Od wielu setek lat nad Wiecznym Miastem, jak zwykło się określać Rzym, górują dwie największe chrześcijańskie bazyliki poświęcone dwóm wielkim Apostołom Kościoła. Bazylika św. Piotra na Watykanie oraz Bazylika św. Pawła za Murami wzniesione zostały na grobach swoich patronów, stając się niezwykłym pomnikiem ich życia, apostolskiej działalności, a także męczeńskiej śmierci. Po dzień dzisiejszy zachwycają pięknem swojej architektury oraz ogromem rozmiarów i przyciągają liczne rzesze pielgrzymów z całego świata.
29 czerwca obchodzona jest w całym Kościele uroczystość Świętych Piotra i Pawła. Co prawda nie umarli tego samego dnia (prawdopodobnie nawet nie w tym samym roku), ale ich losy są ze sobą ściśle związane. Warto zatem zastanowić się nad tym, co sprawiło, że kult Książąt Apostołów w ciągu 2 tys. lat tak wspaniale się rozwinął i nigdy nie osłabł. Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy dokładnie przyjrzeć się życiu tych dwóch wielkich Postaci.
Pierwsza z nich - Szymon - to zwykły człowiek, który zarabiał na swoje utrzymanie łowieniem ryb. Jednak Chrystus wybrał go i powołał, aby przewodniczył gronu Dwunastu. Nadając mu nowe imię - Piotr (hebr. kefa - skała, kamień), postanowił zbudować nafundamencie jego wiary szczególną budowlę, jaką jest Kościół. Nikt ze znanych nam świętych tak jak św. Piotr nie zaparł się trzykrotnie Mistrza i to w godzinie Jego śmierci. Ale też nikt tak jak on nie żałował i nie wyznał swojej bezgranicznej miłości Jezusowi, stając się przy tym pierwszym w historii papieżem - głową całego Kościoła.
Obok niego jaśnieje postać św. Pawła Apostoła Narodów, pierwszego misjonarza, wybitnego teologa i autora znanych listów skierowanych do pierwszych wspólnot chrześcijańskich. To właśnie jemu przypadło zadanie niesienia wiary w Chrystusa całemu ówczesnemu światu. I choć nigdy nie spotkał nauczającego Jezusa w Jerozolimie, to jednak wydarzenie spod Damaszku zmieniło całe jego życie.
Jako gorliwy faryzeusz, obrońca Prawa i śmiertelny wróg chrześcijan zostaje wręcz „oślepiony” łaską nawrócenia, poświęcając wszystkie swoje siły misji głoszenia Ewangelii. Kilkakrotnie sądzony, więziony, kamienowany, doświadczony głodem i opuszczeniem, dochował wierności Bogu.
Ci dwaj wielcy Święci są zatem dla nas niedościgłym przykładem, jak ten sam Chrystus, pomimo różnych dróg życia, wielości i różnorodności posługiwań, działa w człowieku i przez niego.