Słynna krakowska Skałka swoją historię i znaczenie dla Kościoła
i narodu polskiego zawdzięcza męczeństwu biskupa krakowskiego Stanisława
ze Szczepanowa. Wydarzenie to miało miejsce
11 kwietnia 1079 r. Biskup w obronie chrześcijańskich zasad
moralności odważył się przeciwstawić ówczesnemu królowi Bolesławowi
Śmiałemu. Wtedy właśnie - jak poświadczają źródła i prastara tradycja
- został zabity mieczem królewskim w kościele Na Skałce podczas odprawiania
Mszy św.
Niebawem krew Męczennika stała się dla całej Ojczyzny
symbolem wierności prawu Bożemu głoszonemu przez Kościół. Papież
Innocenty IV uroczyście zatwierdził kult Biskupa, włączając go w
poczet świętych. Kanonizacja nastąpiła w Asyżu w 1253 r.
Od XV wieku do chwili obecnej historia Skałki naznaczona
jest obecnością Paulinów - Zakonu św. Pawła Pierwszego Pustelnika.
W
1472 r. sprowadzeni zostali oni z częstochowskiego klasztoru
na Jasnej Górze przez kanonika krakowskiego Jana Długosza. Słynny
kronikarz przyczynił się do restauracji podupadającego kościoła oraz
ufundował klasztor Na Skałce.
Podziemia kościoła kryją groby zasłużonych. Miejsce wiecznego
spoczynku znaleźli tu najwybitniejsi twórcy kultury i nauki, na trwałe
wpisani w historię Polski. W krypcie stanowiącej swego rodzaju panteon
narodowy zostali złożeni: poeci - Lucjan Siemieński, Wincenty Pol,
Teofil Lenartowicz i Adam Asnyk, powieściopisarz Józef Ignacy Kraszewski,
artyści malarze Henryk Siemiradzki i Jacek Malczewski, malarz i dramaturg
Stanisław Wyspiański, kompozytor Karol Szymanowski, aktor Ludwik
Solski oraz astronom Tadeusz Banachiewicz. Nekropolia ta mieści w
sobie także doczesne szczątki Jana Długosza, które złożono w sarkofagu
19 maja 1880 r., w czterechsetną rocznicę jego śmierci.
Od stuleci w ramach majowego odpustu odbywa się słynna
procesja z Wawelu na Skałkę, w której niesione są relikwie św. Stanisława.
W uroczystości uczestniczą: Episkopat Polski oraz wielotysięczne
rzesze wiernych z delegacjami różnych środowisk. O wyjątkowym znaczeniu
Skałki świadczy współczesne, epokowe wydarzenie z 1979 r., jakim
było przybycie na to miejsce Papieża Jana Pawła II.
Opracowano na podstawie: Skałka. Kościół i klasztor Paulinów
w Krakowie (pod red. o. Jana Mazura OSPPE, Kraków 1997) oraz kalendarza
skałecznego na 2002 r.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
Publikujemy oświadczenie rzecznika Archidiecezji Krakowskiej w sprawie pojawiających się w przestrzeni internetowej fałszywych nagrań, wykorzystujących wizerunek Metropolity Krakowskiego.
Archidiecezja Krakowska informuje, że nagrania jakichkolwiek reklam z udziałem Księdza Kardynała Grzegorza Rysia, szczególnie promujące suplementy diety, lekarstwa i fundusze inwestycyjne, pojawiające się w przestrzeni internetowej to tzw. deepfake, czyli materiały fałszywe. Ksiądz Kardynał nigdy nie brał udziału w reklamach, a wykorzystanie wizerunku Metropolity Krakowskiego narusza Jego dobra osobiste. Ostrzegamy wszystkich przed manipulacją, dezinformacją i oszustwem.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.