W poprzedniej części tego cyklu, wprowadzającego w lekturę tekstów biblijnych, była mowa o odnalezieniu głównego celu napisania danej księgi. Odszukanie owego centralnego zamierzenia, które przyświecało autorowi, ułatwia czytelnikom lepsze zrozumienie poszczególnych fragmentów danego pisma.
Bardzo często konkretne księgi Pisma Świętego mają więcej niż jeden cel. Jako przykład mogą posłużyć nam Dzieje Apostolskie, które są kontynuacją Ewangelii wg św. Łukasza (por. Dz 1,1nn. oraz Łk 1,1nn.) i zostały napisane ok. 70 r. po Chr. Wydaje się, że ich autorowi przyświecały dwa główne zamierzenia. W pierwszej kolejności chciał on umocnić w wyznawanej wierze dopiero co tworzącą się kościelną wspólnotę. Można zatem powiedzieć, że przyświecał mu cel wewnątrzkościelny (budowanie wspólnoty). W drugim zaś rzędzie biblijny pisarz pragnął pokazać poganom, że chrześcijaństwo, czyli nowy ruch religijny składający się z naśladowców Jezusa z Nazaretu, jest na wskroś pokojowy i uczciwy (w ówczesnym rzymskim świecie panowało przekonanie, że chrześcijanie praktykują bezbożne ryty i są tak naprawdę niereligijni). Ów drugi cel można więc nazwać celem zewnętrznym.
Warto w tym miejscu zaznaczyć, że wielu urzędników i funkcjonariuszy rzymskich poznało się na uczciwości chrześcijan i zgodności ich wiary z codziennym postępowaniem, o czym dają świadectwo właśnie m.in. Dzieje Apostolskie (por. np.: Dz 16, 28-40; 18, 14-16; 23, 27-29; 26, 30-32; 28, 3-10).
Kolejnym przykładem podwójnego celu może być List do Rzymian napisany przez św. Pawła pod koniec lat 50. pierwszego stulecia po Chr. Apostołowi Narodów przyświecały prawdopodobnie dwa cele: bezpośredni i pośredni. Pierwszym z nich było nawiązanie kontaktu z chrześcijanami mieszkającymi w Rzymie ze względu na możliwe przyszłe odwiedziny i upewnienie się co do ich wsparcia w kontekście jego planów związanych z podróżą do Hiszpanii (por. 15, 1nn.). Wykorzystując okazję tego pierwszego listowego kontaktu, prezentuje im Dobrą Nowinę, którą głosi. Drugim prawdopodobnym celem było wyjaśnienie adresatom, że on sam nie ma nic przeciwko swoim rodakom Izraelitom, z którymi jest głęboko związany (por. rozdz. 9-11). Gmina rzymska bowiem składała się przede wszystkim z nawróconych na chrześcijaństwo Hebrajczyków.