Św. Juda Tadeusz, czyli odważny, Juda Jakubowy – brat Jakuba Młodszego Apostoła, Orygenes lub Lebbeusz. Takie przydomki Judy, krewnego Jezusa, pojawiają się w Piśmie Świętym, choć nie wszystkie są jasne, niewiele bowiem znamy faktów z życia św. Apostoła Judy. Jego wizerunki, których najwięcej można obserwować w Polsce i w Austrii od XVIII wieku, przedstawiają człowieka o twarzy podobnej do Jezusa, ubranego w długą, czerwoną lub brązowo-czarną szatę, trzymającego mandylion z wizerunkiem Jezusa. Jego atrybutami są: barka rybacka, kamienie, krzyż, księga, laska, maczuga, miecz, pałki, którymi został zabity, topór.
Właśnie w XVIII wieku najbardziej rozwinął się kult i nabożeństwo św. Judy, uznawanego za patrona od spraw beznadziejnych. Do dziś odprawia się specjalne nabożeństwa ku jego czci, podczas których są odczytywane prośby i podziękowania.
Wśród Apostołów Jezusa Juda zajmuje dalsze miejsce, co może świadczyć o tym, że przystąpił do nich później. Głosił Ewangelię w Palestynie, Syrii, Egipcie i Mezopotamii; część misyjnych wędrówek prawdopodobnie odbył w towarzystwie św. Szymona, co pewnie skłoniło wielu do wyciągnięciu wniosku o ich wspólnej męczeńskiej śmierci. Ostatecznie jednak zdania badaczy są podzielone, gdyż część z nich twierdzi jednak, że św. Szymon zginął męczeńską śmiercią w Jerozolimie, a św. Juda Tadeusz – w Persji lub Libanie. Późniejsi hagiografowie, m.in. w II wieku n.e. uznali, że Juda jako Apostoł był żonaty i miał potomków, co miało stanowić pewne zagrożenie, skoro świętego łączyły z Jezusem jakiekolwiek więzy pokrewieństwa.
Sam święty pozostawił informacje o sobie w jednym z listów Nowego Testamentu, w którym prezentuje się jako człowiek wykształcony i brat Jakuba. List ten powstał przed rokiem 67.
Od wieków szukamy u św. Judy Tadeusza pomocy w sprawach, w których inni zawodzą, albo wprost, kiedy uznajemy, że nasza sprawa jest przeznaczona dla tego świętego i przez niego może być wysłuchana. Jest patronem diecezji siedleckiej i Magdeburga, szpitali i personelu medycznego.