Większość co światlejszych ekonomistów jest zgodna w ocenie " pakietu Kołodki": to polityczna gra na zwłokę, "kupowanie czasu", jaki dzieli od wyborów samorządowych. Spadające gwałtownie poparcie dla SLD i rządzącej koalicji rodzi wśród niej obawy o wynik wyborów samorządowych, stąd też "pakiet Kołodki" sprawiać ma wrażenie, że rząd Millera "ma jakiś pomysł".
Z punktu widzenia gospodarczego proponowane przez Kołodkę rozwiązania są przysłowiowym "biciem piany".
Oddłużenie najbardziej zadłużonych przedsiębiorstw nie sprawi, że staną się one rentowne, spowoduje natomiast, że ich wierzyciele nie dostaną pieniędzy. Wśród tych wierzycieli zadłużonych przedsiębiorstw są ­ i to w poważnej mierze! ­ instytucje państwowe, w tym wypłacający renty i emerytury ZUS. Instytucje te planowały swe świadczenia na rzecz emerytów, rencistów i innych kategorii obywateli właśnie na podstawie tych wierzytelności, które Kołodko umorzył. Oznacza to, że wszystkie instytucje państwowe, które nie dostaną zwrotu pieniędzy od swych dłużników, będą musiały albo pożyczyć pieniądze w bankach ( zapłacą wówczas wysoki procent), albo dostaną dofinansowanie z budżetu państwa (co oznacza jeszcze większy wzrost podatków). "Pakiet Kołodki", okazuje się być zakamuflowanym przerzuceniem kosztów źle zarządzanego państwa na ludzi pracy. Poważni ekonomiści podkreślają, że podatkowe dławienie pracujących powoduje kurczenie się popytu, więc w konsekwencji także produkcji i zatrudnienia... "Pakiet Kołodki" w dłuższej perspektywie czasowej oznacza więc pogorszenie się sytuacji gospodarczej kraju ­ a przynajmniej nie ma w nim żadnych podstaw do umiarkowanego choćby optymizmu. Nawiasem mówiąc ­ polityka obarczania świata pracy coraz to dodatkowymi kosztami nieudolnego rządzenia (taką właśnie politykę prowadzi dziś SLD i UP) wpisuje się w złą tradycję rządów lewicy w Polsce, sięgającą jeszcze czasów PRL-owskich...
Wydaje się, że propagandowy charakter ma również druga propozycja, zawarta w "pakiecie Kołodki" ­ tzw. kredyt podatkowy. Oznacza on, że ci, którzy podejmą działalność gospodarczą, przez rok korzystać będą z kredytu, który jednak będą musieli spłacić po roku. Podstawowym błędem tego rozwiązania jest przyjęte założenie, że ktokolwiek porzuci posadę ("etat"), aby podjąć własną działalność gospodarczą tylko dlatego, że... przez rok korzystać będzie z tego kredytu (który jednak po roku będzie musiał spłacać). Przejście z pracy etatowej na własną działalność gospodarczą, to tak poważna decyzja życiowa, związana z tyloma mitręgami i kłopotami, że zachęta w postaci "rocznego kredytu podatkowego" jest wręcz żenująca i śmieszna...
Wydaje się, że Kołodko chce w ten sposób sprawić wrażenie, że "rząd troszczy się o przedsiębiorczość". Pozorna to troska.
Zasadnicze wątpliwości budzi też zapowiedź umorzenia "złych kredytów", jakich udzieliły banki. W dobrze funkcjonującym banku " zły kredyt" (udzielony przedsiębiorstwu, które go zmarnowało) jest marginesem. W Polsce jednak udzielanie "złych kredytów" stało się swoistą praktyką, wynikającą z polityczno-korupcyjnych układów i powiązań między tym sektorem a postkomunistycznym establishmentem politycznym. Umorzenie "złych kredytów" ­ to zatem premia dla tego rodzaju powiązań oraz otwarcie furtki bankom do przerzucenia kosztów działalności na tych, którzy w bankach oszczędzają.
Wypada zatem podzielić opinię tych ekonomistów i polityków, którzy w Sejmie i na łamach prasy fachowej poddali najnowszą propozycję SLD zasadniczej krytyce. W aspekcie ekonomicznym "pakiet Kołodki" nie zawiera żadnych racjonalnych podstaw, by spodziewać się polepszenia sytuacji gospodarczej. W aspekcie politycznym jest próbą "ratowania twarzy" przez SLD, który w najnowszych sondażach cieszy się już tylko 18-procentowym poparciem obywateli.
Nie dziwi, że dla tak rozpaczliwej obrony SLD-owskiego " image" wybrano jednego z najbardziej bezkrytycznych wobec siebie działaczy SLD...