Instytut powstał w Lippiano we Włoszech i jest związany z osobą Pii Tavernelli, urodzonej w 1906 r. Będąc nauczycielką, starała się ona o ożywienie życia religijnego w społeczności swojej parafii. 8 grudnia 1949 r. biskup Citta di Castello (Perugia) Filip Maria Cipriani zatwierdził instytut jako stowarzyszenie pobożne (pia unio) . Dwa lata później zaaprobował pierwsza regułę i polecił rodzącą się wspólnotę opiece ks. Pietro Fiordellego, który 4 lata później został biskupem Prato. 8 grudnia 1967 r. bp Fiordelli, zgodnie z prawodawstwem kościelnym, utworzył ze stowarzyszenia instytut świecki na prawie diecezjalnym. Obecnie Instytut Świecki Spigolatrici della Chiesa stara się o przyznanie mu statusu instytutu na prawie papieskim. Siedziba centralna mieści się w Prato k. Florencji we Włoszech. Instytut działa w Europie, Azji i Ameryce Południowej. Od 1986 r. obecny jest także w Polsce. Na całym świecie jest obecnie ponad 120 członkiń Instytutu. W Polsce 13, w tym większość z wykształceniem wyższym.

Odpowiadając na powołanie Ojca w Jezusie Chrystusie, członkinie Instytutu uczestniczą w jego dziele wynagradzania. Wynagradzanie dokonuje się w zjednoczeniu z Jezusem Eucharystycznym przez żarliwą i czynną miłość ku Niemu oraz uczestniczenie w Jego misji pojednania. Wynagradzanie stanowi podstawę całego życia, miłości, modlitwy, świadectwa, służby i przepowiadania każdej członkini. W duchu wynagrodzenia członkinie Instytutu powierzają się Najświętszej Maryi Pannie Matce Ufności. Pragną być "żywymi tabernakulami" i "żywymi kamieniami" w swoim Kościele lokalnym.

Członkinie wspólnoty (jest ich w Polsce 14) obecne są m. in. w Zamościu. Pracując zawodowo prowadzą równocześnie działalność duszpasterską w zależności od kompetencji, konkretnych możliwości i potrzeb środowiska, w którym żyją. Instytut nie posiada swoich dzieł, lecz włącza się w działalność duszpasterską Kościoła lokalnego poprzez świadectwo życia ewangelicznego, współuczestnictwo w życiu Kościoła, słowo, chrześcijańskie ożywianie porządku doczesnego, solidarność i posługę ludziom uważanym w społeczeństwie za "ostatnim".

Członkinie wspólnoty pracują jako katechetki, pełnią funkcję doradców metodycznych nauki religii, pracują w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w administracji oraz w innych wyższych uczelniach.