Ewangelia (J 3, 14-21)

«Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego. A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby jego uczynki nie zostały ujawnione. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki zostały dokonane w Bogu».

Drodzy!

1. Jezus powiedział, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło. Jezus mówi, że na świecie jest światło, ale my bardziej umiłowaliśmy ciemności, że w naszym życiu jest wiele dobra, ale wybieramy zło, że także w świecie dzieje się wiele dobra, jest wiele powodów do radości i nadziei na lepszą przyszłość, jednak nam – paradoksalnie – bliższe wydają się być informacje smutne, przygnębiające, scenariusze czarne, które nie rokują nadziei. Łatwiej przychodzi nam mówić, że jest źle i będzie jeszcze gorzej, niż głosić, że jest dobrze i zawsze może być jeszcze lepiej.

Skąd przychodzi to umiłowanie ciemności? Czym wytłumaczyć naszą skłonność do pesymizmu? Dlaczego bliższe są nam rzeczy, które nie mają prawdziwej przyszłości, a lekceważmy te, które ją posiadają?

Podziel się cytatem

Wiara uczy, że jest to skutek grzechu. Przez grzech nieposłuszeństwa, przez odwrócenie się od Boga, człowiek odwrócił wszystko do góry nogami. To, co było dotąd bliskie, stało się nagle odległe, zło stało się pozornie bardziej przyjemne od dobra. Druga osoba, o którą człowiek prosił, by była mu kimś bliskim, towarzyszką w samotności, zmieniła rolę i jest postrzegana jako potencjalny wróg, nieprzyjaciel, czyhający na moją wolność.

Grzech odwrócił wszystko na opak. Zaprzeczył wszystkiemu, co wyszło z ręki dobrego Stwórcy. Raptem wady stały się człowiekowi bliższe od cnót. O te drugie musi walczyć, podczas gdy pierwsze przychodzą same. Taki jest paradoks grzechu.

Bóg podarował nam przykazania do dobrego życia, tymczasem wielu jest takich, którzy uważają, że poprzez przykazania Bóg odbiera czy limituje naszą wolność.

Grzech zrodził podejrzliwość. Nie dotyczy ona wyłącznie mojej relacji z bliźnim. Obejmuje ona także, a może przede wszystkim, Boga. Na skutek grzechu człowiek jest kuszony (i kuszeniu ulega), by wszędzie widzieć swoich wrogów. Największym wrogiem dla siebie jest on sam. Przez grzech człowiek boi się siebie, boi się samotności, boi się swoich myśli, pragnień. Pełno w nim lęku i ten lęk rozsiewa wokół siebie.

Człowiek przez całe życie musi stawiać czoło jakiejś formie „ciemności”. Jest nią „ciemność” jako niepewność jutra, niepewność swojej miłości do drugich i miłości innych do siebie, niepewność o swoje zdrowie i ekonomiczną przyszłość, niepewność pracy itd. Rozległe są obszary ciemności w życiu człowieka.

Są one obszerne dopóty, dopóki człowiek nie zaprosi Boga do swojego życia. On jest Światłością i kiedy wchodzi w życie człowieka, przynosi światło, usuwając ciemności, lęki, niepewności.

2. Co trzeba robić, by wejść w orbitę światła? Pytanie takie stawia Nikodem i stawia każdy myślący człowiek. Co robić? Jezus udziela odpowiedzi. On zawsze odpowiada, kiedy Go pytamy. Nigdy nie gardzi naszymi pytaniami, odpowiada na wszystkie we właściwym czasie. Dzisiaj mówi: Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne.

Jezus oczekuje ode mnie, że będę patrzył na Niego, wywyższonego na krzyżu. Dlaczego mam patrzeć na Jezusa wiszącego na krzyżu? Ponieważ tam właśnie, na krzyżu, widzę miłość i ból, widzę zmaganie się życia ze śmiercią. Na krzyżu widzę Boga, który umiera z miłości do mnie.

Krzyż stoi w samym sercu historii. Szczególnie Wielki Post chce mi przypominać, czym naprawdę jest krzyż! Krzyż uczy mnie, że istnieję ja i świat, że jest historia życia, że jest teraźniejszość i będzie przyszłość tylko dlatego, że Bóg umiera na krzyżu, by człowiek mógł żyć i by jego życie miało sens, by widział światło w ciemności, nadzieję w trudnościach, możliwość pomyślnego wyjścia z sytuacji pozornie bez wyjścia.

Podziel się cytatem

Krzyż jest niewyczerpanym źródłem nadziei na przyszłość. Kiedy patrzę na Chrystusa wiszącego na krzyżu, z rozwartymi ramionami, widzę Boga, który otwiera szeroko ramiona i obejmuje nim wszystkich ludzi, cały świat. Chce przygarnąć do Siebie wszystkich, szczególnie zaś obolałych, cierpiących, chorych, którzy doznają niesprawiedliwości, prześladowanych, opuszczonych.

3. Mówi jeszcze Jezus do Nikodema: Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni. Miedziany wąż, który Mojżesz umieścił na palu, to symbol wszystkich naszych ziemskich pragnień, naszych instynktów, naszych grzechów, złych słów i przewrotnych myśli, niecnych planów. Wąż jest też symbolem naszych planów nazbyt płaskich, wyłącznie ziemskich, wpisanych jedynie w materialność, w historię tego materialnego świata, w codzienność snującą się po piaskach historii. Jest on symbolem naszych pragnień, które nie sięgają do Boga, które się wiją wyłącznie wokół naszego „ja”.

Chrystus prosi, bym w czasie Wielkiego Postu „ukrzyżował” wszystkie ludzkie tylko plany. Zachęca mnie, bym moje niskie, ziemskie pragnienia ofiarował Bogu, powierzył je Mu, by je oczyszczał i uszlachetniał. Tylko wtedy, kiedy na moje pragnienia, kiedy na całe moje życie, na to, co w nim się dzieje, spojrzę z wysokości, z perspektywy Boga, wówczas będzie ono nabierać sensu. Wyłącznie wtedy, kiedy na różnego rodzaju dolegliwości, na moje cierpienie lub chorobę, nieszczęście lub szczęście, przyjaźnie lub znajomości, pracę lub jej brak, spojrzę z wysokości Boga, z perspektywy wiary, wszystko nabierać zacznie innego sensu, innego, głębszego znaczenia.

Łatwiej jest znosić kryzys, zdradę, chorobę, kiedy patrzy się na nie z perspektywy wiary w Boga, który z miłości do mnie pozwolił się ukrzyżować.

Chrystus nie jest wrogiem moich pragnień, moich planów na życie. Jezus nie jest zazdrosny o moją miłość czy przyjaźń. On chce jedynie, bym wszystko to odniósł do Niego i czerpał światło i siłę od Niego, by piękne moje pragnienia mogły się realizować, by miłość się pogłębiała, a przyjaźń umacniała.

Podziel się cytatem

Żyję w ciemności, kiedy próbuję robić wszystko wyłącznie w oparciu o swoje siły, o swoją ludzką mądrość. Kiedy zaś żyję w przyjaźni z Bogiem, radząc się Go, co i jak robić, prosząc jednocześnie o Jego pomoc, wówczas przebywam w światłości.

Panie! Naucz mnie kroczyć w światłości Twojej miłości!

Więcej książek, artykułów, tekstów oraz nagrania audio homilii znajdziesz na stronie internetowej ojca prof. Zdzisława Kijasa: zkijas.com

Redakcja tekstu: dr Monika Gajdecka-Majka

Homilie pochodzą z książki "U źródła Życia. Rozważania na niedziele czasu Adwentu, Bożego Narodzenia, Wielkiego Postu i Wielkanocy, Rok A,B,C", wydanej przez wydawnictwo Homo Dei.