Pan prawdziwie zmartwychwstał! Alleluja!

Jest w tych słowach naprawdę wielka moc. Może nawet cudotwórcza. Na pewno jednak dodająca otuchy w tych niepewnych czasach. Pięknie jest móc kolejny raz doświadczyć radości świąt Wielkanocnych. Nawet letnie serca wzbijają się w tym czasie ponad swoje rutynowe przeżywanie wiary i z większą gorliwością uczestniczą w celebracji pamiątki o najważniejszym wydarzeniu w historii świata.

Cud zmartwychwstania zadziwia od stuleci, nawet ludzi dwudziestego pierwszego wieku, których, wydawać by się mogło, nie potrafi zadziwić już nic. A jednak. Wystarczy ledwie uchylić drzwi swego serca, aby doznać zachwytu nad wspaniałością największego z cudów Jezusa. Ale zmartwychwstanie niesie ze sobą także i posmak obietnicy. Przecież każdy człowiek zostanie przy końcu czasów wskrzeszony do nowego życia. Problemem wielu jest jednak to, że, oględnie mówiąc, nie bardzo chcą przyjąć do wiadomości, że będą żyć wiecznie. Jeszcze trudniej jest zdać sobie sprawę, że może to być wieczność spędzona w niekoniecznie sympatycznym miejscu. Przekleństwem człowieka jest zdolność do przechodzenia obojętnie wobec rzeczy ważnych.

Oczywiście – kwestia piekła i jego realności nie powinna być przedmiotem kpin. Święci, którym dane było tam się przez chwilę znaleźć, mówili, że gdyby nie obecność anioła przewodnika z pewnością umarliby z przerażenia. Sprawa jest więc poważna, tym bardziej, że niestety, przez wielu jest ona poważana w coraz mniejszym stopniu. Jak może być jednak inaczej, skoro wielu „nie rusza” już nawet to, że Bóg oddał życie za nich i zmartwychwstał po to, aby i oni żyli wiecznie?

A przecież życie po śmierci to kwestia… życia i śmierci. Czyli najważniejsza. Zadziwiający jest ludzki brak przezorności i gotowości do stanięcia w prawdzie. Nie ma bowiem takiej siły, która ustrzegłaby człowieka przed śmiercią. I nie ma takiej mocy, która wybroniłaby go przed koniecznością stanięcia przed najwyższym Sędzią, Panem i Stwórcą. A jednak, nawet ten najsilniej promieniujący boską chwałą czas Wielkanocy nieczęsto zmusza dzieci Kościoła do refleksji nad sprawami ostatecznymi. Może czas zwycięstwa życia nad śmiercią jest ku temu właściwym momentem?

Jedno jest pewne: trzeba trzymać się Prawdy. Odpowiedzieć sobie na kilka podstawowych pytań. Zdać sobie sprawę, że jest to ważne dla mnie samego. Bóg bowiem i tak wie o nas wszystko. Próby zatajenia przed Nim czegokolwiek są, delikatnie mówiąc, mało poważne. Zadziwiające jest to, że wielu wciąż je jednak podejmuje.

Bycie blisko Prawdy ma wiele aspektów. Jednym z nich jest bycie „na TAK”. Tak dla życia, w bezkompromisowym sprzeciwie wobec zabijania nienarodzonych. Tak dla przebaczenia, bo tylko przebaczając można uczynić życie znośnym. Tak dla bliźnich, aby czuli się w naszej obecności sobą, a nie przybierali pozy i miny starając się umknąć przed naszym surowym i oceniającym wzrokiem. Często, nieświadomie, taki wzrok skierowany jest także do wnętrza człowieka, paraliżując go i uniemożliwiając dokonanie jakiegokolwiek znaczniejszego wyboru. Tu, niestety, złą rolę odgrywają apodyktyczne i toksyczne matki oraz wycofani ojcowie, którzy razem „wyposażają” swoje dzieci w strach przed życiem, także tym wiecznym. Szczęście człowieka polega i na tym, że Chrystus uwalnia i od takich problemów.

Ile już Wielkanocy za nami? Ile jeszcze przed nami? Chrystus nie pozostawiał bez odpowiedzi żadnego pytania. Słowem lub przykładem wyjaśniał każdą wątpliwość. A czy my mierzymy nasze życie odpowiedziami na ważne (lub mniej ważne) pytania? Radość, która płynie z faktu zmartwychwstania Jezusa, może pomóc w otwarciu się na odpowiedzi, które umożliwią przemianę życia. Czerpmy z niej garściami, tak jak zaprasza nas do tego Chrystus. Obyśmy przy końcu życia, gdy nasza wieczność będzie już tylko o krok od nas, mieli ze sobą mniej pytań niż odpowiedzi. Będzie nam z tym łatwiej stanąć przed Panem Bogiem.