apostołom nogi. Daje o tym świadectwo Ewangelista Jan. Także Łukasz, w dopiero co przeczytanym urywku, daje nam właściwą interpretację symbolicznego gestu Chrystusa, który mówi o Sobie: " Ja jestem pośród was jako ten, kto służy" (Łk 22, 27). Nauczyciel pozostawia swoim przyjaciołom polecenie miłowania się, jak On ich umiłował, usługując sobie wzajemnie (por. J 13, 14): "Dałem wam przykład, abyście i wy tak czynili" (J 13, 15a).
2. Kapłaństwo służebne! Do niego odsyła nas nade wszystko Eucharystia, w której Chrystus ustanowił nowy obrządek chrześcijańskiej Paschy, zaprowadzając równocześnie w Kościele posługę kapłańską.
Podczas Ostatniej Wieczerzy Chrystus wziął w swoje ręce chleb, połamał go i rozdał Apostołom, mówiąc: "To jest Ciało Moje, które za was będzie wydane" (obrzęd Mszy).
Ilekroć powtarzacie ten obrzęd - tłumaczy Apostoł Paweł - "śmierć Pana głosicie, aż przyjdzie" (1 Kor 11, 26b).
Najdrożsi Kapłani, w ten sposób w nasze ręce Chrystus włożył pod postacią chleba i wina żywą pamiątkę Ofiary, którą On złożył Ojcu na Krzyżu. Powierzył ją swojemu Kościołowi, aby ją sprawował aż do końca świata. W Kościele - jak wiemy - właśnie On sam jako Najwyższy i Wieczny Kapłan Nowego Przymierza działa za naszym pośrednictwem, za pośrednictwem wyświęconych kapłanów przez całe wieki.
"To czyńcie na moją pamiątkę": ilekroć to będziecie czynić, będziecie głosić moją śmierć, aż do mojego ostatecznego przyjścia.
3. Kapłaństwo służebne! Wszyscy jesteśmy jego uczestnikami i dzisiaj chcemy wznieść do Boga chóralne dziękczynienie za ten nadzwyczajny dar. Dar po wszystkie czasy i dla wszystkich ludzi, każdej rasy i kultury. Dar, który odnawia się w Kościele dzięki niezmiennemu miłosierdziu Bożemu i wielkodusznej, i wiernej odpowiedzi tylu słabych ludzi. Dar, który nie przestaje zadziwiać tego, kto go otrzymuje.
Po ponad pięćdziesięciu latach życia kapłańskiego odczuwam w sobie żywą potrzebę wielbienia i dziękczynienia Bogu za Jego niezmierzoną dobroć. Myśl moja w tym momencie powraca do jerozolimskiego Wieczernika, gdzie podczas ostatniej pielgrzymki w Ziemi Świętej mogłem sprawować Mszę Świętą. W tym miejscu, w umyśle i w sercu Chrystusa narodziło się moje i Wasze kapłaństwo. Oto dlaczego właśnie z tej "górnej izby" chciałem skierować List do Kapłanów na Wielki Czwartek, do którego dzisiaj w myśli powracam.
W Wieczerniku, w przeddzień swojej Męki, Jezus chciał nas uczynić uczestnikami powołania i posłannictwa powierzonego Jemu przez Ojca Niebieskiego, to jest wprowadzenia ludzi do Jego powszechnej tajemnicy zbawienia.
4. Z serdecznością Was obejmuję, drodzy kapłani z całego świata! Ten uścisk nie ma granic i obejmuje prezbiterów każdego Kościoła lokalnego, dochodząc zwłaszcza do Was, drodzy kapłani chorzy, samotni, lub przeżywający różne trudności.
Myślę także o tych kapłanach, którzy z powodu różnych okoliczności nie sprawują już świętej posługi, jakkolwiek nadal noszą w sobie szczególne upodobnienie do Chrystusa, wyryte w niezatartym piętnie święceń kapłańskich.
5. Drodzy prezbiterzy z każdego kraju i każdej kultury, cały ten dzień poświęcony jest naszemu kapłaństwu, kapłaństwu służebnemu.
Bardzo serdecznie pozdrawiam i dziękuję Kardynałowi Dario Castrillon Hoyosowi, Prefektowi Kongregacji ds. Duchowieństwa, który na początku uroczystości, w tym szczególnym dla mnie dniu, zwrócił się do mnie także w Waszym imieniu, z wyrazami serdecznych życzeń. Pozdrawiam obecnych Księży Kardynałów, Arcybiskupów i Biskupów. Pozdrawiam wszystkich Was, drodzy Bracia w kapłaństwie, którzy zechcieliście być dzisiaj ze mną tutaj, przybywając także z daleka za cenę niemałych ofiar. Wszystkich Was przyciskam do mojego serca.
Zostaliśmy poświęceni w Kościele do tej szczególnej posługi. Zostaliśmy wezwani na różny sposób do przyczyniania się do kształtowania wspólnoty Ludu Bożego tam, gdzie postawi nas Opatrzność. Naszym zadaniem - jak przypomniał nam apostoł Piotr - jest paść trzodę Bożą, która została nam powierzona, nie pod przymusem, ale z własnej woli, nie jak ci, którzy ciemiężą gminy, ale jako żywe przykłady dla stada (por. 1 P 5, 2-3); przykłady, które mogą dochodzić aż do przelewu krwi, jak to się stało z wieloma naszymi współbraćmi w ciągu dopiero co zakończonego wieku.
Taka jest dla nas droga świętości, która prowadzi do ostatecznego spotkania z "Najwyższym Pasterzem", w którego rękach jest "wieniec chwały" (1 P 5, 4). Takie jest nasze posłannictwo w służbie ludowi chrześcijańskiemu. Niechaj pomaga nam Maryja, Matka naszego kapłaństwa. Niech pomagają nam tak liczni prezbiterzy, którzy nas poprzedzili w tej wspaniałej i bogatej w odpowiedzialność misji.
Módl się za nas również ty, drogi ludu chrześcijański, który dzisiaj skupiasz się wokół nas w wierze i radości. Ty jesteś ludem królewskim, plemieniem kapłańskim, zgromadzeniem świętym. Ty jesteś ludem Bożym, który w każdej części świata uczestniczy w kapłaństwie Chrystusa. Przyjmij dar, który dzisiaj odnawiamy w służbie twej szczególnej godności. Ty, ludu kapłański, dziękuj wraz z nami Bogu za naszą posługę i wyśpiewuj wraz z nami twemu i naszemu Panu: Chwała Tobie, o Chryste, za dar kapłaństwa! Spraw, aby Kościół nowego tysiąclecia mógł liczyć na wielkoduszne dzieło licznych i świętych kapłanów!