Reklama

Z Jasnej Góry

Niedziela Ogólnopolska 3/2008, str. 8

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Rok Pauliński

15 stycznia 2008 - 15 stycznia 2009

Reklama

W 2008 r. przypada 700-lecie oficjalnego zatwierdzenia Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika i nadania mu przez Stolicę Apostolską reguły św. Augustyna. 15 stycznia 2008 r. nastąpiło otwarcie Roku Paulińskiego, poprzedzone wyjątkowo uroczystą Nowenną ku czci św. Pawła Pierwszego Pustelnika. 16 stycznia we wszystkich paulińskich klasztorach został złożony Jubileuszowy Akt Zawierzenia Zakonu Matce Bożej. 20 stycznia odbędzie się zewnętrzna uroczystość ku czci św. Pawła Pierwszego Pustelnika. Rozpocznie się też ogólnozakonna peregrynacja relikwii św. Pawła Pustelnika wraz z ikoną bł. Euzebiusza z Ostrzyhomia. 15/16 lutego przewidziane jest czuwanie nocne na Jasnej Górze w intencjach Kapituły Generalnej oraz całego Zakonu Paulinów. 26 sierpnia na Jasnej Górze będą miały miejsce centralne obchody Roku Paulińskiego z udziałem Episkopatu Polski. Na 16 -18 października na Jasnej Górze zaplanowano międzynarodowe sympozjum naukowe z udziałem przedstawicieli istniejących w Hiszpanii wspólnot zakonnych pod patronatem św. Pawła Pierwszego Pustelnika oraz delegacji mnichów koptyjskich z klasztoru św. Pawła Pierwszego Pustelnika w Egipcie.
W ramach obchodów Roku Paulińskiego przygotowywana jest w kilku językach wystawa dydaktyczna o paulinach oraz jubileuszowy album. Jasna Góra organizuje również wystawę muzealną „700 lat Zakonu Paulinów”, na której zostaną pokazane najbardziej reprezentatywne eksponaty paulińskiej twórczości artystycznej, piśmiennictwa, muzyki. Na Zamku Królewskim w Warszawie natomiast odbędzie się koncert muzyki paulińskiej.
13 grudnia 2008 r., tj. w sam dzień historycznej rocznicy zatwierdzenia Zakonu Paulinów, we wszystkich kościołach paulińskich zostanie odprawiona Msza św. dziękczynna, połączona z uroczystym „Te Deum”. Zamknięcie Roku Paulińskiego będzie miało miejsce 15 stycznia 2009 r.

Wielkie dzieło na 700-lecie Zakonu Paulinów

Reklama

Z okazji 700-lecia zatwierdzenia Zakonu Paulinów - Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika do rąk czytelników zostaje oddane dzieło ukazujące początki historii i rozwój Zakonu, stanowiącego - obok Dominikanów i Franciszkanów - jedną z trzech wielkich rodzin zakonnych, które powstały w pierwszych latach XIII wieku. Historia Zakonu Paulinów została opisana w trzech księgach.
„Roczniki Paulińskie. Księga I” - autor o. Andrzej Eggerer, pochodzący z Austrii (urodzony w Grazu). Był świetnym kaznodzieją w Krumlovie na Morawach, profesorem w Lepoglavie, wreszcie przeorem w Olimju w Słowenii. Opracowany przez niego pierwszy tom „Roczników Paulińskich” nosi tytuł „Fragmen panis”. Napisał też dzieło o cudownej figurze Matki Bożej w Remete - Zagrzeb. Zmarł 24 kwietnia 1672 r. na zamku w Lizel, został pochowany w kościele paulińskim w Olimju. Jego dzieło ukazało się drukiem w Wiedniu w 1663 r. Opracował również nekrologi i historię Zakonu od bł. o. Euzebiusza - twórcy życia paulińskiego i pierwszego prowincjała Zakonu - do 1663 r.
„Roczniki Paulińskie. Księga II” - autor o. Mikołaj Benger, Chorwat z pochodzenia (urodził się w Kriżevci). Do Paulinów wstąpił w 1712 r. Studiował najpierw w Lepoglavie w Chorwacji, gdzie znajdowało się Studium Generalne Zakonu, a następnie w Akademii Ołomunieckiej, gdzie uzyskał doktorat z teologii. Po powrocie do kraju wykładał teologię w Lepoglavie oraz pełnił różne funkcje zakonne, m.in. brał udział w sześciu kapitułach generalnych jako delegat prowincji chorwackiej, był sekretarzem generalnym Zakonu (1739-42), doradcą generała (1736-42), prowincjałem Chorwackiej Prowincji (1742-45). W 1745 r. zlecono mu opracowanie oficjum o świętych patronach Zakonu. Popierał rozwój nauki i sam zajmował się nauką. Jedno ze swoich dzieł poświęcił Matce Bożej - „Regina Martyrum, Maria Crisiensis urbis refugium”. „Roczniki Paulińskie. Księga II”, obejmujące lata 1663-1727, są dziełem jego życia. O. Benger napisał także kilka dzieł historycznych, prawniczych i teologicznych.
Dzieło o. Bengera nosi tytuł „Annalium Eremi coenobiticorum Ordinis Fratrum Eremitarum S. Pauli Primi Eremitae”. Opis jednego generalatu stanowi jakby jeden rozdział. Autor publikuje też nekrologi wybitnych paulinów, opisuje nowo powstające placówki i przytacza różne ważne wydarzenia. Omawia przywileje papieskie, opisuje życie w poszczególnych prowincjach i konwentach, wspomina darowizny królów, książąt i innych dobrodziejów Zakonu oraz przebieg kapituł generalnych. Dzieło to ukazało się drukiem w Bratysławie w 1743 r. O. Mikołaj Benger zmarł w Lepoglavie 8 maja 1776 r. i tam został pochowany w grobowcu zakonnym.
„Roczniki Paulińskie. Księga III” - autor o. Marcin Stroska, pochodzący z Węgier - definitor generalny Zakonu Paulinów. Podjął opis wydarzeń w Zakonie Paulinów od 1727 do 1786 r., czyli do chwili kasaty Zakonu z rozkazu cesarza Austro-Węgier. Pozostał po nim liczący 770 stron rękopis w oprawie z brązowej skóry, który znajduje się w archiwum na Jasnej Górze. Rękopis był gotowy do druku już w 1876 r. jako Volumen „III Roczników Paulińskich” i został przekazany ostatniemu sekretarzowi generała - o. Kajetanowi Gyurisowi.
Po skasowaniu Zakonu udało się uchronić rękopis, dzięki czemu nie dostał się do rąk komisarzy wykonujących dekret kasacyjny cesarza. O. Kajetan Gyuris zabrał rękopis z sobą na wyznaczoną mu po kasacie parafię w pobliżu Bratysławy. On też opisał smutną historię kasaty w specjalnym liście. Rękopis został umieszczony w archiwum prowincji na Jasnej Górze. Dzięki temu mógł się zachować.
Dzieło zostanie wydane w całości w dwóch tomach, a trzech Księgach z okazji 700-lecia nadania Zakonowi Paulinów reguły św. Augustyna, a tym samym oficjalnego zatwierdzenia Zakonu św. Pawła Pierwszego Pustelnika przez Stolicę Apostolską.
Tłumaczenia Ksiąg dokonał o. Paweł Kosiak OSPPE. Po jego śmierci tłumaczenie Księgi III i uzupełnień dokończył o. dr hab. Dionizy Łukaszuk - profesor teologii dogmatycznej w Seminarium Duchownym Zakonu Paulinów na Skałce w Krakowie.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

O. Leon Chałupka OSPPE

100-lecie Towarzystwa Śpiewaczego z Łodzi

4 stycznia na Jasnej Górze dziękowano za 100-lecie istnienia Towarzystwa Śpiewaczego im. Karola Szymanowskiego w Łodzi. Przybyli członkowie Towarzystwa na czele z prezes Aliną Jezierską. Modlitwę uświetnił śpiew Chóru Uniwersytetu Łódzkiego pod kierownictwem Jana Przybylskiego, który jest wiceprezesem i dyrektorem artystycznym Towarzystwa. Mszę św. w intencji żyjących i zmarłych członków Towarzystwa Śpiewaczego odprawił w Kaplicy Matki Bożej o. Marian Lubelski. - Chciałbym wyrazić ogromną wdzięczność i radość, że mogliśmy ten dzień rozpoczynający obchody jubileuszu przeżywać tutaj, na Jasnej Górze - stwierdził prof. Przybylski. W homilii o. Lubelski podkreślił, że obecność członków Chóru Uniwersyteckiego na Jasnej Górze świadczy o ich głębokiej wierze i miłości do Matki Najświętszej. - Kto śpiewa, ten dwa razy się modli, a niektórzy twierdzą, że nawet cztery razy - zauważył o. Lubelski.

Noworoczny koncert kolęd i pastorałek

Podczas koncertu w Bazylice Jasnogórskiej 6 stycznia wystąpiły: Jasnogórski Chór Mieszany im. Królowej Polski pod dyrekcją Marcina Lauzera, Jasnogórski Chór Dziewczęcy „Filiae Mariae” pod dyrekcją Marioli Jeziorowskiej, Jasnogórski Kwartet Wokalny „Cantus” oraz Jasnogórski Zespół Instrumentalny „Vox Coelestis”. Koncert poprzedziła Msza św., której przewodniczył o. Kamil Szustak. Eucharystię koncelebrowali: podprzeor sanktuarium o. Sebastian Matecki i o. płk Jan Golonka. Liturgię uświetnił śpiew Chóru Mieszanego im. Królowej Polski i Chóru Dziewczęcego „Filiae Mariae”.

Zapowiedzi

25-27 stycznia - Konferencja Stowarzyszenia Opieki Hospicyjnej Ziemi Częstochowskiej

26 stycznia - godz. 17.30 - koncert Jasnogórskiej Orkiestry Dętej pod dyrekcją Marka Piątka - Bazylika Jasnogórska

27 stycznia - koncert Orkiestry i Chóru Ochotniczej Straży Pożarnej z Mszany Dolnej i Piekiełka

www.jasnagora.com

Jasnogórski telefon zaufania (0-34) 365-22-55 czynny codziennie od 20.00 do 24.00

2008-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy

2026-03-09 11:09

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

Emmanuel Tzanes/pl.wikipedia.org

Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy, żyję życiem połowicznym. Odradzam się do pełni życia dopiero wtedy, kiedy spotkam się z Bogiem, kiedy stanę przed Nim w prawdzie, pokażę Mu się takim, jaki jestem, niczego nie ukrywając. Bóg jest światłością świata – i moją. Pokaże to noc paschalna, która zajaśnieje pełnią światła.

Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata». To powiedziawszy, splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem». Mówili więc do niego: «Jakżeż oczy ci się otworzyły?» On odpowiedział: «Człowiek, zwany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: „Idź do sadzawki Siloam i obmyj się”. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem». Rzekli do niego: «Gdzież On jest?» Odrzekł: «Nie wiem». Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę». Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok». Żydzi jednak nie uwierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, aż przywołali rodziców tego, który przejrzał; i wypytywali ich, mówiąc: «Czy waszym synem jest ten, o którym twierdzicie, że się niewidomy urodził? W jaki to sposób teraz widzi?» Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli: «Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził niewidomy. Nie wiemy, jak się to stało, że teraz widzi; nie wiemy także, kto mu otworzył oczy. Zapytajcie jego samego, ma swoje lata, będzie mówił sam za siebie». Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że gdy ktoś uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wyłączony z synagogi. Oto dlaczego powiedzieli jego rodzice: «Ma swoje lata, jego samego zapytajcie». Znowu więc przywołali tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego: «Oddaj chwałę Bogu. My wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem». Na to odpowiedział: «Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę». Rzekli więc do niego: «Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?» Odpowiedział im: «Już wam powiedziałem, a wy nie słuchaliście. Po co znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?» Wówczas go obrzucili obelgami i rzekli: «To ty jesteś Jego uczniem, a my jesteśmy uczniami Mojżesza. My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś, to nie wiemy, skąd pochodzi». Na to odpowiedział im ów człowiek: «W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył. Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę. Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić». Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz. Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon. A Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, żeby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą, stali się niewidomymi». Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli, i rzekli do Niego: «Czyż i my jesteśmy niewidomi?» Jezus powiedział do nich: «Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: „Widzimy”, grzech wasz trwa nadal».
CZYTAJ DALEJ

Papież w rzymskiej parafii: światło Chrystusa uwalnia ze ślepoty zła

2026-03-15 18:03

[ TEMATY ]

Leon XIV

Vatican Media

Leon XIV odwiedził dziś parafię Najświętszego Serca Pana Jezusa w rzymskiej dzielnicy Ponte Mammolo. W homilii, zwracając się do wspólnoty parafialnej, która angażuje się w pomoc migrantom, więźniom i osobom potrzebującym pomocy, przestrzegł przed „jałowym poczuciem bezpieczeństwa", jakim zadowala się człowiek, który nie dostrzega w swym życiu Boga. Nawiązując do Ewangelii z dnia przypomniał, że światło Chrystusa jest silniejsze, niż jakiekolwiek ludzkie grzechy - informuje Vatican News. 

Papieska wizyta w parafii, należącej do północnego sektora diecezji rzymskiej, to ostatnie z pięciu spotkań, jakie w rzymskich kościołach na przedmieściach miasta zaplanował Leon XIV w czasie Wielkiego Postu. Każde z nich stało się okazją nie tylko do spotkania z tymi, którzy – pomimo wyzwań, jakie niosą peryferie miasta – niosą światło wiary w swojej okolicy, ale też do podjęcia przez Papieża refleksji na temat roli i znaczenia współczesnej wspólnoty parafialnej. Zachęcił ją do pielęgnowania więzi z Bogiem i bliźnimi na wzór pierwszych wspólnot chrześcijańskich.
CZYTAJ DALEJ

75 lat modlitwy i spotkań. Jubileusz parafii przy Wittiga

2026-03-15 18:30

Marzena Cyfert

Uroczysta Eucharystia z okazji 75-lecia parafii NMP Matki Pocieszenia we Wrocławiu

Uroczysta Eucharystia z okazji 75-lecia parafii NMP Matki Pocieszenia we Wrocławiu

Gdy w 1951 r. powstawała parafia NMP Matki Pocieszenia, liczyła niespełna trzy tysiące wiernych. Dziś pośród akademików i parkowych alei nadal jest miejscem modlitwy i spotkania z Bogiem. Podczas jubileuszowej Eucharystii bp Jacek Kiciński przypomniał, że właśnie z takich – często niewielkich – wspólnot buduje się Kościół.

– Cieszę się, że dzisiaj razem możemy dziękować Panu Bogu za jubileusze, które tutaj przeżywamy. A pokazują nam one, jak żywą wspólnotą wiary jest to miejsce – ta parafia i ta świątynia – mówił ksiądz biskup i przypomniał o przeżywanych jeszcze w tym miejscu jubileuszach 50-leciu DA Redemptor i 100-leciu obecności sióstr Służebniczek NMP.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję