Reklama

Boże, nie dopuść, by się powtórzyło

Margita Kotas
Niedziela Ogólnopolska 31/2007, str. 32-33

Margita Kotas

7 osób rannych, uszkodzonych 109 domów mieszkalnych (w tym 6 do całkowitego odtworzenia), 170 budynków gospodarczych, zniszczone szklarnie, maszyny rolnicze, samochody, sieć telefoniczna, powalone słupy energetyczne, zniszczone uprawy rolne oraz 20 hektarów lasu i dziesiątki drzew przy lokalnych drogach - to bilans trąby powietrznej, która wczesnym wieczorem 20 lipca przeszła przez gminy Kłomnice, Mstów i Rędziny w powiecie częstochowskim (województwo śląskie). Najmocniej ucierpiały trzy sołectwa: Adamów, Huby i Skrzydlów należące do parafii pw. św. Stefana Węgierskiego w Skrzydlowie. Ich krajobraz po przejściu żywiołu służby ratownicze i dziennikarze nazywają krajobrazem po wybuchu bomby. Patrząc na ogrom zniszczeń, wszyscy zgodnie stwierdzają: - To cud, że nikt nie zginął.

Dramat Skrzydlowa, Hub i Adamowa rozpoczął się po godzinie 18 i trwał ok. 5-10 minut. Najdotkliwiej kataklizm, jak się zdaje, dotknął wieś Huby, gdzie na 30 domostw tylko jedno nie ucierpiało. Uszkodzona jest 1/3 gospodarstw w parafii. Jak obiecano podczas konferencji prasowej, która odbyła się w Urzędzie Gminy w Kłomnicach, mieszkańcy poszkodowanych gmin otrzymają tzw. kredyty klęskowe oraz bezpośrednią pomoc z rządowych rezerw przeznaczonych na dopłaty do ubezpieczenia rolników. Jeszcze w sobotę 21 lipca do parafii Skrzydlów dotarła pomoc materialna w postaci żywności z Caritas Archidiecezji Częstochowskiej. Jej dyrektor ks. Stanisław Iłczyk odwiedził tego dnia poszkodowaną parafię, by osobiście przekonać się o ogromie zniszczeń i potrzebach jej mieszkańców.

Krajobraz jak po wojnie

Dojeżdżam do Skrzydlowa dzień po tragedii, jaka się tu wydarzyła. We wsi trwają prace przy usuwaniu szkód. Podobnie jest w pobliskich Adamowie i Hubach. Pierwsze kroki kieruję w stronę kościoła. Niestety, nie zastaję Księdza Proboszcza. - Jeździ do poszkodowanych, ale na pewno zjawi się za jakiś czas. Dziś jest ślub - informują mnie młodzi ludzie sprzątający w kościele. Życie toczy się dalej, choć zdawać by się mogło, że świat zatrzymał się w swym biegu kilkanaście godzin wcześniej. Widząc uszkodzone domy i wozy strażackie, zatrzymuję się. Dalej idę już wzdłuż głównej drogi na piechotę. Wokół mnie krajobraz jak po wojnie. Mimo wiedzy o tym, co się tu stało, nie jestem przygotowana na to, co widzę. Domy zniszczone. Zerwane dachy, wyrwane okna. Z niektórych domów została kupa gruzu. Z jednego ocalała tylko jedna ściana. - Ledwo się odremontowali i dom odfrunął. Stał na górce - komentuje ktoś stojący obok. Wszyscy się tu doskonale znają. Teraz w nieszczęściu wzajemnie sobie pomagają. Razem ze strażakami przy odgruzowywaniu i zabezpieczaniu domów pracują ich mieszkańcy i sąsiedzi. Gorzej, kiedy nie ma już czego zabezpieczać. Ludzie wspominają, jak przez wyrwane okna trąba wyciągała z mieszkań meble. Z podwórek zmiatała maszyny i sprzęty rolnicze. Mieszkańcy Hub oswajając dramat, jaki się wydarzył, żartują, że kołdry z ich domów są w Skrzydlowie.
Blachy owinięte na ocalałych, ale odartych z konarów kilkunastometrowych drzewach, samochodowe części w rowach, powalone drewniane i betonowe płoty, wiszące druty energetyczne. W tym makabrycznym krajobrazie odnajduję nagle jakiś surrealistyczny porządek. Każdy robi to, co do niego należy - służby energetyczne, strażacy, policja, mieszkańcy, nawet dziennikarze. Wydawać by się mogło, że nie ma miejsca na rozpacz, zwątpienie. To tylko pozory. Wystarczy zadać pytanie o tamten wieczór, o straty, by w oczach rozmówców pojawiły się łzy. - Niech pani idzie tam, do warsztatu samochodowego. Oni pani opowiedzą. Jak przyszła trąba, schowali się do kanału - mężczyźni siedzący przy resztkach płotu wskazują mi ocalałą reklamę usług samochodowych. Idę w kierunku wskazanego warsztatu, a raczej tego, co z niego zostało. Potężny fragment budynku zawalony. Pod fragmentami betonu dwa zmiażdżone samochody - większy dostawczy i osobowe Uno. - Niech pani zrobi zdjęcie temu samochodowi - słyszę za plecami. Właściciel Uno wskazuje swój zniszczony samochód. - Oddałem go do blacharza... - nie kończy, bo głos więźnie mu w gardle. Rozglądam się po terenie. Kilkunastu ludzi usuwa gruz, pogięte żelastwo. W nowiutkim domu obok, którego także nie ominął kataklizm, spostrzegam w oknie na piętrze nieduży obrazek Matki Bożej Częstochowskiej, która teraz spogląda na zgliszcza.

Kilka minut grozy

- Trąba powietrzna przyszła od Adamowa. Zrobiło się ciemno jak w nocy i tylko ona świszczała i wyła - opowiadają mieszkańcy. - Myśleliśmy, że to koniec świata. Wir powietrza przenosił z miejsca na miejsce samochody, meble. Ciskał nimi jak zabawkami. Słychać było tylko świst i tłuczenie żelastwa. Pękały ściany. Nasz dach podniosło w górę i rzuciło go na podwórko sąsiada. Wszystko może trwało 5 minut. A potem tylko siąść i płakać, bo co tu ratować. Zagadnięta przeze mnie na drodze starsza pani nie chce do tego wracać. Ze łzami w oczach macha tylko zrezygnowana ręką. - Idę po psa. Sąsiedzi mówili, że leży tam, pod dębem. Mnóstwo lat jest z nami, jestem do niego przywiązana, wszędzie go szukałam, wołałam, ale przepadł. Mówią, że tam leży, może jest połamany - opowiada. - O tam, za rzeką, w tym samotnym domu mieszka kobieta. Na szczęście nie było jej wtedy w domu - wskazuje ręką na uszkodzoną drewnianą chałupę. Kiedy spostrzega leżącego w trawie psa, z radością woła: - Misiek, tu jesteś, chodź do domu! Pies nie chce jednak wracać. Nie widać ran zewnętrznych, może jest tylko przerażony. W szoku po kataklizmie są zarówno ludzie jak i zwierzęta.
Wychodzę na drogę. Tuż obok grupka kobiet opowiada komuś o tragedii, która dotknęła wioski. - Nie daj, Boże, raz jeszcze czegoś takiego - kobiety rozchodzą się w kierunku swych gospodarstw. Próbuję ponownie skontaktować się z Księdzem Proboszczem. Choć objął parafię kilka miesięcy temu, najlepiej zna poszkodowanych. Niestety, znów go nie zastaję. - Pojechał z księdzem z Caritas pokazać mu zniszczenia - wyjaśnia jedna z pań pracujących przy kościele. Wybieram się więc do Adamowa i Hub - dwu kolejnych wiosek parafii, które ucierpiały w wyniku kataklizmu. Na 30 domów w Hubach tylko jeden ocalał. Dom sołtysa także został zniszczony. Cała rodzina pracuje teraz przy zbieraniu gruzu i foliowaniu domu. Nad Hubami znów zbierają się chmury. Jest strasznie parno, niemal bezwietrznie. Ludzie są przerażeni, kojarzy się to z jednym. - Wczoraj o tej porze było identycznie - dzieli się spostrzeżeniem jedna z mieszkanek Hub. Robię odwrót, by dotrzeć jeszcze do Adamowa - trzeciej zniszczonej wioski.

Reklama

Chciałem ich pocieszyć

Do trzech razy sztuka. W końcu udaje mi się spotkać z proboszczem ks. Maciejem Woszczykiem. Odbiera nieustannie telefony. Dzwonią różni ludzie, pytają, co się stało, jakie są straty, jak mogą pomóc. - Tak jest cały dzień - wyjaśnia. - O godz. 15 Caritas Archidiecezji Częstochowskiej przywiezie chleb. Dwie godziny później przywiozą cukier, ryż, makaron i konserwy. Nie możemy jednorazowo przyjąć zbyt dużo darów. Ludzie nie mają przecież nawet gdzie przechować żywności. Większość domów wciąż nie ma prądu, w wielu przypadkach nie będzie go nawet do czego przyłączyć - opowiada Ksiądz Proboszcz. W sobotę do godzin nocnych odwiedzał wiernych, roznosząc żywność. Martwi się, bo kataklizm dotknął wszystkie trzy wioski należące do parafii. Straty są ciągle szacowane, ale już teraz widać, że ucierpiała przynajmniej 1/3 domów w parafii. Większość nie była ubezpieczona, a jeśli nawet ludzie ubezpieczyli domy mieszkalne, to nie mieli ubezpieczonych budynków gospodarczych czy maszyn rolniczych. Oglądając zrobione przeze mnie zdjęcia, Ksiądz Proboszcz zauważa utrwalone na nich resztki kapliczki. - Nie zdążyłem jej nawet poświęcić, dopiero co ją postawiono - mówi zmartwiony. - To prawdziwa tragedia. Wie pani, dziś rano wyszedłem do moich parafian, by ich pocieszyć, ale kiedy spotkałem pierwszą osobę, niemal się rozpłakałem. Doskonale rozumiem Księdza Proboszcza. Sama miałam ogromny problem z opanowaniem wzruszenia. Podobnie inni dziennikarze. Niejeden przyznawał, że w jednym momencie w łeb brał cały zawodowy profesjonalizm. Górę brały ludzkie odruchy. Tych ostatnich będzie mieszkańcom poszkodowanych sołectw bardzo potrzeba. Obiecano im doraźną pomoc, po kilka tysięcy złotych, obiecano tzw. kredyty klęskowe. Poszkodowani martwią się jednak, że na tych deklaracjach się skończy. Nieraz tak bywało. Boją się, że zostaną sami ze swoimi problemami i bez dachu nad głową. Przestraszeni patrzą w niebo i słuchają prognoz ostrzegających przed kolejnymi gwałtownymi burzami. Po raz drugi tego nie przeżyją. - Boże, nie dopuść, by się powtórzyło - modlą się i nie tracą nadziei w Opatrzność.




Poszkodowanym można pomóc, wpłacając pieniądze na konto:
CARITAS POLSKA, ul. Skwer Kard. Wyszyńskiego 9, 01-015 Warszawa
PKO Bank Polski S.A. 70 1020 1013 0000 0102 0002 6526, z dopiskiem: TRĄBA POWIETRZNA

Darowizny w walutach obcych można przekazywać na następujące konta:
Bank Millenium S.A., al. Jerozolimskie 133, 02-304 Warszawa
S.W.I.F.T. BIGBPLPWXXX
euro (EUR): PL 23 1160 2202 0000 0000 3436 4677
dolar amerykański (USD): PL 57 1160 2202 0000 0000 6663 1212
funt brytyjski (GBP): PL 36 1160 2202 0000 0000 7232 7236
z dopiskiem: TRĄBA POWIETRZNA

Zwyczaje ważniejsze od Boga

2019-11-19 12:16

Bp Andrzej Przybylski
Niedziela Ogólnopolska 47/2019, str. 20

Przyjęliśmy pobożne tradycje i zwyczaje, a zgubiliśmy w nich żywego Boga

Agnieszka Bugała
To Bóg wymyślił małżeństwo i tylko On może je naprawić

Mamy dużo kościelnych zwyczajów. Największe rzesze przychodzą do kościoła wtedy, gdy coś się dzieje, i to takiego, z czym wzrastaliśmy niemal od dziecka. Jeszcze lepiej, kiedy to pobożne wydarzenie przedłużone jest biesiadowaniem. Bo jak tu nie iść do kościoła w Wielką Sobotę, kiedy święcą pokarmy? Jak nie pojawić się na Pasterce, kiedy tak nostalgicznie brzmią kolędy, i jak nie podzielić się opłatkiem, bez którego trudno sobie wyobrazić Wigilię? Lubimy, kiedy na Mszy św. sypią popiół na głowę, święcą palmy albo przykładają dwie świece do szyi, żeby leczyć choroby gardła. Podobnie jest z I Komunią św., chrztem czy sakramentem małżeństwa. Pierwszeństwo w przygotowaniu do tych najważniejszych spotkań z Bogiem mają rzeczy, które... z Bogiem niewiele mają wspólnego. Chyba każdy duszpasterz marzy dziś o tym, żeby zamiast o sukienkach i garniturach móc poważnie i wyczerpująco porozmawiać z rodzicami i dziećmi o prawdziwej obecności Boga w Eucharystii; żeby zamiast ustalać kwestię dekoracji kościoła móc z młodymi szczerze porozmawiać o małżeństwie i o tym, jak żyć, żeby działanie tego sakramentu nie skończyło się po kilku miesiącach. Nawet nie zauważyliśmy, jak zaczęło nam być wszystko jedno, czy mówimy o chrzcie czy o chrzcinach – a może nawet to drugie stało się ważniejsze niż sam sakrament? I pomyśleć, że wszystkie te zwyczaje powstały dzięki Bogu, dla Boga i ze względu na Niego. W Bogu są ich moc, skuteczność działania i całe piękno. Bóg był potrzebny, żeby zaistniały i nabrały rangi – a teraz można już Panu Bogu podziękować, bo my postanowiliśmy je sobie przywłaszczyć i zorganizować po swojemu. Przyjęliśmy pobożne tradycje i zwyczaje, a zgubiliśmy w nich żywego Boga.

W pewnej parafii podczas całodziennego wystawienia Najświętszego Sakramentu ktoś wykradł monstrancję z Panem Jezusem. Kiedy proboszcz z ogromnym bólem w sercu i ze łzami w oczach wzywał swoich parafian do modlitwy przebłagalnej za tę profanację, usłyszał dziwne pocieszenie jednej z parafianek: „Niech ksiądz tak nie rozpacza, wprawdzie monstrancja była ładna i bardzo droga, ale szybko złożymy się na nową!”. Zwyczaje stają się ważniejsze od samego Boga, a przecież one mają znaczenie tylko wtedy, kiedy dzięki nim spotykamy się z żywym Bogiem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nigeria: dwaj uprowadzeni księża odzyskali wolność

2019-12-12 14:34

kg (KAI/FIDES) / Abudża

Dwaj nigeryjscy księża katoliccy: Joseph Nweke i Felix Efobi, uprowadzeni 6 grudnia w południowo-zachodniej części kraju, odzyskali wolność wieczorem 10 bm. Chociaż porywacze żądali początkowo 100 mln naira (nieco ponad 1 mln zł) za ich zwolnienie, ostatecznie wypuścili ich bez otrzymania jakiegokolwiek okupu.

Mikamatto/Foter/Creativ Commons Attribution 2.0 Generic (CC BY2.0)

Obaj księża, pracujący w diecezji Awka na południu Nigerii, zostali uprowadzeni 6 grudnia, gdy udawali się na ślub swych parafian ze stanu Anambra do Akure – stolicy stanu Ondo. Duchownych, jadących autostradą Benin-Owo w orszaku weselnym, zatrzymali w pewnej chwili nieznani uzbrojeni mężczyźni koło miejscowości Ajagbale, wyciągnęli ich z samochodu i wywieźli w nieznanym kierunku.

Według świadków napastnicy nie interesowali się innymi samochodami i ich kierowcami, a nawet nie zabrali nikomu ich telefonów komórkowych i - jak powiedział jeden z uczestników zajścia - "porwali tylko księży i pozostawili resztę". Po pewnym czasie porywacze odezwali się, żądając 100 mln naira okupu w zamian za zwolnienie obu kapłanów, ale po kilku dniach uwolnili ich, nie otrzymawszy żadnych pieniędzy.

Watykańska agencja misyjna Fides podała, powołując się na miejscowe źródła, że księża odzyskali wolność wieczorem 10 grudnia na szosie. Wyjechał po nich jeden z kapłanów z Owo.

Porwania księży i zakonników na południu Nigerii są od wielu lat wielką plagą. W samym tylko stanie Enugu uprowadzono w tym roku 9 kapłanów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem