Reklama

Pokemony wciąż atakują

MIROSŁAW SALWOWSKI
Niedziela Ogólnopolska 44/2001

Kiedy przed paroma miesiącami ukazał się w "Naszym Dzienniku" mój tekst na temat pokemonów, ta dziecięca zabawa przeżywała prawdziwy rozkwit. Niestety, wiele wskazuje na to, iż fascynacja pokemonami nie była tylko jedną z przelotnych mód, ale że stwory z Dalekiego Wschodu mają duże szanse na to, aby na trwałe zostały wpisane do kanonu dziecięcej rozrywki. Dlatego sądzę, że warto jeszcze dokładniej przyjrzeć się przesłaniu pokemonów. Historia pokemonów zaczęła się na początku lat 90. ubiegłego wieku w Japonii. Od tego czasu pokemonowe gry, zabawki, komiksy i filmy systematycznie podbijają serca najmłodszych w coraz to nowych krajach. Brytyjski "The Guardian" w 1999 r. donosił, iż co drugie japońskie dziecko uzależnione jest od tejże zabawy. W 2000 roku dochód firm handlujących pokemonami wynosił ponad pięć miliardów dolarów. Na początku tego roku w Polsce było ponad 150 odmian tych potworków, w chwili obecnej na świecie istnieje ponad 380 wersji pokemonów. Spotkać się z nimi można nadzwyczaj łatwo, idąc do sklepu, włączając telewizor, robiąc zdjęcia specjalnym aparatem i przy wielu innych okolicznościach. Nie do rzadkości należą scenki z udziałem dzieci natarczywie domagających się od swych rodziców zakupu kolejnego pokemona.

Nauka magii

Nie jest przypadkiem, iż dystrybucją pokemonów zajmuje się firma specjalizująca się w promocji różnych okultystycznych gier, albowiem bliższe przyjrzenie się specyfice "kieszonkowych potworów" pozwala wysunąć wniosek, iż mamy w tym wypadku do czynienia z precyzyjnym szkoleniem dzieci w dziedzinie magii i okultyzmu, wykorzystującym jedną z najefektywniejszych metod nauki najmniejszych, tj. zabawę. Istotą tejże gry jest zdobywanie władzy przez stanie się "mistrzem wszechświata". Im więcej posiada się pokemonów, tym większą ma się potęgę. Moc ta ma być osiągnięta przez ciągłą walkę z innymi graczami. Na każdej z pokemonowych kart znajduje się opis stworu z kreskówki oraz jego specjalnych mocy. Dzieci zachęcane są do noszenia ze sobą kart - niczym fetyszy i amuletów - oraz do wykorzystywania rzekomej " siły", jaka ma być z nimi związana. Moce opisane na pokemonowych kartach to: gniew, trucizna, ogień, przekleństwo amnezji, zamieszania, paraliżu i ospałości, wywoływanie różnorodnych bólów fizycznych, hipnozy, czytanie cudzych myśli oraz teleportacja (przenoszenie przedmiotów siłą umysłu). Tym sposobem, ni mniej, ni więcej, uczy się najmłodszych rzucania uroków, klątw i przekleństw - praktyk rodem z podręczników czarnej magii, po stokroć potępionych przez Boga i Kościół.

"Z kim się zadajesz, takim się stajesz"

