W sobotę, 17 sierpnia br. Ojciec Święty podczas konsekracji Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach w wygłoszonej homilii powiedział: "Powtarzam dzisiaj te proste i szczere słowa s. Faustyny, by wraz z nią i z wami wszystkimi uwielbiać niepojętą i niezgłębioną tajemnicę Bożego miłosierdzia. Podobnie jak ona, chcemy wyznać, że nie ma dla człowieka innego źródła nadziei, jak miłosierdzie Boga. Pragniemy z wiarą powtarzać: Jezu, ufam Tobie! (...) Dlatego dziś, w tym sanktuarium, chcę dokonać uroczystego aktu zawierzenia świata Bożemu miłosierdziu. Czynię to z gorącym pragnieniem, aby orędzie o miłosiernej miłości Boga, które tutaj zostało ogłoszone za pośrednictwem s. Faustyny, dotarło do wszystkich mieszkańców ziemi i napełniało ich serca nadzieją. Niech to przesłanie rozchodzi się z tego miejsca na całą naszą umiłowaną Ojczyznę i na cały świat. Niech się spełnia zobowiązująca obietnica Pana Jezusa, że stąd ma wyjść ´iskra, która przygotuje świat na ostateczne Jego przyjście´. Trzeba tę iskrę Bożej łaski rozniecać. Trzeba przekazywać światu ogień miłosierdzia. W miłosierdziu Boga świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście! To zdanie powierzam wam, drodzy bracia i siostry, Kościołowi w Krakowie i w Polsce oraz wszystkim czcicielom Bożego miłosierdzia, którzy tutaj przybywać będą z Polski i z całego świata. Bądźcie świadkami miłosierdzia!".

Takim właśnie świadkiem miłosierdzia Bożego był św. Wincenty aO Paulo, którego wspomnienie Kościół obchodzi 27 września. Św. Wincenty urodził się prawdopodobnie 5 kwietnia 1580 r. w niewielkiej wiosce Pouy w pobliżu Dax. Wincenty miał pięcioro rodzeństwa i był trzecim wśród dzieci Jana i Bertrandy z domu de Moras. Dzieciństwo miał bardzo pracowite. Pomagał rodzicom w pracach domowych i na roli oraz pasł krowy, świnie i owce. W tym okresie swojego życia odznaczał się pobożnością maryjną. Modlił się przed obrazem Matki Bożej umieszczonym w dziupli dębu. Okazywał miłosierdzie ubogim poprzez dzielenie się chlebem zabieranym w pole, obdarowywał biedaków mąką wiezioną z młyna itd.

W latach 1595-1597 uczył się w kolegium franciszkanów w Dax. Jego rodzina pragnęła, aby Wincenty studiował. Rozpoczął więc przygotowanie do kapłaństwa, bowiem dla człowieka ze wsi była to jedyna droga awansu społecznego. 20 grudnia 1596 r. przyjął tonsurę i święcenia niższe, a w roku następnym podjął studia teologiczne w Saragossie. Przerwał studia w 1598 r. z powodu śmierci ojca. Kontynuował je później w Tuluzie. Święcenia subdiakonatu przyjął 19 września 1598 r. w Tarbes. W tym samym mieście 23 września 1600 r. bp Franciszek de Bourdeilles udzielił mu święceń kapłańskich.

Po święceniach kapłańskich Wincenty wyjechał do Rzymu. Pod koniec 1608 r. wrócił do Francji i zatrzymał się w Paryżu. W 1610 r. został kapelanem byłej królowej Małgorzaty de Valois. Otrzymał także opactwo św. Leonarda de Chaumes. Liczne trudności ze strony opactwa spowodowały, że w 1616 r. zrezygnował z tej funkcji.

W Paryżu związał się z ludźmi bardzo pobożnymi. Prowadzili oni ożywioną działalność religijną. W życiu Wincentego miały wtedy miejsce silne przeżycia. Pierwszym było niesprawiedliwe oskarżenie o kradzież, natomiast drugim kryzys wiary. To spowodowało, że w jego życiu nastąpiła przemiana. Zaczął odwiedzać chorych w szpitalu Miłosierdzia i przejęty ich cierpieniami powziął postanowienie poświęcenia całego życia służbie ubogim, w imię miłości Jezusa Chrystusa. Wpadł na pomysł, aby zgromadzić koło siebie ludzi ofiarnych, którzy chcieliby wolny czas poświęcić posłudze ludziom ubogim i potrzebującym opieki. Tak powstało "Bractwo Miłosierdzia", którego oficjalna inauguracja miała miejsce w kaplicy miejscowego szpitala 8 grudnia 1617 r. Panie z bractwa otrzymały nazwę "Służebnic Ubogich". W kilka miesięcy potem Święty ułożył regulamin bractwa. Jako cel Bractwa założyciel wymienia: "Widzieć w ubogich samego Chrystusa, a przez niesienie im pomocy - duchowej i materialnej - uświęcać samych siebie". Postanowił poświęcić swe życie głoszeniu Ewangelii i świadczeniu miłosierdzia ubogim.

Św. Wincenty kierował się w swoich licznych dziełach przede wszystkim miłością. Poświęcał się wprost dziełom miłosierdzia zakładając szereg bractw i rodzin zakonnych, wśród nich: Siostry Miłosierdzia - zwane potocznie Szarytkami, Bractwo Najświętszego Sakramentu, Stowarzyszenie Pań Miłosierdzia, Księża Misjonarze św. Wincentego aO Paulo.

U schyłku życia św. Wincenty przebywał w domu zakonnym św. Łazarza w Paryżu, który sam założył. Zmarł 27 września 1660 r. otoczony duchowymi synami. Przed śmiercią udzielił błogosławieństwa im i wszystkim swoim dziełom. 21 sierpnia 1729 r. papież Benedykt XIII wyniósł Wincentego do chwały błogosławionych, a papież Klemens XII - do chwały świętych - 16 czerwca 1737 r. W początkach wspomnienie św. Wincentego obchodzono 19 lipca. Tak było do roku 1969, kiedy to podczas reformy kalendarza liturgicznego przeniesiono wspomnienie na dzień śmierci Świętego. Papież Leon XIII ogłosił św. Wincentego patronem wszystkich dzieł miłosierdzia w Kościele katolickim.

Diecezja drohiczyńska ma związek ze św. Wincentym aO Paulo chociażby poprzez parafię pod wezwaniem Wniebowzięcia Matki Bożej w Siemiatyczach. W tej to parafii Księża Misjonarze św. Wincentego aO Paulo w roku 1719 przejęli kościół i obowiązek troski duszpasterskiej względem całej wspólnoty. Dokument przekazania parafii podpisał w roku 1722 biskup Łucki Stefan Rupniewski. Zakonnicy zbudowali murowany dom, w którym umieścili szkołę i szpital, a w kilka lat później, w 1737 r., klasztor, wieżę przy kościele i kruchtę kościelną. W 1832 r. władze rosyjskie zamknęły klasztor i skonfiskowały dobra klasztoru. Po kasacie klasztoru pracę duszpasterską w parafii przejęli księża diecezjalni.

Doroczny odpust ku czci św. Wincentego aO Paulo obchodzą wierni parafii Miłosierdzia Bożego w Bielsku Podlaskim. W tej to parafii na cmentarzu znajduje się kaplica pod wezwaniem wspomnianego Świętego. Zanim wybudowano nowy kościół kaplica cmentarna była świątynią parafialną.