Reklama

Wiara

#NiezbędnikWielkopostny/duchowość

Wielki Post - czas rozwoju otrzymanych od Boga talentów

Zaangażowany to gorący. „Obyś był zimny albo gorący!” (Ap 3,15) – czytamy w Apokalipsie św. Jana. Najpierw talenty trzeba odkryć, a potem przyjąć, czyli zobaczyć, że to, co dostaliśmy, naprawdę jest czymś wyjątkowym. W każdy poniedziałek Wielkiego Postu zapraszamy do wielkiej modlitwy... za siebie samego. Bo jeśli Ty sam będziesz mocny mocą modlitwy, będziesz mógł dawać tę moc innym. Polecajmy siebie samych Bożemu Miłosierdziu.

[ TEMATY ]

#NiezbędnikWielkopostny2024

Adobe Stock

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Przyjąć to wyjść z myślenia: „To moje jest bezwartościowe jak zerowy poziom morza” i docenić, że stoję chociaż na pagórku. Uświadomić sobie, że jestem odpowiedzialny za te konkretne dary i z tego powodu powinienem jedne rzeczy brać na siebie, a z innych, w imię tej samej odpowiedzialności, rezygnować.

Przyjąć to także rozwijać. Dowiedzieć się więcej o swoich talentach, a potem – przez wiedzę i ćwiczenia budować na nich kolejne umiejętności. To również przejść w końcu osobiste „szkolenie szybkiego czytania”, żeby z 300 słów na minutę osiągnąć mistrzowskie 2900. We współczesnym świecie jest mnóstwo możliwości rozwijania własnych talentów. Dlaczego z nich nie skorzystać?

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Przyjąć talenty oznacza w końcu dzielić się nimi. Żyjemy, by wzmacniać innych, służąc im tym, co sami „z natury” mamy w obfitości, co z nas wypływa. Czy nie jest tak, że gdy ktoś umie świetnie gotować, to z niczego potrafi wyczarować cuda? Przychodzicie do niego bez zapowiedzi, w jego lodówce halny, a za dziesięć minut wjeżdża na stół coś, co okazuje się istną ucztą. To jest właśnie dzielenie się tym, co się ma.

Albo ktoś zna się tak dobrze na matematyce, że na byle serwetce w czasie obiadu wyjaśni Ci wszystko tak, że nawet całki staną się jasne i proste.

Kiedy przyjmujemy nasze talenty, to jednocześnie otwieramy się na błogosławieństwo Boże i Pan Bóg będzie nas posyłał tam, gdzie jesteśmy potrzebni.

Będzie nas też motywował do tego, żebyśmy puszczali w obrót nasze dary Przyjmowanie talentów oznacza także poznanie swoich słabych stron. Odbywając drugi tydzień rekolekcji ignacjańskich, zapytałam moją towarzyszkę duchową, siostrę Emilię, co ojciec Ignacy miał na myśli, mówiąc o wadzie głównej. Jeszcze tego samego dnia wieczorem siostra położyła przy drzwiach mojego pokoju materiały na ten temat. Byłam zdumiona, kiedy wyczytałam w nich, że wada główna w rozumieniu św. Ignacego to nadmiar jakiejś cechy charakteru.

Reklama

A to przecież jasne! Gdy mamy czegoś w nadmiarze, może to być kłopotliwe dla naszego otoczenia i dlatego powinniśmy nad tym pracować. Od razu wiedziałam, że w moim przypadku chodzi o gadulstwo. Moja największa moc może być jednocześnie moją największą wadą. Na co dzień służę ludziom rozmową. Na tym polega moja praca. Zadaję im pytania, by mogli lepiej zrozumieć siebie. Czasami poprawiam im humor, kiedy słuchają moich historii, ale mogę w tym opowiadaniu tak się nakręcić, że zapominam o człowieku, do którego mówię, i o tym, że on ma do opowiedzenia swoją historię.

Naprawdę muszę się mocno pilnować, żeby nie przytłaczać innych ludzi moimi talentami, zwłaszcza w rodzinie. Kiedy zaczniesz poznawać swoje talenty, Duch Święty z czasem będzie Ci podświetlał zdolności, którymi zostałeś obdarowany.

Gdy jednak już wyłowisz ze swojego wewnętrznego dna morskiego to, w czym naprawdę jesteś dobry, to uważaj, by poczucie pewności zbudowane na tej wiedzy nie zniszczyło innych. Od wiedzy do pychy wiedzie bardzo krótka ścieżka.

Jak widać, w opowieści o naszych talentach nieustannie przewijają się wątki z przypowieści. Mówiliśmy już o bogactwie, o przyjmowaniu darów, o zadaniach i strachu. Czas zapytać: „A co, jeśli ktoś nie przyjmie swojego talentu?”. Kiedyś jeden z moich klientów, podsumowując konsultację, stwierdził: „Poznanie talentów dało mi nie tylko większą pewność w działaniu, ale stało się wręcz zobowiązaniem!”. Jaka piękna refleksja! O to właśnie chodzi! Skoro już wiem, co mam, nie mogę się ociągać. Moje dary są moim zobowiązaniem.

