Reklama

Jan Paweł II - Niezwykły świadek

Z dr. Mieczysławem Guzewiczem rozmawiał Waldemar Hass
Edycja zielonogórsko-gorzowska 42/2002

W związku ze zbliżającą się 24. rocznicą wyboru kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową, poprosiłem o osobistą refleksję dr. Mieczysława Guzewicza ze Wschowy - biblistę, cenionego katechetę i prelegenta, który od lat zajmuje się propagowaniem nauczania Ojca Świętego Jana Pawła II.

Waldemar Hass: - Wybór kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową był zaskoczeniem nie tylko dla wiernych Kościoła, ale również dla światowej opinii publicznej...

dr Mieczysław Guzewicz: - Po ponad 400 latach wybrano do pełnienia tej wyjątkowej posługi kardynała spoza Włoch. Na dodatek z kraju komunistycznego, który nie był całkowicie pokorny wobec "Wielkiego Brata". Także i ten Kardynał dał się poznać władzy partyjnej jako osoba o silnym charakterze, potrafiąca konsekwentnie dążyć do realizacji słusznych zamierzeń. Przykładem jest budowa kościoła w Nowej Hucie.
Dzisiaj, czytając książki biograficzne, dowiadujemy się, że wybór kard. Wojtyły przebiegał dosyć problematycznie. Wielu kardynałów miało poważne obawy, czy kardynał z Polski nie zaszkodzi obrazowi Kościoła, nie pogorszy relacji z państwami z bloku wschodniego, które były rozwijane głównie przez Pawła VI i jego dyplomację. Nie wszyscy członkowie kolegium kardynalskiego znali Karola Wojtyłę i potrzebna była umiejętna i delikatna "kampania wyborcza", prowadzona głównie przez kard. Königa z Niemiec, aby w ósmym głosowaniu wybrano papieża Słowianina 99 głosami na 111 głosujących.

- Co wyróżniało Kardynała z Polski, że to właśnie jemu powierzono ster Kościoła?

- Głównie doskonała znajomość eklezjologii, rozumienia misji Kościoła, jego istoty. Kard. Wojtyła był człowiekiem gruntownie wykształconym, z doskonałą znajomością łaciny i wielu języków nowożytnych. W dobie ogromnych przeobrażeń geopolitycznych miał wspaniałą orientację roli Kościoła w świecie, również dzięki licznym podróżom, jakie odbywał będąc biskupem i kardynałem. Nie bez znaczenia był młody wiek (58 lat w dniu wyboru), błyskotliwość, dynamiczność, wielka inteligencja i wiedza połączona z mistyką i pokorą.

- Czy dziś z perspektywy bez mała ćwierćwiecza sprawowania piotrowej posługi możemy wyróżnić charakterystyczne cechy pontyfikatu Jana Pawła II?

- Bez wątpienia tak. Odejście od licznych zasad wypracowanych przez wielowiekową tradycję papiestwa. Przede wszystkim wielkie zbliżenie się do wiernych, bezpośredni kontakt, ojcowskie przytulenia, bliskość wobec dzieci, chorych, pokrzywdzonych. Papież dał się poznać nie jako osoba piastująca poważną godność w Kościele, ale jako zwykły człowiek, ojciec, brat, przyjaciel. Już w czasie inauguracji pontyfikatu 23 października 1978 r. - wstaje i przytula kard. Wyszyńskiego, całuje go w dłoń, składa hołd wielkiemu Polakowi. Zaczyna podróżować, ewangelizować poprzez bezpośredni kontakt, obecność, świadectwo. Wielokrotnie zaskakując zachowaniem wszystkich. Staje się człowiekiem "medialnym" i nie chce tego zmieniać, korygować, rozumie rolę nośników informacji w obecnej rzeczywistości. Beatyfikuje, kanonizuje, a także wyświęca nowych biskupów i kardynałów w ilości wręcz rekordowej, pisze książki, nagrywa płyty. Ale przede wszystkim poprzez wielogodzinną modlitwę staje się świadkiem, ikoną Chrystusa. Wie, jak, gdzie i komu tę ikonę ukazywać. Robi to delikatnie i taktownie, nie odpychając nawet osób przez wielu uznanych jako niebezpieczne dla Kościoła.

- Od lat nie ukrywa Pan swojej fascynacji Ojcem Świętym i jego nauczaniem. Kim dla Pana jest Jan Paweł II?

- Mistrzem w pełnym znaczeniu tego słowa. W czerwcu 1979 r. w niesamowitych okolicznościach jako zagubiony i poszukujący młody człowiek miałem możliwość bezpośrednio dotknąć jego białej szaty. Stało się wówczas ze mną coś dziwnego. Wracałem z Brzezinki jako inny człowiek. Przez wszystkie dalsze lata mojego życia starałem się być mu wierny, przede wszystkim z wdzięczności za to, co zrobił dla mnie, za ukazanie mi sensu i perspektywy życia.

- Czy podziela Pan tę skądinąd gorzką opinię, np. niektórych publicystów czy komentatorów, że: Polacy są dumni z Papieża - Rodaka, cieszą się jego pielgrzymkami do ojczyzny, ale tak naprawdę go nie słuchają?

- Nie do końca. Jest to duże uogólnienie. W czasie tego pontyfikatu dokonała się ogromna przemiana w świecie i w naszej ojczyźnie. Po upadku muru berlińskiego przepowiadano nam opustoszenie kościołów, spadek powołań. Tak się nie stało. Z perspektywy sekularyzacji w Europie, tempa obojętnienia na wartości ewangeliczne w innych krajach Starego Kontynentu, jesteśmy jeszcze krajem bardzo religijnym, posłusznym Papieżowi, głoszącemu Jezusa Zmartwychwstałego. Zawsze może być lepiej, ale trzeba też zadać sobie pytanie, jak wyglądałaby obecnie nasza wiara i nasze życie codzienne, gdybyśmy w ogóle nie słuchali Jana Pawła II, krytykowali jego naukę, postawę. Z fascynacji emocjonalnej i uczuciowej, która statystycznie jest bardo wielka, zawsze pozostaje ślad w psychice, w postawie. Wielokrotnie też ci, którzy szanują Papieża i przejmują się jego nauką, mają jeszcze za mało odwagi, aby się do tego przyznawać i świadczyć, ale mam nadzieję, że po ostatniej pielgrzymce to także się zmieni.

- Jak Pana zdaniem należałoby reagować na wprawdzie sporadyczne, ale jednak niezwykle agresywne i ordynarne ataki (pewnych środowisk czy konkretnych osób) na osobę Ojca Świętego?

- Oczywiście, jeżeli ataki takie dostrzegam w moim środowisku i wypowiadają je osoby, z którymi się stykam, kontaktuję, to reaguję na nie natychmiast, delikatnie przedstawiając moje racje. Pamiętajmy jednak, że ataki na Ojca Świętego są w rzeczywistości atakami na Chrystusa, na Kościół, na chrześcijaństwo. Jak zachował się atakowany Chrystus? Przyjmował agresje z pokorą, wybaczał, modlił się za oprawców. Miliony męczenników postępowało dokładnie tak samo. Imperia i ich funkcjonariusze upadały, kaci i szydercy umierali, a Kościół, papiestwo, chrześcijaństwo trwa nadal. Tak będzie do skończenia świata.

- W przyszłym roku czeka nas niezwykły, piękny jubileusz 25-lecia wyboru Polaka na Stolicę Piotrową...

- Jest to przede wszystkim okazja do wyrażenia wdzięczności Bogu i Janowi Pawłowi II. Najlepszą formą podziękowania będzie modlitwa za Papieża i realizacja jego nauki. W naszych środowiskach hołdem Bogu za ten pontyfikat może być, zgodnie ze wskazaniem Ojca Świętego, zawartym w wyrażeniu "wyobraźnia miłosierdzia", podjęcie działań zmierzających w kierunku rozwiązania konkretnych problemów. We wspólnocie parafialnej możemy w dużym stopniu rozwiązać najtrudniejsze problemy społeczne, łącznie z bezrobociem i biedą. Wyobraźnia miłosierdzia może pobudzić do konkretnych inicjatyw. Nie odsłaniajmy tylko tablic pamiątkowych i pomników, ale zorganizujmy grupy charytatywne, wolontariat, udostępnijmy na ich działalność puste salki, domy katechetyczne, budynki parafialne. Przede wszystkim zaufajmy sobie nawzajem i starajmy się dobrze wypełniać powołanie, którym zostaliśmy obdarowani. To będzie najlepszym sposobem wyrażenia wdzięczności Ojcu Świętemu za jego świadectwo i ofiarę.

- Dziękuję za rozmowę.

Trzeba jasno powiedzieć: Dość!

2019-07-16 11:47

Z abp. Stanisławem Gądeckim rozmawiał Artur Stelmasiak
Niedziela Ogólnopolska 29/2019, str. 10-13

Nie można dialogować ze środowiskami, które nie chcą dialogu, depczą świętości, bluźnią Bogu i deprawują człowieka. Ale Kościół otrzymał zadanie głoszenia Ewangelii wszystkim i nikt nie powinien być wyłączony z możliwości usłyszenia Dobrej Nowiny – mówi abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, w rozmowie z Arturem Stelmasiakiem

episkopat.pl
Abp Stanisław Gądecki

ARTUR STELMASIAK: – Napisał Ksiądz Arcybiskup bardzo mocny list w obronie wartości religijnych. Oczywistych powodów jest wiele, ale czy było jakieś szczególne wydarzenie, które przechyliło szalę goryczy, by zająć stanowisko w tej sprawie?

ABP STANISŁAW GĄDECKI: – Od dłuższego czasu mamy do czynienia z niezwykle intensywną dyskusją społeczną, której przedmiotem jest Kościół. Pojawia się wiele głosów nieprzychylnych, a nawet wrogich, wobec Kościoła i wartości religijnych. W ostatnich tygodniach miały jednak miejsce akty jawnej profanacji największych świętości, wobec których trzeba zdecydowanie zaprotestować. Mam tu na myśli przede wszystkim profanację jasnogórskiego wizerunku Matki Bożej, jak również akty bluźnierstwa, do których dochodzi podczas tzw. marszów środowisk gejów, lesbijek, biseksualistów i transseksualistów. Inicjatywy te cechują się swego rodzaju przewrotnością, bo pretekstem do ich organizowania jest rzekomo promocja większej tolerancji w społeczeństwie, tymczasem – o czym wspominałem w liście – stają się one miejscem jawnej nietolerancji, obscenicznych prezentacji oraz sposobnością do okazywania pogardy wobec chrześcijaństwa, w tym także do parodiowania liturgii Eucharystii, oraz do nawoływania do nienawiści w stosunku do Kościoła i osób duchownych. Do tego należy dodać napaści na świątynie i fizyczne ataki na księży. W ostatnim czasie zaistniało w społeczeństwie naprawdę wiele zła, które dotyka wspólnotę Kościoła i wprost uderza w Boga i Matkę Najświętszą. I w tym momencie trzeba jasno powiedzieć: „Dość!”.

– Pamiętam czasy, gdy Ksiądz Arcybiskup pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego KEP, a przez media przetoczyła się fala nagonki na Kościół ws. lustracji. Teraz jako przewodniczący musi się Ksiądz Arcybiskup zmagać z falą krytyki ws. rozliczeń nadużyć seksualnych. Czy teraz KEP jest w trudniejszej sytuacji niż 10 lat temu?

– Trzeba wyraźnie rozgraniczyć: czym innym jest – jak pan redaktor to ujął – medialna nagonka antykościelna, a czym innym – dążenie do prawdy i zmaganie ze złem. Bardzo nam zależy na dojściu do prawdy i wewnętrznym oczyszczeniu Kościoła. Tak było przed dekadą, kiedy podejmowaliśmy konkretne działania umożliwiające przeprowadzenie lustracji w Kościele, tak jest i teraz. Trudno w naszym społeczeństwie znaleźć drugie takie środowisko, które podjęło aż tyle przedsięwzięć, inicjatyw i rozwiązań mających na celu rozliczenie przeszłości i prewencję na przyszłość. Zależy nam bowiem na naprawieniu krzywd wobec osób zranionych grzechem ludzi Kościoła. Zależy nam na dobru dzieci i młodzieży oraz na tym, aby Kościół był środowiskiem bezpiecznym i transparentnym.
Trudność dzisiejszej sytuacji polega na tym, że kwestia pedofilii stała się – już nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie – dającym się łatwo wykorzystać tematem do ataków na Kościół, które mają na celu odebranie mu wiarygodności moralnej. Kościół jest bowiem ostatnim głosem w społeczeństwie, który nie idzie na kompromis ze współczesnymi prądami demoralizującymi, ale nie boi się mówić, że życie szczęśliwe to życie, w którym człowiek stawia sobie jasne wymagania. Siły libertyńskie chciałyby z pewnością ten głos uciszyć i wyeliminować.

– Ksiądz Arcybiskup wymienia w liście marsze środowisk gejów, lesbijek, biseksualistów i transseksualistów, które w nazwie mają tolerancję, a tak naprawdę ich uczestnicy pogardzają chrześcijaństwem. A może Kościół powinien nawiązać dialog ze środowiskami LGBT i iść do nich z Dobrą Nowiną?

– Nie można dialogować ze środowiskami, które nie chcą dialogu, depczą świętości, bluźnią Bogu i deprawują człowieka. Prawdą jest też to, że Kościół otrzymał zadanie głoszenia Ewangelii wszystkim, i nikt nie powinien być wyłączony z możliwości usłyszenia Dobrej Nowiny. Także osoby przynależące do wspomnianych środowisk mają to prawo. Dla nas osoby te nie są w pierwszym rzędzie gejami, lesbijkami, biseksualistami czy transseksualistami – one są przede wszystkim naszymi braćmi i siostrami, za których Chrystus oddał swoje życie i które chce On doprowadzić do zbawienia. W imię wierności naszemu Zbawicielowi i w imię miłości do naszych sióstr i braci musimy jednak głosić całą Ewangelię – nie unikając wymagań, które ona niesie, i nie przestając nazywać śmiertelnym grzechem tego, co nim w istocie jest. Gdybyśmy tak nie czynili, okradalibyśmy naszych bliźnich z prawdy, która także im się należy.


Pełna treść tego i pozostałych artykułów z NIEDZIELI 29/2019 w wersji drukowanej tygodnika lub w e-wydaniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Odnaleziono miejsce urodzenia św. Piotra Apostoła?

2019-07-20 20:00

ts (KAI) / Nowy Jork

Podczas prac wykopaliskowych w Al-Araj nad Jeziorem Galilejskim na północy Izraela archeolodzy odkryli prawdopodobne miejsce narodzin św. Piotra. Tezę, że Al-Araj to antyczne miasta Betsaida i Julias, a zatem miejsce narodzin apostołów Piotra, Filipa i Andrzeja, potwierdza znalezienie dużego kościoła bizantyjskiego obok pozostałości osiedla z czasów rzymskich. Poinformował o tym nowojorski ośrodek Center for the Study of Ancient Judaism and Christian Origins" (CSAJCO ) uczestniczący w pracach wykopaliskowych.

Israel_photo_gallery / Foter / CC BY-SA

Zdaniem naukowców tego centrum oraz izraelskiego Kinneret Academic College, odkryta świątynia w Al-Araj może być tym samym kościołem, który na swoich rysunkach utrwalił biskup Willibald z Eichstätt, gdy w 725 roku po Chrystusie przybył nad Jezioro Galilejskie. Biskup udający się z Kafarnaum do Kursi zanotował, że był to kościół wzniesiony nad miejscem zamieszkania Piotra i Andrzeja.

"Odsłonięty teraz kościół jest jedyną dotąd odnalezioną świątynią między obiema miejscowościami" - powiedział w rozmowie z izraelską gazetą „Haaretz” szef ekipy archeologów Mordechai Aviam z Kinneret Academic College. Dodał, że kościół został odkryty w pobliżu osiedla z czasów rzymskich, dlatego pasuje do opisu Betsaidy przez historyka Józefa Flawiusza. Nie ma powodów do kwestionowania tego przekazu historycznego - twierdzą archeolodzy.

Do tej pory naukowcy odkopali południowe pomieszczenia kościoła należącego do kompleksu klasztornego. Odkryto m.in. mozaiki podłogowe, szklane kamienie mozaikowe oraz części marmurowego ogrodzenia chóru. Te znaleziska świadczą o wielkości i bogatym wyposażeniu świątyni.

Wykopaliska ukazały ponadto, że antyczna wioska żydowska zajmowała większą powierzchnię niż dotychczas sądzono. Archeolodzy znaleźli też pozostałości rzymskiego domu prywatnego z I-III w. Badania geologiczne wskazują, że liczne domy rozpadły się na skutek erozji spowodowanej przez rzekę Jordan.

Podczas wcześniejszych wykopalisk archeolodzy odkryli m.in. 300-kilogramowy blok bazaltu z trzema wydrążonymi pojemnikami. Zdaniem naukowców, mógł to być relikwiarz świętych apostołów Piotra, Andrzeja i Filipa.

Izraelscy archeolodzy twierdzą, że wykopaliska w Al-Araj to antyczne miasta Betsaida i Julias, a zatem miejsce urodzenia św. Piotra Apostoła, natomiast miasto zidentyfikowane w 1989 r. przez archeologów z uniwersytetu w Hajfie jako biblijna Betsaida, to dzisiejsze Et-Tell położone o dwa kilometry dalej na północ.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem