Już po raz dziesiąty Caritas w okresie Adwentu organizuje Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom, rozprowadzając, głównie przez parafie, wigilijne świece. Dochód przeznaczony jest na pomoc dzieciom potrzebującym:
ubogim, odrzuconym, zagrożonym patologiami.
Większość funduszy zasili program wakacyjny Caritas. W 2004 r. z darmowego lub bardzo taniego wypoczynku skorzystało ponad 100 tys. ubogich dzieci.
Duża część pieniędzy pozyskanych w Wigilijnym Dziele Pomocy Dzieciom przeznaczana jest na wsparcie placówek charytatywnych prowadzonych przez diecezjalne Caritas dla potrzebujących dzieci. Do ośrodków
takich należą: domy samotnej matki i dziecka, świetlice socjoterapeutyczne, ośrodki rehabilitacyjne dla niepełnosprawnych.
Część pieniędzy przeznacza się na dożywianie dzieci w szkołach i pomoc doraźną. Każdego dnia Caritas w Polsce dożywia ponad 54 tys. dzieci.
Pozyskane środki finansowe pozostają w większości w diecezjalnych Caritas, część z nich zasiliła parafialne zespoły Caritas, 10 groszy z każdej świecy Caritas przeznacza na projekty pomocy dzieciom
poza granicami naszego kraju. Do tej pory pomoc została przekazana na projekty: w Ruandzie, Kongo, Rosji, na Białorusi i Ukrainie. W 2004 r. uzyskane fundusze zostaną przekazane na pomoc dzieciom
w Iraku, Sudanie i Czeczenii.
W tym roku Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom jest także po raz piąty wspólnym przedsięwzięciem trzech organizacji charytatywnych: Caritas Kościoła Katolickiego, Eleos Kościoła Prawosławnego, Diakonii
Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Wigilijne świece będą rozprowadzane przez parafie tych Kościołów. Pozyskane fundusze pozostaną w poszczególnych organizacjach charytatywnych tych Kościołów i przeznaczone
zostaną na działalność charytatywną związaną z dziećmi.
Z okazji dziesięciolecia, oprócz spotów telewizyjnych, radiowych, reklam prasowych i plakatów, Caritas przygotowała specjalną kolędę oraz teledysk promujący Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom.
Wigilijna świeca Caritas staje się w naszych domach czytelnym znakiem, że nasza postawa służby drugiemu człowiekowi powinna być nie tylko od święta.
Wczoraj, 13 stycznia, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter papieskiej Bazyliki Matki Bożej Większej przewodniczył obrzędowi zamurowania Drzwi Świętych, znajdujących się w świątyni. Pozostaną one zamknięte do kolejnego Roku Świętego. W obrzędzie, który miał charakter prywatny, uczestniczył m.in. mistrz papieskich ceremonii liturgicznych, abp Diego Ravelli oraz członkowie kapituły.
Obrzęd zamurowania Drzwi Świętych w Bazylice Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej) odbył się we wtorek wieczorem, jako prywatna uroczystość. Przewodniczył jej archiprezbiter tej świątyni, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter bazyliki, a sam obrzęd został poprowadzony przez jednego z papieskich ceremoniarzy, ks. prał. Lubomir Welnitz, w obecności Mistrza Papieskich Celebracji Liturgicznych, abp. Diega Ravelliego.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
Słowo Pana przychodzi do Natana nocą. Prorok przedtem zachęcał Dawida do budowy, a teraz słucha korekty Boga. Dawid pragnie zbudować Bogu dom z cedru. Pan odpowiada pytaniem: «Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie?» i przypomina swoją drogę z Izraelem. Od wyjścia z Egiptu mieszkał w namiocie i w przybytku. W ten sposób objawia Boga bliskiego, idącego razem z ludem. Pan wspomina czas sędziów i pasterzy, którym powierzał Izraela. Nie domagał się wtedy domu z cedru. Potem Bóg wraca do początku powołania Dawida. Wziął go z pastwiska, spod owiec, uczynił wodzem i był z nim wszędzie. Wyciął wrogów i uczynił jego imię wielkim. Obiecuje też miejsce i bezpieczeństwo dla Izraela, aby nie drżał pod przemocą. Ten sam Bóg zapowiada coś większego niż budowla. «Pan zbuduje ci dom» (bajt) oznacza dynastię. Tu splatają się dwa znaczenia: syn Dawida buduje dom dla Imienia, a Pan buduje dom Dawidowi. Po dopełnieniu dni Dawida Pan wzbudzi potomka z jego wnętrza i utwierdzi jego królestwo. Tron zostaje utwierdzony «na wieki» (’olam), co w Biblii opisuje trwałość Bożej wierności bardziej niż długość ludzkich rządów. Pojawia się język ojcostwa: «Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem». Król reprezentuje lud wobec Boga i uczy lud zaufania. Tekst mówi o karceniu „rózgą ludzką”, więc przymierze obejmuje odpowiedzialność i nie usuwa konsekwencji zła. Miłosierdzie Boga nie odchodzi jak od Saula. Słowo o trwałości podtrzymuje Izraela w chwilach klęski i wygnania, kiedy tron Dawida znika z oczu. Obietnica prowadzi ku Mesjaszowi z rodu Dawida i uczy serce, że Pan sam buduje to, co naprawdę trwa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