Przyjrzyjmy się towarzystwu, z jakim obcuje dziecko bawiące się pokemonami. Oto krótka charakterystyka kilku postaci występujących w tej grze:
Ash Kethum (chłopiec) - to "energiczny i zdecydowany dziesięciolatek", mający obsesję na punkcie chwytania pokemonów, jego głównym celem jest "stanie się największym na świecie Mistrzem Pokemonów".
Mista (towarzyszka Asha) - "twardogłowa i uparta (...), stale kłócąca się z Ashem (...), zdaje się skrywać głębsze uczucia względem niego".
Brock - "cokolwiek zbytnio hormonalny. Jego fascynacja płcią przeciwną czasem wplątuje jego samego lub całą grupę w porządne tarapaty".
Gary (trener pokemonów) - "prawdziwy błazen (...), egocentryczny, mściwy i przykry w kontaktach z ludźmi".
Jassie i James - "są tajemniczym i złym gangiem, który pragnie ukraść wszystkie rzadkie pokemony. Jassie i James są zarozumiali, idący za modą i chętni, aby ubierać się jak płeć przeciwna".
A oto opis kilku z wybranych pokemonów:
Charmader - "Metody walki: drapanie, warczenie, spalanie ofiary, hipnotyzowanie przeszywającym wzrokiem, bicie ofiary, działanie w gniewie i rozwścieczeniu".
Geotto - "Metody walki: bolesne, zawzięte dziobanie ofiary, wywoływanie oślepiających burz, wykorzystywanie siły psychiki".
Nidorina - "Metody walki: warczenie, drapanie, gryzienie, chłostanie, zaciekłe uderzanie przeciwnika, kopanie, używanie trucizny. Stwór ten preferuje fizyczne ataki, takie jak gryzienie czy rozszarpywanie pazurami".
Vulpix - "Metody walki: spalenie ofiary, chłostanie i wykorzystywanie nadnaturalnej energii. Ten groźny stwór rzuca na swoje ofiary przekleństwa na tysiąc lat".
Junx - "Metody walki: okładanie pięściami, bicie, wykorzystywanie nadnaturalnej mocy. Stwór ten ma wygląd kobiety i kusząco porusza biodrami".
Niestety, wśród pokemonowych bohaterów nie sposób odnaleźć pozytywnych wzorców. Jak może być ukształtowane dziecko, które wpatrzone jest w postacie: twardogłowe, kłótliwe, egocentryczne, mściwe, sadystyczne, " hormonalne", okrutne, zaabsorbowane seksem, mające transwestyckie ciągoty, kradnące etc.? Z odpowiedzią na to pytanie nie trzeba było czekać długo.

Reklama

Owoce

Ze wszystkich stron mnożą się doniesienia o eskalacji agresji wśród dzieci - skutku pokemonii. Nierzadko mali gracze posuwają się do pobić i kradzieży, aby tylko zaspokoić swą obsesję posiadania kolejnych kart. Przykładowo - w Nowym Jorku dziewięciolatek uderzył nożem trzynastolatka w czasie kłótni o karty, a w Connecticut pewien jedenastolatek zaatakował swego rówieśnika żyletką - jak się później tłumaczył, był zainspirowany różnymi pokemonami, które atakują przeciwników ostrymi jak żyletki narzędziami. Dodać należy, iż zdarza się, iż takie akty agresji owocują morderstwami. Notowane są także przypadki, świadomego bądź nie, odbierania sobie życia przez małoletnich pokemoniaków - tak jak w przypadku czteroletniego Turka, który wyskoczył przez okno z siódmego piętra, krzycząc: "Jestem pokemon. Potrafię latać!", albo czternastolatka z Sandfield Tongaat w RPA. Chłopiec ten zabił samego siebie, a w jego zaciśniętej dłoni znaleziono list do rodziców: " Kocham was, mamo i tato. Przebaczcie mi to, co zrobiłem, ale Ash wezwał mnie do siebie i muszę iść".
"Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci" - również nasz największy wróg - szatan bardzo dobrze zna tę prawdę, dlatego też już najmłodszym wtacza on w serca najprzeróżniejsze wady i grzechy. Tak jak niegdyś chłopcy, bawiąc się w żołnierzy i rycerzy, uczyli się męstwa, bohaterstwa i obrony najsłabszych; zaś dziewczynki, pielęgnując lalki, przygotowywały się do ofiarności i poświęcenia w przyszłych rolach żon i matek, tak dziś Barbie ukazuje pychę, próżność i kult ciała, zaś Harry Potter i pokemony uczą magii, reinkarnacji i sadyzmu. Rodzice, którzy naprawdę kochają swoje dzieci, nie mogą pozwalać na to, aby bawiły się one w pokemony, narażając w ten sposób swoje życie doczesne oraz wieczne...
Na podstawie: "Pułapka pokemonów", Wojciech Borys w " Chrześcijanin", maj - czerwiec 2001.

Zaatakowano księdza z Najświętszym Sakramentem!

2019-09-15 20:34

Red.

Ksiądz idący do chorego w pierwszy piątek września został zelżony i uderzony – wynika ze słów metropolity częstochowskiego księdza arcybiskupa Wacława Depo. Hierarcha opowiedział o tym fatalnym wydarzeniu w rozmowie z „Niedziela TV”.

Bożena Sztajner/Niedziela

W wywiadzie metropolita częstochowski opisał wydarzenie, do jakiego doszło w pierwszy piątek września. Wtedy też siedzący na ławce pijany mężczyzna zaatakował księdza idącego do chorego z Ciałem Pańskim. Atak najpierw miał wymiar słowny, a następnie fizyczny (uderzenie w twarz). Pierwszy z ciosów napastnika dotarł do duchowego, zaś przed drugim ksiądz zdołał się zasłonić. Następnie na pomoc kapłanowi przyszli przechodnie. W trakcie interwencji policji ksiądz zdecydował, że nie wniesie oskarżenia.

Jednak zdaniem arcybiskupa Wacława Depo zapisanie nazwiska sprawcy byłoby zasadne, gdyż jest on mieszkańcem konkretnej parafii i powinny zostać wobec niego wyciągnięte społeczne konsekwencje. Hierarcha przywołał tutaj przykład papieża Jana Pawła II, który miłosiernie przebaczył Mehmetowi Ali Ağcy, jednak wymiar sprawiedliwości podejmował działania, a terrorysta znalazł się w więzieniu.

„Takie sytuacje kiedyś się nie zdarzały, a teraz w #Częstochowa kapłan idący z Komunią Świętą do chorego został pobity” – napisał na Twitterze dziennikarz tygodnika „Niedziela” Artur Stelmasiak, który opublikował także fragment rozmowy z arcybiskupem Depo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Święto we wspólnocie domu

2019-09-18 19:55

Beata Pieczykura

– Bóg wchodzi w nasze życie w momencie chrztu, a my wchodzimy w życie Boga i dlatego mamy być świętymi. Dziś prosimy św. Stanisława Kostkę o szczególnie wstawiennictwo, żebyśmy się nie zagubili na drogach ziemskiego życia, naszej pracy, naszego wysiłku, żebyśmy się nie zniechęcili – mówił abp Wacław Depo do wychowanków, pracowników świeckich oraz sióstr obliczanek „Domu dla Chłopców” im. św. Stanisława Kostki w Częstochowie.

Beata Pieczykura/Niedziela

Specjalny Ośrodek Wychowawczy „Dom dla Chłopców” im. św. Stanisława Kostki w Częstochowie prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Wynagrodzicielek Najświętszego Oblicza 18 września świętował 10-lecie zamieszkania w nowym budynku pod przewodnictwem abp. Wacława Depo. Z tej okazji Metropolita częstochowski celebrował Mszę św. oraz wygłosił homilię.

Zobacz zdjęcia: Święto we wspólnocie domu

– Wszyscy tworzymy wspólny dom, kiedy są uroczystości i wtedy jest szara codzienność. Życzmy sobie nawzajem pięknych dni, radości i życzliwości, a wówczas kiedy nieco trudniej, żeby zawsze byli obok nas serdeczni, dobry i kochający ludzie – powiedziała s. Małgorzata Pintele, dyrektor ośrodka, do licznie zgromadzonych. Tego dnia tytułem Honorowy Przyjaciel Domu zostały uhonorowane s. Honorata Jaworska, która była odpowiedzialna za budowę nowego domu, oraz s. Łucja Niewińska, długoletnia dyrektorka „Domu”. Wyróżnienie jest przyznawane przez funkcjonującą od 4 lat w „Domu dla Chłopców”  Kapitułę Bonnum. Otrzymują je osoby szczególnie ważne dla ośrodka.

Dzieje ośrodka, powstałego w 1901 r., wpisały się w historię Polski. Na początku siostry obliczanki prowadziły ochronkę dla dzieci, potem przedszkole, a czasie wojny przyjmowały sieroty – ofiary wojny. Od 1 czerwca 1990 r. Zgromadzenie otrzymało osobowość prawną nad prowadzonym dziełem. Odtąd też otrzymało nazwę zakład wychowawczy. 12 października 1992 r. odbyła się uroczystość nadania imienia. Od tego dnia zakład przyjął nazwę Specjalny Ośrodek Wychowawczy „Dom dla Chłopców” im. św. Stanisława Kostki. Czas minia i zmienia się, ale potrzeby dzieci pozostają te same. Niezmiennie pragną one miłości, troski, poczucia bezpieczeństwa, pomocy ze strony rodziców i wychowawców. Dlatego przez te wszystkie lata pracy siostry tworzyły rodzinną atmosferę ciepła, radości i miłości. To wszystko po co, aby podopieczni żyli i wychowywali się w atmosferze najbardziej podobnej do tej panującej w domu rodzinnym. Tak pozostało do dziś. Obecnie w „Domu” przebywa 60 osób z wieloma niepełnosprawnościami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem