Codzienne zamyślenie nad kilkoma słowami: „Nie wiesz, co masz, nie wiesz, co chcesz, nie wiesz, co tracisz” napełniało go pokojem i pogodnym zrozumieniem. Zaczął je jednak tracić, gdy pojawiło się natarczywe: „Dowiedz się, czego nie masz…”.

*

Każdego wieczoru w ciszy zapalała świecę i czekała, aż drgnie płomyk, odczytując to jako znak obecności anioła, i wtedy szeptała coś, nie prosząc o nic… Jeśli nie było tego znaku, to rano patrzyła w lustro na ścianie, czy nie odbije się w nim słoneczny promień. Zachowywała jednak spokój, gdy nie było znaku, ale bardzo cieszyła się, gdy się pojawił. Któregoś ranka na ścianie zalśnił świetlisty cień skrzydlatej postaci. „Jestem odpowiedzią na twoje pragnienie - szepnął anioł - i mogę spełnić trzy twoje życzenia. Wypowiedz je”. Nie mogła w to uwierzyć i gorączkowo zaczęła myśleć, o co powinna poprosić. O urodę, pomyślność, piękny dom, zdrowe dzieci…? Nie wiedziała. „Czy możesz dać mi czas do namysłu?” - spytała. Anioł skinął wyrozumiale głową i zniknął. Nie mogła teraz znaleźć sobie miejsca i spokoju, bo wciąż zastanawiała się, co ma wybrać. Zaczęła prosić przyjaciół o radę. „Proś o pieniądze - powiedział jeden. - Co bez nich teraz można zrobić?”. „Raczej o zdrowie proś, bo ono najważniejsze” - radził drugi. Matka mówiła jej: „O długie życie poproś.” A mąż: „Proś o to, byś mogła mieć więcej życzeń.” Żadna jednak z rad nie trafiła jej do serca. Mijały tygodnie i miesiące, a gorączkowe myślenie nad wyborem tak ją pochłonęło, że wcale nie zapalała już świecy, a lustro na ścianie pokrył gruby kurz. Zanikł jej szept, spokój serca i pogodne spojrzenie. Nie mogąc już znieść tej niepewności w sobie, zapaliła świecę i nie czekając na drgnienie płomyka, powiedziała: „Ja nie wiem, co wybrać, i nie umiem już o tym nie myśleć. Może ty mi powiesz, o co mam cię poprosić?”. I wtedy blask świecy przybrał postać anioła, który rzekł: „Długo czekałem na takie pytanie. Jeśli ja mam ci dać radę, to proś o to, byś bez względu na to, co się wydarzy, nie traciła pokoju ducha. Resztą ja się zajmę”.

*

Rosnące pożądanie tego, co możliwe, choć wcale niekonieczne, jest zabójcze dla pogody ducha. A nakręcają je teraz bynajmniej nie aniołowie. Bo ktoś inny jest specjalistą od mnożenia obietnic i żądz, których wcale nie zamierza spełnić czy zaspokoić. Jemu chodzi tylko o jedno: o nasz nieustanny gorączkowy niepokój…

*

„Zacznij się wreszcie modlić przeciw sobie - o to największe, co przychodzi samo” (ks. Jan Twardowski).