Reklama

Katechizm Płocki

Ks. Tomasz Opaliński
Niedziela Ogólnopolska 30/2008, str. 12-15

Od 2. niedzieli Wielkiego Postu 2005 r. we wszystkich kościołach diecezji płockiej przed Mszą św. czytane są krótkie katechezy, oparte na Katechizmie Kościoła Katolickiego. 98 katechez, dotyczących pierwszej części: „Wyznania wiary”, zostało zebranych i wydanych w formie książkowej nakładem Płockiego Instytutu Wydawniczego.
Zatwierdzając i promulgując typiczne wydanie łacińskie Katechizmu Kościoła Katolickiego, Jan Paweł II w liście apostolskim „Laetamur magnopere” określił, że Katechizm może służyć „jako «pewny i autentyczny punkt odniesienia» dla katechizmów opracowywanych przez Kościoły lokalne”. Taką właśnie inicjatywą jest Katechizm Płocki. Jego wartość dla Kościoła dostrzegł Benedykt XVI, przesyłając w 2006 r. na ręce ówczesnego biskupa płockiego Stanisława Wielgusa list gratulacyjny.
Płocki katechizm nawiązuje - jak czytamy w katechezie otwierającej tom - „do wspaniałej tradycji diecezjalnych katechizmów: małego i dla dzieci starszych, której szczególnym krzewicielem był błogosławiony arcybiskup Antoni Julian Nowowiejski, męczennik II wojny światowej”. To zakorzenienie podkreśla biskup płocki Piotr Libera, zaznaczając w słowie wstępnym, że „łaskawym zrządzeniem Opatrzności wydanie drukiem pierwszego tomu Katechizmu Płockiego przypada w roku 150. rocznicy urodzenia płockiego biskupa męczennika oraz 100. rocznicy jego konsekracji biskupiej”, na co wskazuje nieprzypadkowy czas promulgacji Katechizmu Płockiego: słowo wstępne datowane jest na 11 lutego 2008 r. - 150. rocznica urodzenia bł. abp. A. J. Nowowiejskiego.
„Katechizm Płocki zrodził się z potrzeby pogłębienia wiary i wiedzy religijnej dorosłych katolików, nieobjętych systematyczną katechizacją” - napisał w słowie wstępnym przewodniczący zespołu redakcyjnego bp Roman Marcinkowski. W skład zespołu, powołanego przez biskupa płockiego Stanisława Wielgusa, weszli specjaliści z różnych dziedzin: katechetyki, teologii fundamentalnej, teologii pastoralnej, homiletyki, liturgiki, katolickiej nauki społecznej, filologii polskiej, teologii środków społecznego przekazu i ekumenizmu: bp Roman Marcinkowski (przewodniczący), ks. Daniel Brzeziński, ks. Ryszard Czekalski, ks. Kazimierz Dziadak, ks. Janusz Kochański, ks. Adam Łach, ks. Tomasz Opaliński i ks. Henryk Seweryniak.
Dokonując twórczego dostosowania Katechizmu Kościoła Katolickiego do warunków polskich oraz uwzględniając potrzeby wiernych, zespół redakcyjny rozszerzył niektóre tematy, które w Katechizmie są zarysowane jedynie skrótowo, a w kontekście pojawiających się współcześnie pytań i wątpliwości wiernych wymagają obszerniejszego omówienia (np. „Apokryfy wczesnochrześcijańskie” czy też katechezy związane z historycznością Ewangelii i starożytnymi świadectwami o Jezusie Chrystusie). Same katechezy zostały opracowane językiem możliwie prostym, umożliwiającym zrozumienie przeciętnemu słuchaczowi, a jednocześnie wiernie oddającym prawdy wiary. Układ treści katechez jest praktycznie jednakowy (poza nielicznymi wyjątkami) i zawiera: egzystencjalny punkt wyjścia; krótką i zrozumiałą definicję prawdy wiary, której dotyczy katecheza; pozytywne wyjaśnienie definiowanej prawdy oraz pytania (fakultatywnie) dotyczące zastosowania tej prawdy wiary w życiu słuchaczy; podsumowanie najważniejszych wiadomości, poprzedzone słowem „zapamiętajmy”.
Katechezy, zapowiedziane w liście pasterskim Biskupa Płockiego na Wielki Post 2005 r., odczytywane są bezpośrednio przed każdą niedzielną Mszą św. we wszystkich kościołach diecezji. Są także nadawane przez katolickie rozgłośnie radiowe w Płocku i w Ciechanowie, drukowane w płockiej edycji tygodnika katolickiego „Niedziela” oraz publikowane na internetowej stronie Wydziału Katechetycznego Kurii.
Pierwszy tom Katechizmu Płockiego zawiera 98 katechez opracowanych na podstawie pierwszej części Katechizmu Kościoła Katolickiego, poświęconej chrześcijańskiemu wyznaniu wiary. W tworzenie Katechizmu włączono szerokie grono współpracowników, aby powstające opracowanie było autentycznym dziełem Kościoła płockiego, nie zaś jedynie wąskiej grupy specjalistów. Do pisania katechez zostali więc zaproszeni przedstawiciele różnych środowisk: profesorowie płockiego Seminarium, kapłani pracujący w Kurii Diecezjalnej i innych urzędach, duszpasterze, siostry zakonne, świeccy katecheci, a także specjaliści z różnych dziedzin (np. dziennikarze, lekarze, doradcy życia rodzinnego). W sumie lista autorów I części Katechizmu liczy 65 osób. Dzięki zaś wykorzystaniu wielu powszechnie dostępnych kanałów informacyjnych z Katechizmem może zapoznać się praktycznie każdy.
Całość Katechizmu Płockiego ukaże się w czterech tomach, odzwierciedlających strukturę Katechizmu Kościoła Katolickiego: tom I - „Wyznanie wiary”; tom II - „Celebracja misterium chrześcijańskiego”; tom III - „Życie w Chrystusie”; tom IV - „Modlitwa chrześcijańska”.
Pierwsza część Katechizmu Płockiego liczy 272 strony. W celu ułatwienia korzystania ze zbioru został on zaopatrzony w spis treści i indeks autorów. W dodatku zamieszczono opublikowany w 2005 r. w „Niedzieli Płockiej” wywiad z przewodniczącym zespołu redakcyjnego Katechizmu bp. Romanem Marcinkowskim, przybliżający cele tej inicjatywy, oraz przepisy wykonawcze, ukazujące, jak dzieło to zostało wcielone w życie.

Katechizm Płocki. Część I - „Wyznanie wiary”. Płocki Instytut Wydawniczy, Płock 2008, s. 272.

Trwają uroczystości pogrzebowe śp. prof. Jana Szyszki

2019-10-16 07:13

W środę 16 października, o godz. 11:00 rozpoczęły się uroczystości pogrzebowe prof. Jana Szyszko, byłego ministra środowiska i wieloletniego posła. W wydarzeniu zaplanowano udział najwyższych rangą urzędników państwowych.

Krzysztof Sitkowski/KPRP
MK

Ceremonia rozpoczęła się o godz. 11.00 Mszą św. w Parafii Rzymskokatolickiej Najświętszego Serca Pana Jezusa (Warszawa - Stara Miłosna, ul. Borkowska 1). Następnie zaplanowany jest przemarsz konduktu żałobnego na Cmentarz Rzymskokatolicki (ul. Gościniec 2, Warszawa - Stara Miłosna) gdzie odbędzie się ceremonia pogrzebowa. Prosimy o przybycie na uroczystości pogrzebowe do godz. 10.30.


Krzysztof Sitkowki/KPPR
MK

MK
MK
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Proponowane w Polsce standardy edukacji seksualnej WHO

2019-10-17 11:44

Marcin Przeciszewski / Warszawa (KAI)

W związku z toczącą się obecnie dyskusją, przypominamy materiał o standardach edukacji seksualnej WHO, które wedle woli licznych środowisk i samorządów powinny być prezentowane dzieciom i młodziezy w polskich szkołach na zajęciach prowadzonych przez tzw. edukatorów seksualnych. W poniższej analizie prezentujemy ich główne założenia.

candy1812/fotolia.com
Rodzice mają prawo do informacji dotyczącej tego, co się dzieje na terenie szkoły, do której uczęszczają ich dzieci, a także tego, co propagują organizacje pozarządowe

Wytyczne te zostały przedstawione w dokumencie „Standardy edukacji seksualnej w Europie”, będącym wspólną publikacją Biura Regionalnego Światowej Organizacji Zdrowia dla Europy i niemieckiego Federalnego Biura ds. Edukacji Zdrowotnej. Publikacja ta, wydana w 2010 r., zawiera zalecenia dla osób i instytucji odpowiedzialnych za zdrowie i edukację seksualną. Jej polskie tłumaczenie zostało wydane w dwa lata później.

Dokument ten - jak czytamy we wstępie - opiera się na tzw. podejściu "holistycznym" do seksualności człowieka i ma za cel „pomóc dzieciom i młodym osobom w rozwinięciu podstawowych umiejętności umożliwiających im samookreślenie ich seksualności i związków na różnych etapach rozwoju, (...) w przeżywaniu swojej seksualności oraz partnerstwa w sposób satysfakcjonujący i odpowiedzialny”.

Autorzy dokumentu zaznaczają, że podejście „holistyczne” ma zastąpić modele edukacji seksualnej obowiązujące dotąd w wielu krajach. Informują, że pierwsza ich grupa – promowana szczególnie silnie przez Republikanów w USA – bazowała na zapoznaniu dzieci i młodzieży z biologicznymi kwestiami dotyczącymi płci i życia seksualnego, co jednak było połączone z promocją wstrzemięźliwości seksualnej do momentu zawarcia związku małżeńskiego. Druga grupa programów, realizowanych dotąd w większości krajów europejskich, abstynencję seksualną traktuje jako zachowanie opcjonalne, a obok niej przedstawiane są zasady antykoncepcji i tzw. bezpiecznego seksu.

Natomiast program WHO ma charakter znacznie bardziej liberalny, uwzględnia również orientację homoseksualną, a płeć – zgodnie z teoriami gender - traktuje jako zjawisko bardziej społeczne niż biologiczne. Na równi z małżeństwem definiowanym jako związek mężczyzny i kobiety, stawia na równym poziomie inne rodzaje związków.

Konkretne propozycje w zakresie edukacji

Dokument „Standardy edukacji seksualnej w Europie WHO” prezentuje „Matrycę” która stanowi przegląd tematów, które powinny zostać omówione w poszczególnych grupach wiekowych: 0–4 lata, 4–6 lat, 6–9 lat, 9–12 lat i 12-15 lat. Zakłada się, że zajęcia te powinny być obowiązkowe (niezależnie od woli rodziców) już od wieku przedszkolnego, a powinni je prowadzić różni specjaliści, niekoniecznie wychowawcy czy nauczyciele. Przewiduje się zatem możliwość prowadzenia edukacji seksualnej przez organizacje pozarządowe mające taki zapis w statutach, a szkoła pełniłaby rolę koordynacyjną.

0–4 lata

Program przewiduje, że szkolni seksedukatorzy powinni przekazywać dzieciom w wieku poniżej 4 lat podstawową wiedzę o ludzkim ciele i narządach płciowych, o różnicach płciowych oraz pochodzeniu dzieci, czyli ciąży i porodzie.

Ma być również kształtowane „pozytywne nastawienie do własnej płci biologicznej, jak i społeczno-kulturowej” oraz wiedza, że związki natury seksualnej mogą być różnorodne, a tej różnorodności powinna towarzyszyć akceptacja.

Niezależnie od tego mają być przekazywane takie treści jak „radość i przyjemność z dotykania własnego ciała” czy wiedza o „masturbacji w okresie wczesnego dzieciństwa”.

4–6 lat

Dzieci w wieku od 4 do 6 lat mają dalej zgłębiać tę tematykę, włącznie z pozytywnym podejściem do masturbacji pojmowanej jako „radość i przyjemność”.

Zarazem mają być omawiane różnorodne emocje, w tym „pierwsza miłość” jako rodzaj zauroczenia, a także przygotowywanie do radzenia sobie w sytuacji, w której uczucie nie zostaje odwzajemnione.

Dziecko w tym okresie ma być również zapoznawane ze „związkami osób tej samej płci” oraz kształtowane w pozytywnym podejściu do własnej tożsamości płciowej. Kształtowana być winna postawa, że „moje ciało należy do mnie”, więc mam określone prawa z tym związane. Towarzyszyć temu ma świadomość, że są osoby, które „mogą posunąć się do przemocy oraz, że muszę nauczyć się jak należy się przed nimi chronić”.

6–9 lat

U dzieci w wieku od 6 do 9 lat ma być pogłębiana wiedza o rozwoju fizjologicznym, z uwzględnieniem miesiączkowania, ejakulacji itp. Duży nacisk ma być położony na antykoncepcję. Jest ona proponowana jako jedyna możliwość planowania rodziny. Prezentowane mają być także różnorodne techniki współżycia płciowego. Zaznacza się tylko, że „akceptowalne współżycie/seks, winien być odbywany za zgodą obu osób, ma być on dobrowolny, równy i stosowny do wieku i kontekstu, zapewniający szacunek do samego siebie”. Żadne inne etyczne normy i zasady dotyczące podejmowania współżycia seksualnego nie są proponowane. Za to ma być uświadamiany „pozytywny wpływ seksualności na zdrowie i dobre samopoczucie”.

Prezentowane mają być również „prawa seksualne”, rozumiane jako prawo do informacji i edukacji seksualnej, jak i cielesnej integralności.

Podobnie jak na poprzednich etapach – wobec dzieci w wieku 6–9 lat - proponowana jest masturbacja i autostymulacja seksualna. Mowa ma być również o „seksie w mediach” (włącznie z internetem), oraz o „radzeniu sobie z obrazem seksu w mediach”. Nie pojawia się w tym kontekście pojęcie pornografii jako zjawiska mającego negatywny wpływ na rozwój człowieka.

Jest też mowa o małżeństwie, ale pojęcie to pojawia się wyłącznie w kontekście możliwości rozwodu. Prezentowane mają być także „różne związki rodzinne” w kontekście umiejętności „negocjowania kompromisów, wykazywania tolerancji i empatii”.

9–12 lat

Na etapie od 9 do 12 lat przedmiotem nauczania ma być szczegółowe poznanie różnych (skutecznych i nieskutecznych) metod antykoncepcji oraz „zrozumienie, że antykoncepcja to odpowiedzialność obu płci”. Wiele ma być mowy o przeżywaniu ciąży i poszczególnych jej etapów, włącznie z ciążą „w związkach między osobami tej samej płci”.

Uczniowie mają być również uświadamiani z zakresie niebezpieczeństwa przemocy seksualnej i konieczności obrony przed nią.

Prezentowane mają być różne orientacje seksualne oraz „miłość wobec osób tej samej płci”. Tym dzieciom, które odkryły swą odmienność seksualną - proponowany ma być «coming out», czyli publiczne ogłoszenie tego faktu jeszcze przed ukończeniem 12. roku życia. Zgodnie z teorią gender ma być przekazywane także przekonanie o „różnicach między tożsamością płciową i płcią biologiczną”.

Cel edukacji ma być osiągnięty wraz z ukończeniem 15. roku życia, kiedy młody człowiek powinien już osiągnąć pełną „akceptację, szacunek i rozumienie różnorodności dotyczącej seksualności i orientacji seksualnych”. Nigdzie natomiast nie ma mowy o potrzebie opanowywania popędu seksualnego, nie pojawia się więc pojęcie wstrzemięźliwości. Nie istnieje pojęcie „uczyć wyższych” rozumianych jako rozwój miłości, którym powinny być podporządkowane „uczucia niższe”, w postaci pożycia seksualnego.

Zaznaczyć należy, że tak zarysowany program edukacji seksualnej pozostaje w diametralnej sprzeczności nie tylko z chrześcijańską koncepcją rozwoju osoby ludzkiej, ale także z „integralną wizją ludzkiej seksualności” zawartą w obowiązującej w Polsce podstawie programowej, wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 14 lutego 2017.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem