Dzieciństwo i młodość

Stanisław Kostka urodził się 28 grudnia 1550 r. na Mazowszu, w małej wiosce Rostkowo. Pierwsze nauki Stanisław pobierał w domu rodzinnym. W wieku 14 został wysłany do szkół jezuickich w Wiedniu. Uczestniczył tam w codziennej Mszy św., modlitwie, comiesięcznej spowiedzi i Komunii św. Na początku miał trudności z nauką, ale przez swoją pracowitość stał się jednym z lepszych uczniów.

Cud uzdrowienia

W grudniu 1565 r. ciężko zachorował. Według własnej relacji, kiedy był pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Komunii św., gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić kapłana katolickiego, wtedy sama św. Barbara, patronka dobrej śmierci, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu Wiatyk. W tej samej chorobie zjawiła mu się Najświętsza Maryja Panna z Dzieciątkiem, które złożyła mu na ręce. Od Niej też doznał cudu uzdrowienia i usłyszał polecenie, aby wstąpił do Towarzystwa Jezusowego.

Powołanie i trudności

Nie mógł wstąpić do Jezuitów w Wiedniu, bo nie uzyskał na to wymaganej zgody rodziców. W sierpniu 1567 w przebraniu uciekł z Wiednia. Piotr Kanizjusz, przełożony niemieckich jezuitów, uznał za autentyczne duchowe skłonności Stanisława, ale obawiając się protestów rodziny, odesłał go do Rzymu. Przebywszy pieszo całą, drogę z Niemiec do Rzymu Stanisław Kostka został wreszcie nagrodzony za swoją cierpliwość – 28 października 1567 r. został przyjęty do nowicjatu Zakonu Jezuitów przy kościele św. Andrzeja na Kwirynale. Początkiem roku 1568 Stanisław złożył śluby zakonne. Poświęca się modlitwie i pracy fizycznej w szpitalach.

Śmierć

Jego posługa nie trwała jednak długo. W sierpniu 1568, jako całkowicie zdrowy, przepowiada swoją śmierć, która nastąpi w dniu Wniebowzięcia Matki Boskiej (15 sierpnia). Kilka dni przed tym świętem Stanisław nagle popadł w chorobę. Umierając, relacjonuję współbraciom, że widzi orszak świętych z Matka Boską, którzy przychodzą po niego.