Przed chwilą (piszę te słowa w piątek, 28 czerwca) przeczytałem w telegazecie, że podjęto decyzję o umorzeniu części zarzutów wobec dwojga głównych oskarżonych w aferze FOZZ - największej aferze finansowej III Rzeczypospolitej (ale jak wiadomo, korzeniami sięgającej jeszcze schyłku PRL-u). Czy to preludium do umorzenia, a właściwie przedawnienia całej sprawy? To niewątpliwie byłoby zakończenie wielce bulwersujące ze społecznego punktu widzenia. Nie zdziwiłbym się, gdyby do tego doszło. Zwłaszcza że jedyna osoba, która mogłaby aferę FOZZ doprowadzić do sądowego finału - sędzia Barbara Piwnik - "poszła w ministry". Czy była to świadoma decyzja, czy raczej wynikała z tego, że złożono jej "propozycję nie do odrzucenia", tego się z pewnością w najbliższym czasie nie dowiemy.

Można dorzucić jeszcze parę innych "kwiatków" do ogródka tzw. wymiaru sprawiedliwości: niewyjaśniona sprawa zabójstwa gen. Papały, komendanta głównego Policji (gdy tymczasem zwalnia się powiązanego ze sprawą, niejakiego Edwarda M. i pozwala mu się wyjechać zagranicę), zagadkowe samobójstwo w warszawskim areszcie Tadeusza M., zabójcy byłego ministra sportu Jacka Dębskiego. Z podkarpackiego "podwórka" dorzuciłbym niedawną, tragiczną śmierć sędziego Andrzeja K. podczas imieninowej imprezy jednego z kolegów-sędziów. Taka impreza to żadne przestępstwo, tylko dlaczego odbywała się na posesji syna jednej z osób oskarżonych o poważne przestępstwa gospodarcze? Bulwersująca była również sprawa długotrwałej, tu bez wątpienia - przestępczej działalności jednego z przemyskich komorników.

No tak, ktoś może mi zarzucić, że pod wspólny mianownik podciągnąłem i sprawy ewidentnych przestępstw, i nieszczęśliwe wypadki, i wydarzenia czekające jeszcze na wyjaśnienie. Tyle że ja nie chcę orzekać o czyjejś winie lub niewinności, bo od tego jest właśnie wymiar sprawiedliwości. Jeżeli jednak ten działa opieszale, jeżeli mota się w niejasne sytuacje, to trudno oczekiwać, że przejdzie to bez echa. Społeczeństwo oczekuje sprawnego wyjaśnienia każdej sprawy, a w przypadku przestępstw, zwłaszcza tych najgłośniejszych - sprawiedliwych wyroków i nieuchronności kary, która powinna być również dotkliwa tak w wymiarze fizycznym (pozbawienie wolności), jak i materialnym ( odpowiedzialność majątkowa).

Jeżeli osoby podejrzane o udział w rożnych aferach zasiadają w ważnych instytucjach państwowych, jeżeli do niedawna jeszcze "prezesowały" różnym firmom, doprowadzając je do upadku, a państwo, czyli nas wszystkich po trochu naciągając na kolejne straty, jeżeli przestępca niemal tuż po wyjściu z więzienia (po złagodzeniu kary o połowę) otrzymuje zamówienie rządowe na produkcję jakichś towarów w swojej nowej firmie, to nie oczekujmy, że to państwo, a wymiar sprawiedliwości w szczególności, będą cieszyły się wielkim autorytetem społecznym. Jakie może być bowiem wiarygodne wyjaśnienie dla tego rodzaju sytuacji.

Opieszałość i pobłażliwość, zaniechania i niedopatrzenia, przyzwolenia i przedawnienia wobec szczególnie bulwersujących spraw i osób za nie odpowiedzialnych, zwłaszcza z pogranicza przestępczości i polityki, sprawiają, że otwiera się przestrzeń dla polityków pokroju Andrzeja Leppera i jego "Samoobrony". Abstrahuję od politycznych źródeł siły tego ugrupowania. Jego liderzy jednak, sami często uwikłani w różnorodne konflikty z prawem, szermują chwytliwym społecznie hasłem: " Rozliczmy najpierw największych aferzystów". Nie dziwmy się, że ich notowania wciąż rosną.