Jakże odmiennie zachował się ten ostatni sługa. Bał się tak bardzo, że strach kompletnie go sparaliżował. A kiedy przyszło do rozliczenia, okazało się, że on po prostu tego daru nigdy nie przyjął. Nie chciał tego złota. Poszedł i zakopał swój talent. Od ludzi przychodzących do mnie po poradę słyszę czasem: „Nie chcę tego mieć! To przekleństwo, nie błogosławieństwo. Możesz mi to zabrać?”. A raz zdarzyło mi się usłyszeć coś jeszcze bardziej przerażającego.

Reklama

Mój klient, któremu konsultację sprezentowała żona, wszedł do mojego gabinetu i, rzucając na stolik wydrukowanym raportem, wycedził przez zaciśnięte zęby: „To są moje talenty? Przez to dziś straciłem pracę!!!”. Trawa u sąsiadów jest zawsze bardziej zielona i rzeczywiście tak jest, gdyż patrzymy na nią pod innym kątem. Nie widzimy „łysych placków” jak wtedy, gdy spoglądamy na nasz trawnik z góry, a nie z boku. Porównując się z innymi albo wywyższamy się, albo im zazdrościmy, co oznacza, że nie angażujemy się we własne talenty, a tylko obwiniamy Boga, że dał nam nieodpowiednie zadanie.

Mamy pretensje, że inni są w lepszej sytuacji niż my. Nie chcemy swojego złota, co więcej, nie wykonujemy żadnej pracy, żeby lepiej siebie poznać i zaakceptować. Wolimy tkwić w kompleksach i pretensjach. Gnuśniejemy na własne życzenie. Tak właśnie zachował się ostatni sługa z przypowieści. Wygarnął panu, że jest zbyt surowy, próbując przerzucić na niego odpowiedzialność za swoje zaniedbania. Że to niby przez niego zakopał swój talent… Czy nie bywa tak też w naszym życiu?

Tymczasem odrzucić talenty to jakby zaprzeczyć swojej tożsamości. Bo wyobraź sobie sytuację, że ziarno żyta włożone do gleby na złość Bogu postanawia nie kiełkować, bo… nie jest pszenicą: „Skoro nie jestem pszenicą, nie będę rosnąć. Co z tego, że mnie, Boże, wsadziłeś do tej gleby. Ja nie chcę być żytem i już. Chcę być pszenicą, a skoro nią nie jestem, postanawiam pozostać na zawsze w ziemi!”.

Niestety, mnóstwo jest w nas (i wokół nas) odrzucenia, nieakceptacji siebie, pretensji i gniewu. Próbuję mówić o tym ludziom. Osobom ukierunkowanym na pomaganie innym kosztem siebie podpowiadam, żeby zamieniły kolejność i zaczęły dbać o siebie z takim samym zaangażowaniem, jak o innych. „Dbam o siebie dla ciebie” – zaczęła dzięki temu mówić jedna z moich klientek do swojego syna, kiedy wybierała się na urlop. A ów klient, który stracił pracę? W toku rozmowy przyznał, że właściwie dobrze się stało, że już tam nie pracuje. Kiedy zaś zobaczył, jak wiele zawdzięcza swoim cechom, poczuł się gotowy na zmianę i zaplanował dla siebie zupełnie nową ścieżkę zawodową.

Reklama

Nie zawsze akceptujemy siebie, ale to nie znaczy, że mamy się usprawiedliwiać albo obwiniać innych o nasze niepowodzenia. Czy pamiętamy, co stało się z ostatnim sługą? Zabrali mu nawet to, co miał! Tak właśnie dzieje się zawsze, gdy zazdroszcząc innym, odrzucamy swoje talenty i swoją tożsamość. Gnuśniejemy jak ten nieszczęsny sługa! Nie kochając siebie, sami gotujemy sobie w życiu piekło.

Fragment książki TalenTY. Odkryj, rozwiń, zbierz owoce DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!

Modlitwa zawierzenia się Bożemu Miłosierdziu

Jezu Najmiłosierniejszy, mój Panie i Zbawicielu. Wobec nieba i ziemi, świadom swojej nędzy, grzeszności i niewystarczalności, oddaję się dziś zupełnie i całkowicie, świadomie i dobrowolnie Twemu Nieskończonemu Miłosierdziu. Ufając Twojej Miłosiernej Miłości, wyrzekam się na zawsze i całkowicie: zła i tego, co do zła prowadzi; demonów i wszelkich ich spraw i pokus; świata i wszystkiego, czym usiłuje mnie pociągać i zniewalać; siebie i wszystkiego, co buduje i zaspokaja mój egoizm i pychę. Oddaję się Tobie, Jezu, Najmiłosierniejszy Zbawicielu, jako jedynemu mojemu Bogu i Panu, jedynej miłości, pragnieniu i celowi mojego życia. Z całą pokorą, ufnością i uległością wobec Twojej Najmiłosierniejszej Woli oddaję Ci siebie: moje ciało, duszę i ducha, całą moją istotę, życie w czasie i w wieczności; przeszłość, teraźniejszość i przyszłość; rozum, uczucia i pragnienia; wszelkie zmysły, władze i prawa; wolę i wolność moją; wszystko, czym jestem, co posiadam i co mnie stanowi. Nie zostawiam sobie nic. Wszystko oddaję Twojej Świętej Woli przez ręce Niepokalanej Matki Miłosierdzia. Rozporządzaj mną, jak chcesz, według Twojego Miłosierdzia. Broń mnie i posługuj się mną jako swoją wyłączną i całkowitą własnością. Jezu, ufam Tobie! Amen.

2024-02-18 21:15

Ocena: +78 -2

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Świadectwo: Ciągle nie mam pomysłu, jak dotrzeć do Galilei... Wielki Post w Ziemi Świętej

[ TEMATY ]

świadectwo

#NiezbędnikWielkopostny2024

Ks. Zbigniew Chromy

Ziemia Święta. Galilea – Góra Błogosławieństw

Ziemia Święta. Galilea – Góra Błogosławieństw

Czy da się zaufać Bogu tak, żeby chociaż na chwilę odpuścić kontrolę nad swoim życiem? Jak wygląda zaufanie w praktyce? I czy odpuścić, to znaczy być biernym? Co się może wydarzyć, gdy pójdę za głosem natchnienia, gdy dam się poprowadzić bez konieczności planowania, przewidywania i rozumienia wszystkiego? Jak przestać się martwić tym, co wczoraj, i tym, co jutro. I żyć w pełni dziś? Dokąd prowadzi droga zaufania i odpuszczania?  I dlaczego warto jej spróbować we Wielkim Poście? Monika Górska przedstawia swoje refleksje dotyczące przeżywania Wielkiego Postu w Ziemi Świętej. W każdy wielkopostny czwartek zapraszamy do wielkiej modlitwy o pokój na Bliskim Wschodzie.

O tym wszystkim opowiada w swojej bestsellerowej już książce „Zaufaj i puść” Monika Górska, reżyser nagradzanych na świecie filmów, storytellerka, autorka Trylogii Zaufania. To już drugi tom, po sukcesie „Zaufaj” w ubiegłym roku. Artur Żmijewski, który został Patronem całej trylogii, tak o niej pisze: „Uwielbiam ten styl pisania. Lekkość i prostota, z jaką autorka pisze o rzeczach tak istotnych i dotykających duchowości, która jest sferą niezwykle intymną, to wartość absolutna tej książki”. Rekomenduje ją też prof. Krzysztof Meissner i wielu czytelników, którzy czytają ją jednym tchem i wracają do niej po kilka razy.

CZYTAJ DALEJ

Warszawa: Klinikę Budzik dla dorosłych opuszcza dwoje pacjentów!

2024-04-18 14:19

[ TEMATY ]

klinika

PAP/Albert Zawada

Dyrektor Kliniki Budzik dla dorosłych prof. Wojciech Maksymowicz przekazał w czwartek, że dwoje chorych, po ponad rocznym leczeniu i rehabilitacji, opuszcza klinikę. 18 kwietnia w Polsce obchodzony jest Narodowy Dzień Pacjenta w Śpiączce.

Narodowy Dzień Pacjenta w Śpiączce ma na celu lepsze zrozumienie problemów pacjentów w stanie śpiączki, a także pomoc w stworzeniu systemu, pozwalającego na wybudzanie pacjentów ze śpiączki w każdym możliwym przypadku. Ponadto obchody Dnia Pacjenta w Śpiączce mają przyczynić się do zwiększenia społecznej świadomości istnienia problemu pacjentów znajdujących się w tym stanie.

CZYTAJ DALEJ

Bp Milewski do młodych: nie zmarnujcie bierzmowania

2024-04-18 19:23

[ TEMATY ]

bierzmowanie

Płock

bp Mirosław Milewski

Karol Porwich/Niedziela

- Bardzo zależy mi na tym, żebyście nie zmarnowali bierzmowania. Zachowajcie w sobie prawdę i otwartość na dary Ducha Świętego, na Boga i drugiego człowieka - powiedział bp Mirosław Milewski w Nasielsku w diecezji płockiej. Dokonał wizytacji parafii pw. św. Katarzyny i udzielił młodzieży sakramentu bierzmowania.

Bp Milewski na podstawie Ewangelii Janowej (J 6,44-51) podkreślił, że „Jezus jest chlebem żywym”: - Za każdym razem, kiedy spożywamy ten chleb, zagłębiamy się w istotę miłości Boga. Już nie żyjemy dla nas samych - zauważał biskup pomocniczy diecezji płockiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję