Reklama

W trosce o pokój

Bogusław Olszonowicz
Niedziela Ogólnopolska 29/2008, str. 12-13

Jerozolima to miasto, przez które ma podobno przechodzić oś świata, czyli „axsis mundi”. Trzy tysiące lat historii niezwykłej, niepowtarzalnej, wyjątkowej wpisało się w niemal każdy kamień tej metropolii, a zwłaszcza w klimat wyczuwalny przez każdego, kto choć raz stanął na tej ziemi - Świętej Ziemi.
W styczniu 2008 r. odwiedził Jerozolimę gdański bursztynnik Mariusz Drapikowski, któremu towarzyszyli jego syn Kamil, współpracująca z gdańskim artystą Anna Szymanowska oraz o. Albert Szustak OSPPE i Piotr Ciołkiewicz z Radomia.
Wizyta Mariusza Drapikowskiego w tak niezwykłym miejscu związana była z realizacją pewnej inicjatywy, u początku której był właśnie Piotr Ciołkiewicz.

Jak to się zaczęło

- Brzmi to może nieco tajemniczo - przyznaje pan Piotr - ale wszystko zaczęło się podczas mojej pielgrzymki do sanktuarium Królowej Pokoju w Medjugorie w 2006 r. - Uczestniczył w tym wyjeździe franciszkanin, o. Kazimierz, który na co dzień pełni posługę duszpasterską w Bazylice Grobu Bożego w Jerozolimie - kontynuuje.
Od o. Kazimierza pan Piotr dowiedział się, że przy IV stacji jerozolimskiej Via Dolorosa, gdzie wspomina się spotkanie Matki Bożej z Jezusem, każdego dnia prowadzi adorację Najświętszego Sakramentu grupa wolontariuszy z Polski, a jedną z intencji, w których się modlą, jest modlitwa o pokój na świecie.
- Po tej rozmowie - dodaje pan Piotr - pomyślałem, że chętnie ufundowałbym dla tego miejsca monstrancję.
O swoim pomyśle pan Piotr poinformował znajomego - o. Alberta Szustaka, a ten, znając wcześniejsze dokonania artystyczne Mariusza Drapikowskiego, twórcy m.in. bursztynowo-brylantowej szaty zawierzenia „Totus Tuus” dla Matki Bożej Częstochowskiej, a także odtwórcy srebrnych figur świętych Pańskich: Pawła Pustelnika i Kazimierza Królewicza oraz srebrnej kopuły zwieńczającej tabernakulum ołtarza na Jasnej Górze, skontaktował ich ze sobą.
- Gdy Piotr wraz z o. Albertem przyjechali do mojej gdańskiej pracowni, żeby porozmawiać na temat monstrancji dla Jerozolimy, był początek 2007 r. - wspomina Mariusz Drapikowski. - Idea spodobała mi się od razu. Kiedy zacząłem zastanawiać się nad jej realizacją, towarzyszyła mi myśl, że oto znowu Boża Opatrzność stawia przede mną nowe, nietuzinkowe wyzwanie - dodaje gdański artysta.

Pierwsze szkice

Krótko po wyjeździe z Gdańska o. Alberta i pana Piotra w pracowni bursztynniczej na gdańskich Rozstajach zaczęły powstawać pierwsze szkice monstrancji jerozolimskiej. Wśród plątaniny ołówkowych kresek na papierze pojawiła się ażurowa konstrukcja podstawy, a z niej zaczęła się wyłaniać postać Maryi tulącej swojego Syna.
- Skąd taka myśl? - To proste - przekonuje do swojej koncepcji artystycznej pan Mariusz. - Przecież Maryja była pierwszą na świecie monstrancją.
Zarys twarzy Matki, jej kształt i nimby przywołują na myśl Ikonę Jasnogórską, lecz w miejscu Dzieciątka trzymanego na lewym ramieniu przez Maryję jest miejsce na Hostię - żywego Chrystusa.
- Gdy przystępowałem do pracy, wiedziałem już, że w historię III i IV stacji Drogi Krzyżowej (one są tuż obok siebie - przyp. B.O.), której właścicielami są Ormianie, wpisali się także żołnierze polscy, walczący na Zachodzie o wolność Rzeczypospolitej. Wiedza ta podpowiadała, by w projekcie zawrzeć zarówno czytelne dla wszystkich symbole religijne, jak i rozpoznawalne elementy polskie - podkreśla pan Mariusz.
Wszystko to wymagało konsultacji z gospodarzem IV stacji, egzarchą Ormian - Raphaelem Minassianem. Na początku kwietnia 2007 r., podczas swej pierwszej wizyty w Jerozolimie, pan Mariusz pokazał mu szkice swojego projektu. Nastąpiła wówczas niespodziewana eksplozja zdarzeń. Egzarcha zaproponował znacznie ambitniejsze rozwiązanie. Zaprowadził pana Mariusza do podziemnej kaplicy, w której - jego zdaniem - mogłaby być wystawiana nie tylko sama monstrancja, ale wykonana dlań nastawa ołtarzowa. W czasie tej wizji lokalnej duchowny ormiański podkreślał, że niewielu z odwiedzających tę świątynię wie, iż przed znajdującą się tam rzeźbą, przedstawiającą spotkanie Syna z Matką, jest mozaika z VI wieku, na której w miejscu, gdzie według tradycji stała Matka Boża w czasie spotkania z Jezusem, utrwalono zarys sandałów.

Niezwykły splot zdarzeń

Reklama

W drugiej połowie ubiegłego roku kończył studia na Wydziale Rzeźby gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych syn Mariusza Drapikowskiego - Kamil. Jednym z elementów pracy dyplomowej młodego artysty były „Drzwi jerozolimskie”, nawiązujące w swojej symbolice do treści zawartych w Apokalipsie św. Jana.
- Te „Drzwi” to symboliczne wrota oddzielające tzw. Starą Jerozolimę, zbudowaną na planie kwadratu, z dwunastoma bramami itd., od Nowego Jeruzalem - wyjaśnia Kamil Drapikowski.
Gdy podczas obrony pracy dyplomowej magistrant wyjaśniał symbolikę umieszczoną na „Drzwiach”, pan Mariusz przyjął to jak podpowiedź Opatrzności, że przecież praca ta może stać się istotnym elementem nastawy ołtarzowej - tryptyku.
- Nagle wszystko zaczęło się układać w całość - opowiada Mariusz Drapikowski. Bo przecież Chrystus jest Bramą, przez którą każdy musi przejść, aby osiągnąć Wieczność, czyli Nowe Jeruzalem. Przyjąłem zatem, że dzieło Kamila będzie tą widoczną na zewnątrz częścią ołtarza, a po jego otwarciu wnętrze zostanie wypełnione światłem, którego źródłem jest Chrystus, eksponowany w monstrancji umieszczonej w centralnym miejscu.

Styczniowa wizyta

Tak przygotowaną koncepcję projektową, solidnie umocowaną w symbolice biblijnej, w styczniu tego roku, podczas swojej drugiej podróży do Jerozolimy, Mariusz Drapikowski przedstawił egzarsze ormiańskiemu. Wykonane przy tej okazji pomiary w kaplicy potwierdziły, że „Drzwi jerozolimskie” Kamila Drapikowskiego, choć wykonywane niezależnie, pasują idealnie do miejsca przeznaczenia.
Raphael Minassian tak dalece zachwycił się projektem, że nazajutrz przedstawiono go podczas wywiadu telewizyjnego dla włoskiej stacji Telepace i dla TVO Rozstaje. Zarówno egzarcha Ormian, jak i Mariusz Drapikowski, a także Piotr Ciołkiewicz mówili przed kamerami również o tym, że powstające dzieło jest w jakimś sensie spełnieniem testamentu sługi Bożego Jana Pawła II, który przez Maryję zawierzał pokój świata Chrystusowi.
Egzarcha Minassian dodał też, że jako koordynator planowanej na przełom roku 2008/2009 wizyty w Jerozolimie Papieża Benedykta XVI dołoży wszelkich starań, aby wykonane przez gdańszczan dzieło zostało poświęcone przez Następcę św. Piotra. Czy tak się stanie, to zależy od wielu czynników, zarówno duchowych, jak i materialnych. Każdy z nich ma swoją wagę, jednakże warto podkreślić, że wszyscy, którzy wesprą finansowo to dzieło, zostaną w odpowiedni sposób uhonorowani, aby dar serca wpisany został na trwałe w miejsce, gdzie zanoszona będzie nieustanna modlitwa o pokój na świecie.

Reklama

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kard. Sarah sprzeciwia się przeciwstawianiu go papieżowi

2019-07-19 21:00

pb (KAI/romereports.com) / Watykan

Jestem wierny papieżowi, choć niektórzy próbują nas sobie przeciwstawić - mówi kard. Robert Sarah. Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów 20 lipca obchodzi 50. rocznicę przyjęcia święceń kapłańskich.

Bożena Sztajner/Niedziela

W rozmowie z portalem Rome Reports pochodzący z Gwinei hierarcha wspomina, że jego powołanie zaczęło się, gdy zobaczył misjonarzy modlących się jeszcze przed świtem.

- Gdy byłem małym chłopcem pytałem sam siebie: „Co ci ludzie robią w ciszy, w ciemnościach?”, bo w mojej wiosce nie było elektryczności. Myślałem: „Na pewno mówią do kogoś, kogo widzą i znają”. A kiedy jeden z nich zapytał mnie: „Czy chcesz pójść do seminarium”, nie wiedziałem, co to jest. Zapytałem: „Co tam robicie?”. Powiedział: „Idziesz tam, żeby stać się taki, jak my”. Zgodziłem się. Chciałem spotkać tę Osobę, którą widzieli w ciszy i ciemnościach kaplicy - opowiada kard. Sarah.

Choć minęło tyle lat, wciąż pamięta oddanie tych misjonarzy, którzy przyjechali do Afryki. - Przyjechali nie po to, żeby coś zyskać, ale żeby nam służyć, żeby nas zbawić, tak jak Chrystus nie przyszedł, żeby zyskać, ale żeby oddać swe życie. Oddali swoje życie, a niektórzy umarli bardzo młodo. Dla mnie bycie księdzem jest naśladowaniem tych misjonarzy, którzy przekazali mi swą wiarę. Chcę być taki, jak oni - podkreśla prefekt watykańskiej kongregacji, zajmującej się kwestiami liturgicznymi.

W Watykanie pracuje on od 2001 r. u boku Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka. Smutkiem napawa go to, że bywa przedstawiany jako oponent obecnego papieża. - Zachowuję spokój, bo jestem lojalny wobec papieża. Nie mogą zacytować słowa, zdania, gestu, którym sprzeciwiam się papieżowi. To niedorzeczne. Służę Kościołowi, Ojcu Świętemu, Bogu. To wystarczy - zapewnia afrykański purpurat.

Przestrzega, że są ludzie, którzy „piszą takie rzeczy, żeby wykreować opozycję przeciwko Ojcu Świętemu wśród biskupów albo kardynałów”. - Nie możemy wpaść w tę pułapkę - mówi kard. Sarah.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem