„Chciałbym przypomnieć, że osiemdziesiąt lat temu, 19 lipca 1943 r., niektóre dzielnice Rzymu, zwłaszcza San Lorenzo, zostały zbombardowane, a papież, czcigodny Pius XII, chciał pojechać do zszokowanych ludzi”. Słowa te wypowiedział Franciszek podczas modlitwy Anioł Pański w ubiegłą niedzielę, 16 lipca, przypominając mało znane w Polsce fakty z historii Wiecznego Miasta – bombardowania aliantów.
Dokładnie 80 lat temu alianci – po raz pierwszy – zbombardowali Rzym. Około 600 samolotów anglo-amerykańskich zrzuciło około 4000 bomb o łącznej masie ponad 1000 ton. Celem bombardowań była stacja kolejowa San Lorenzo i sąsiednie dzielnice: Tiburtino, Labicano, Prenestino, Tuscolano, a ich żniwo było straszne - 3000 zabitych i 11 000 rannych, 40 000 wysiedlonych, 10 000 domów w ruinie.
Papież na wiadomość o bombardowaniu, kazał natychmiast zawieźć się do dzielnicy San Lorenzo, aby dodać otuchy ludności. Nie było nawet czasu na zorganizowanie eskorty dla Papieża. Wzruszeni gestem Papieża Rzymianie zgromadził się wokół swojego Biskupa. Pius XII był poruszony tym, co zobaczył, podchodził do rannych, błogosławił ciała zabitych, pocieszał tych, którzy ocaleli. Po powrocie do Watykanu jego biała sutanna była poplamiona na czerwono. „To krew Rzymu” – powiedział swoim współpracownikom.
Rzym został zbombardowany po raz drugi 13 sierpnia 1943 r. i również przy tej okazji Pius XII udał się do dzielnicy San Giovanni, obszaru szczególnie dotkniętego drugim nalotem aliantów. Pomimo, że 14 sierpnia władze włoskie jednostronne ogłosiły Rzym „miastem otwartym”, miasto było bombardowane jeszcze 51 razy do 3 maja 1944 r. Nie należy zapominać o tych faktach z historii - również Wieczne Miasto i jego mieszkańcy bardzo ucierpieli w czasie II wojny światowej.
50 tys. ministrantów z 20 krajów świata, w tym z Polski, przybyło do Rzymu w międzynarodowej pielgrzymce. Pięciodniowe wydarzenie przebiega pod hasłem „Z Tobą” (Iz 41, 10), a jego centralnym punktem jest wieczorne spotkanie z papieżem Franciszkiem.
„Chcemy doświadczyć, że razem jesteśmy Kościołem; Kościołem młodym i dynamicznym, w którym ministranci są uprzywilejowanymi świadkami Chrystusa w swoich parafiach i diecezjach” - napisał kard. Jean-Claude Hollerich w liście zapraszającym na pielgrzymkę. W rozmowie z Radiem Watykańskim podkreślił, że ministranci i ministrantki muszą trwać przy potrzebujących, słabych i wykluczonych. Przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia Ministrantów wskazał też na znaczenie spotkania z Ojcem Świętym.
Abp Adrian Galbas ustanowił nowego wizytatora nauczania religii oraz koordynatora ds. katechezy osób ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi. Metropolita warszawski wręczył dekrety podczas spotkania opłatkowego dla katechetów.
Ks. Grzegorz Czernek, wikariusz parafii św. Franciszka z Asyżu w Izabelinie, został mianowany wizytatorem nauczania religii w rejonie centralnym w Kurii Metropolitalnej Warszawskiej.
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.