Trudno dziś wyobrazić sobie karnawałowy bal bez wiedeńskiego walca. Gdy w Wiedniu po raz pierwszy zatańczono walca na królewskim dworze, damy ostentacyjnie opuściły salę balową. Uznano publiczne obejmowanie się w tańcu za niemoralne i nieprzyzwoite. Pojawiały się opinie, iż ciągłe wirowanie w walcu może nie tylko wywoływać różne choroby, ale nawet prowadzić do śmierci.
Walc należy do najpopularniejszych tańców towarzyskich. Taniec towarzyski w Polsce to stosunkowo młoda dyscyplina sportowa - liczy zaledwie pół wieku. Uporządkowanie reguł taniec towarzyski zawdzięcza uporowi i pasji jednego człowieka - Mariana Wieczystego, który przetańczył całe swoje życie.

Lwów - kolebką, Kraków - sercem tańca

Na początku XX wieku Lwów miał dziesięć szkół tańca. Najsławniejsza była wówczas Szkoła Tańca Stanisława Faliszewskiego. Popularne były szkoły: pani Werndl de Lehenstein, pana Jana Szpinetera oraz pani Bryś-Ihrautowej. Najczęściej tańczono: sztajera, polkę, walca, kadryla m.in. w kasynach: końskim, miejskim, oficerskim oraz w salach „Strzelnicy” i „Gwieździe”.
W 1902 r. w tym roztańczonym mieście przyszedł na świat Marian Wieczysty, jako syn cieśli. Chciał tańczyć, ale był zbyt biedny, aby kształcić się w szkołach. Jako tancerz samouk, dzięki talentowi i żmudnej pracy, brylował na parkietach.
Jak głosi anegdota, jego wykonanie charlestona poruszyło serce Cecylii, córki baronówny z domu Antoniny Werndl de Lehenstein i Jana Szpinetera (tańczącej od ósmego roku życia), w szkole Faliszewskiego. Wspólna miłość młodych do siebie i do tańca spowodowała, że w styczniu 1929 r. powiedzieli sobie „tak” na ślubnym kobiercu.
Od tej daty Wieczysty spełnił swoje marzenie i rozpoczął pracę nauczyciela tańca we Lwowie. W 1935 r. powołał do życia Związek Zawodowy Nauczycieli Tańca Rzeczypospolitej Polskiej. W maju 1945 r. zawierucha wojenna przeniosła Wieczystych do Krakowa. Profesor z żoną i synem Arturem zamieszkali najpierw u przyjaciół przy ul. 18 Stycznia, a następnie przy ul. Herwina Piątka 5/3.
Wkrótce przy ul. Kościuszki 73, w budynku Sióstr Norbertanek na I piętrze, Marian Wieczysty zorganizował szkołę tańca, nad którą patronat objęło Ministerstwo Kultury i Sztuki. W tym czasie w Krakowie działały także inne szkoły tańca, m.in.: Szkoła Banacha, Szkoła Gorzelnego, Szkoła Sandlera i Szkoła Langa. Każdy z właścicieli układał odrębny program nauczania. Reguły były tak różne, że tancerze uczęszczający na naukę tańca do szkół nawet z tej samej ulicy nie potrafili ze sobą zatańczyć.
Wieczysty z zapałem stworzył własną szkołę tańca i zaczął szkolić pary turniejowe. Powoli osiągał sukcesy na skalę międzynarodową. W 1948 r. po raz pierwszy polska para wzięła udział w turnieju tanecznym o Mistrzostwo Europy i weszła do finału.

„Zabawa w taniec towarzyski”

Konstanty I. Gałczyński zachęcał Wieczystego do działania słowami: „Panie Profesorze, trzeba robić to, w co człowiek wierzy. Taniec to jednak część kultury i w końcu ludzie się o tym przekonają”.
Rok 1954 to umowna data powstania tańca towarzyskiego w Polsce. Wówczas w Krakowie pojawił się pierwszy Amatorski Klub Taneczny przy Krakowskim Domu Kultury, zwanym „Pałacem pod Baranami”. Pierwszym prezesem od 1957 r. był Marian Kusza, a jego zastępcą - Marian Wieczysty.
Komitet Wojewódzki PZPR stwarzał trudności, nalegano: „Wieczysty, po co wam ta zabawa w taniec towarzyski? Zróbcie poważny zespół pieśni i tańca!”. Tak powstał zespół „Krakowiacy”. Mimo że w trzystuosobowym zespole tańczyli prawie sami robotnicy, zespół w krótkim czasie zyskał uznanie u specjalistów z tej dziedziny tańca.
Ostatecznie 31 grudnia 1956 r. w Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Krakowie zarejestrowano pod nr. 366 stowarzyszenie o nazwie: Polski Klub Taneczny. Marian Wieczysty porzucił prywatną szkołę i poświęcił się upowszechnianiu tańca towarzyskiego w kraju. Kształcił pary turniejowe, działał w Polskim Klubie Tanecznym i w Federacji Stowarzyszeń i Klubów Tanecznych w Polsce, których spadkobiercą jest Polskie Towarzystwo Taneczne. Pisał poradniki, m.in.: „Taniec towarzyski” oraz „Tańczyć może każdy”. W 1968 r. autor opracował po raz pierwszy w świecie tabelaryczny opis samby i rumby.
W uznaniu zasług w 1981 r., Marian Wieczysty otrzymał godność Honorowego Prezesa Polskiej Federacji Tańca, a w 1982 r. - najwyższą w świecie nagrodę taneczną: Carl Alan Overseas Award 81.

Ogólnopolski Turniej Tańca Towarzyskiego im. prof. M. Wieczystego

W tym roku 16 stycznia obchodziliśmy 22. rocznicę śmierci człowieka, który tanecznym krokiem wszedł do historii tańca towarzyskiego w Polsce, jako jego założyciel. W hołdzie dla prof. Mariana Wieczystego i jego rodziny: żony Cecylii, syna Artura wraz z małżonką Barbarą, co roku w styczniu, w rocznicę śmierci Profesora, organizowany jest w Krakowie Ogólnopolski Turniej Tańca Towarzyskiego im. prof. Mariana Wieczystego. Delegacje klubów tańca składają wiązanki kwiatów na grobie Cecylii i Mariana Wieczystych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera LVII, rząd 3).
Ogólnopolski Turniej Tańca Towarzyskiego im. prof. Mariana Wieczystego to jeden z najbardziej prestiżowych turniejów tańca towarzyskiego w Polsce. Corocznie gromadzi liczną, reprezentującą najwyższy poziom sportowy obsadę, gdyż istnieje możliwość przeklasyfikowania par tanecznych do wyższej klasy, w każdej kategorii wiekowej. W 2007 r. rywalizowało ponad 700 par w 11 kategoriach i klasach tanecznych.
19 i 20 stycznia 2008 r. już po raz XXXIV w Hali Klubu Sportowego Korona w Krakowie odbyły się eliminacje turniejowe, zorganizowane przez Dom Kultury Podgórze. Tradycyjnie co roku turniej rozpoczyna hejnał krakowski oraz polonez, a kończy walc wirowy. Program przewiduje eliminacje par w tańcach standardowych (ST) (walc angielski, walc wiedeński, tango, fokstrot, quickstep) oraz tańcach latynoamerykańskich (LA) (rumba, samba, cha-cha, paso doble, jive)
Ponieważ w latach 1977-79 w Krakowie, dzięki prof. Wieczystemu, odbyły się pierwsze konkursy tańców polskich, na wzór turniejów tańców towarzyskich, Stowarzyszenie Sztuki i Edukacji Artystycznej zorganizowało V Ogólnopolski Turniej Tańców Polskich im. prof. Mariana Wieczystego. W koncercie finałowym obok par tańca towarzyskiego widzowie podziwiać mogli także polskie tańce narodowe - mazur, kujawiak, krakowiak i oberek.

Taniec jest modlitwą nóg

Taniec pełni ważną rolę w naszym życiu, nie tylko jako rozrywka, ale także forma terapii. Może zawrócić w głowie: Nowy Testament przytacza przykład, jak pod wpływem tańca Salome Herod obiecał spełnić jej życzenie i dostarczył tancerce głowę Jana Chrzciciela. Tańczmy zatem z przysłowiową „głową na karku”: chwalmy przez taniec Boga, cieszmy się każdą chwilą życia i drugim człowiekiem obok nas. Prof. Wieczysty twierdził, że „tańczyć może każdy”, ktoś powiedział o tańcu, że: „taniec jest modlitwą nóg”. W karnawale zatem, módlmy się także przez taniec.