Zagrożenie życia ludzkiego w początkowej fazie istnienia człowieka przybiera różny kształt. Do "antykoncepcji po stosunku" i aborcji dochodzą takie poczynania stechnicyzowanej medycyny, jak zapłodnienie pozaustrojowe czy ostatnio klonowanie ludzkich zarodków jako dostarczycieli tkanek stosowanych do przeszczepów innym ludziom. Zarodki takie, po wykorzystaniu, podlegają unicestwieniu.
23 stycznia 2001 r. parlament brytyjski przyjął większością głosów ustawę zezwalającą na klonowanie embrionów, natomiast Izba Lordów zadecydowała, że wiek klonowanych zarodków nie może przekraczać 14 dni. Okres 14 dni nie ma żadnego uzasadnienia w przebiegu rozwoju człowieka w okresie embrionalnym, natomiast określa czas wystarczający do przeprowadzenia całej procedury.
Większość krajów europejskich zajęła negatywne stanowisko wobec tej ustawy, ale - jak zwykle - zdania uczonych są podzielone. Uderza jedno: zwolennicy są zmuszeni do misternego budowania kłamstw, aby rzeczywistość uczynić maksymalnie zagmatwaną.
W Polsce genetyk z Polskiej Akademii Nauk - prof. Piotr Stępień w taki oto sposób konstruuje status człowieka w zarodkowej fazie życia: "Embrion ludzki to zbiór komórek, a nie przyszła istota ludzka. Ponieważ zbudowani jesteśmy z miliardów komórek, to należałoby przyjąć, że jesteśmy wieloma istnieniami, a to przecież absurd. (...) Trzeba myśleć o tych ludziach, którym ta metoda przyniesie ulgę, a nawet uratuje życie. Głupotą byłoby zaprzepaścić taką szansę" (Życie, nr 20/2001r.). Zasugerowani groźbą głupoty w razie gdybyśmy zakwestionowali tę procedurę, łatwo moglibyśmy przeoczyć próbę ogłupiania nas w rozumieniu podstawowej kwestii: OD KIEDY CZŁOWIEK?
Połączenie się komórki jajowej z plemnikiem, a ściślej: 23 chromosomów zawartych w komórce jajowej z 23 chromosomami mieszczącymi się w plemniku, stanowi początek życia nowej istoty ludzkiej. Z tą chwilą rozpoczyna się odczyt informacji genetycznej odziedziczonej po przodkach i zapisanej przez kolejność ułożenia zasad nukleotydowych w kwasie dezoksyrybonukleinowym.
Tę trudną w odbiorze dla laika definicję początku życia człowieka czytelnie zobrazował zmarły przed kilku laty wybitny genetyk - prof. Jerome Lejeune, odkrywca dodatkowego chromosomu w parze XXI - przyczyny zespołu Downa. Wyobraźmy sobie bardzo mały magnetofon, w którym mieści się zwinięta taśma mikroskopijnej wielkości. Pusta taśma? Nie, zapisana "od deski do deski". Połączeniu się jaj z plemnikiem towarzyszy synchroniczne wciśnięcie przycisku z napisem START! Z tą chwilą zaczyna się odtwarzać symfonia życia, życia nowego człowieka.
Jeśli intencje i założenia klonowania byłyby ekologicznie i moralnie czyste, nie potrzeba by było uciekać się do kłamstw o początku ludzkiego życia.
Dobrze byłoby też przypomnieć sobie zapis, jaki wprowadzono do protokołów 40. Sesji Zwyczajnej Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w 1989 r.: "Jest rzeczą właściwą określenie prawnej ochrony należnej ludzkiemu embrionowi od czasu zapłodnienia ludzkiego jaja. Chociaż ludzki embrion przechodzi w swoim rozwoju kolejne stadia oznaczone różnymi terminami (zygota, morula, blastocysta, embrion implantacyjny, płód), choć jako organizm stopniowo się różnicuje, to jednak zachowuje ciągłość i genetyczną tożsamość" (par. 7). Komentarz zbędny. Nic dodać, nic ująć.
Co najwyżej mógłbym przytoczyć fragment swej "rozmowy" z 10-tygodniowym Wojtusiem w łonie mamy, zawartej w książce pt. Oto jestem (Wyd. WSiP, Warszawa 2001): "Szkoda, że większość dorosłych szybko zapomina, że sami byli kiedyś tacy mali. Wielu z nich nawet nie wierzy, że ja naprawdę żyję. Mówią o mnie embrion albo płód, a ja jestem po prostu dzieckiem.
Zrobiło mi się przykro, jak zawsze, kiedy musiałem tłumaczyć maluchom, jak bardzo ich dziecięcy świat różni się od świata ludzi dorosłych. Sam byłem przecież jednym z nich.
- Widzisz, Wojtusiu, różnica między dziećmi a dorosłymi polega między innymi na tym, że dorośli potrafią o czymś wiedzieć, a jednak w to nie wierzyć - powiedziałem ...".
Zapewne piękniejszy byłby świat bez dorosłych. Tyle że nierealny. Trzeba zatem na takim świecie, jaki jest, "z żywymi naprzód iść, po życie sięgać nowe", często słuchając bardziej poetów niż uczonych.
Niech wytyczną będzie pierwsze zdanie z encykliki Jana Pawła II Fides et ratio: "Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy".
W czasach mej młodości często słyszało się wymowne stwierdzenie: " Nauka bez wiary jest dynamitem w ręku szalonego". Dzisiaj jakoś o tym cicho. Za to szaleństwa grasują bez opamiętania. Szaleństwa na podłożu nauki.