Eduardo Pironio urodził się 3 grudnia 1920 r. w argentyńskim mieście Nueve de Julio jako najmłodsze z 22 dzieci w rodzinie włoskich emigrantów. Wcześnie odkrył w sobie powołanie duchowne i 5 grudnia 1943 r. przyjął święcenia kapłańskie w narodowym sanktuarium maryjnym w Luján. Jako kapłan bardzo szybko zetknął się z twardą rzeczywistością społeczno-polityczną swego kraju, w którym najczęściej rządziła armia. W 1955 r., gdy ówczesny dyktator Juan Peron wystąpił przeciw Kościołowi, ks. Pironio trafił do więzienia w La Plata wraz z późniejszym kardynałem Antonio Quarracino (1923-98).

Później był m.in. rektorem seminarium duchownego w Villa Devoto (1960-64) i wizytatorem apostolskim uniwersytetów katolickich w Argentynie. W tym czasie uczestniczył też w Soborze Watykańskim II najpierw jako ekspert, a następnie jako biskup, gdyż 24 marca 1964 r. Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji La Plata. W 1967 r. został na kilka miesięcy administratorem apostolskim diecezji Avellaneda. W latach 1967-72 był sekretarzem generalnym Latynoamerykańskiej Rady Biskupiej (CELAM), a następnie do 1975 r. jej przewodniczącym. W 1972 r. został biskupem Mar del Plata.

W 1975 r. Paweł VI wezwał go do pracy w Kurii Rzymskiej, powierzając mu funkcję proprefekta Kongregacji ds. Zakonów i Instytutów Świeckich. Niespełna rok później, 24 maja 1976 r. papież mianował go kardynałem i prefektem tej dykasterii. Na konklawe w 1978 r. uchodził za jednego z kandydatów na nowego papieża. Utrzymywał kontakty z s. Łucją dos Santos, której w 1917 r. objawiła się w Fatimie Matka Boża.

W 1984 r. Jan Paweł II przeniósł go na urząd przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Świeckich. To właśnie na tym stanowisku przyczynił się do sukcesu Światowych Dni Młodzieży, których organizacja należała do kompetencji Rady.

W 1985 r. został dodatkowo przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Duszpasterstwa Pracowników Służby Zdrowia, z której to funkcji zrezygnował po czterech latach, kierując nadal Radą ds. Świeckich. Z niej z kolei odszedł ze względu na stan zdrowia i wiek w 1996 r.

Kard. Pironio zmarł 5 lutego 1998 r. w Rzymie, w wieku 78 lat. Jego doczesne szczątki złożono w bazylice Matki Bożej w Luján w Argentynie, w której 55 lat wcześniej przyjął święcenia kapłańskie.

Jego proces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym rozpoczął się 23 czerwca 2006 r. w Rzymie, gdyż tam kard. Pironio spędził ostatnie 23 lata życia i zmarł. Argentyńska faza procesu rozpoczęła się w Buenos Aires 22 lutego 2007 r. W lutym 2022 r. papież Franciszek upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dekretu o heroiczności cnót kard. Pironio, a dwa dni temu - dekretu o niewytłumaczalnym medycznie uzdrowieniu za wstawiennictwem argentyńskiego purpurata. Półtoraroczny chłopczyk, Juan Manuel, otruł się proszkiem porporinowym, używanym przez matkę do prac konserwatorskich. Z zespołem ostrej niewydolności oddechowej trafił do szpitala. Był bliski śmierci. Było to 2 grudnia 2006 r. i wówczas odbywał się tak zwany Marsz Nadziei, zainicjowany niegdyś przez kard. Pironio. Z tej okazji proboszcz rozdał książeczkę z duchowym testamentem kardynała. Od tego momentu rodzice chłopca zaczęli prosić go o wstawiennictwo, odmawiając modlitwę z broszury. Już 13 grudnia dziecko opuściło szpital w dobrym stanie.