W obecności bardzo dużej rzeszy wiernych i duchowieństwa ks. dr Jan Wątroba przyjął święcenia biskupie z rąk abp. Stanisława Nowaka, metropolity częstochowskiego. Niecodzienna liturgia skłania nas do obszernego jej opisania. Wzbogacona fotografiami, będzie zapisem szczególnego dnia dla Kościoła częstochowskiego.

Obrzędy wstępne

Uroczystości rozpoczęły się dokładnie o godz. 16.00. Z Domu Parafialnego wyruszyła procesja do archikatedry. Za diakonem niosącym księgę Ewangelii szli biskupi koncelebransi, następnie elekt między prezbiterami asystującymi, dalej biskupi udzielający święceń, potem biskup, główny szafarz święceń, a z tyłu dwaj asystujący mu diakoni. W tym czasie chór seminaryjny wykonywał Antyfonę na wejście. Głównym szafarzem święceń był metropolita częstochowski, abp Stanisław Nowak, współkonsekratorami byli metropolita lubelski, abp Józef Życiński, i bp Antoni Długosz z Częstochowy. Prezbiterami asystującymi Biskupowi Nominatowi byli ks. kan. Marian Wojcieszak i ks. kan. Włodzimierz Kowalik, reprezentujący Wyższe Seminarium Duchowne.

Po odczytaniu Ewangelii rozpoczęły się święcenia biskupie. Najpierw zostały odczytane przez ks. inf. Zenona Janyszka dokumenty Stolicy Apostolskiej dotyczące nominacji ks. dr. Jana Wątroby na biskupa pomocniczego archidiecezji częstochowskiej. Po odczytaniu nominacji abp Stanisław Nowak wygłosił homilię.

Homilia Arcybiskupa Metropolity

Drodzy Bracia i Siostry, pilnie rozważcie, jakiej godności w Kościele ma dostąpić nasz brat. Nasz Pan, Jezus Chrystus, posłany przez Ojca w celu odkupienia ludzkości, sam wysłał na świat Dwunastu Apostołów, aby napełnieni mocą Ducha Świętego, głosili Ewangelię i gromadząc wszystkie ludy w jednym Kościele, uświęcali je i kierowali nimi. By ten urząd posługiwania przetrwał do końca świata, Apostołowie wybrali sobie pomocników i przez nałożenie rąk przekazali im dar Ducha Świętego otrzymany od Chrystusa, udzielając im pełni sakramentu święceń. W ten sposób z pokolenia na pokolenie przechodziła pierwotna tradycja przez nieprzerwane następstwo biskupów, a dzieło zbawienia trwa i rozwija się aż do naszych czasów.

W biskupie otoczonym swoimi prezbiterami jest wśród Was obecny sam nasz Pan, Jezus Chrystus, który stał się Kapłanem na wieki. Przez posługę biskupa sam Chrystus nieustannie głosi Ewangelię i udziela wierzącym sakramentów wiary. Dzięki ojcowskiemu posługiwaniu biskupa przyłącza do swojego Ciała nowe członki, przez mądrość i roztropność biskupa sam Chrystus prowadzi Was w doczesnej pielgrzymce do wiecznego szczęścia.

Z radością zatem przyjmijcie naszego Brata, którego my, biskupi, przez nałożenie rąk włączamy do naszego kolegium. Szanujcie go jako sługę Chrystusa i szafarza Bożych misteriów, któremu powierzono głoszenie prawdziwej Ewangelii przez posługę Ducha i sprawiedliwości. Pamiętajcie o słowach Chrystusa, który powiedział do Apostołów: & quot;Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi, lecz kto Mną gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał".

Ty zaś, Drogi Bracie, wybrany przez Pana, pamiętaj, że zostałeś wzięty z ludzi i dla ludzi ustanowiony, aby im pomagać w dążeniu do Boga. Biskupstwo oznacza obowiązek, a nie zaszczyt, a biskup ma raczej pomagać niż panować. Albowiem z nakazu Chrystusa ten, kto jest większy, ma być jak mniejszy, a przełożony jak sługa. Głoś słowo Boże, nastawaj w porę, nie w porę, napominaj z całą cierpliwością i umiejętnością.

Przez modlitwy i ofiary składane za lud tobie powierzony staraj się wybłagać liczne łaski płynące z pełni Chrystusowej świętości.

Bądź wiernym szafarzem, zarządcą i strażnikiem sakramentów Chrystusa w powierzonym tobie Kościele. Skoro zostałeś wybrany przez Ojca Niebieskiego do rządzenia Jego rodziną, pamiętaj o Dobrym Pasterzu, który zna swoje owce i którego one znają. Nie zawahał się On oddać życia za owce. Ojcowską i braterską miłością otaczaj wszystkich, których Bóg ci powierzył, zwłaszcza prezbiterów i diakonów, twoich współpracowników w Chrystusowej służbie, a także ubogich, słabych, pielgrzymów i przybyszów. Wzywaj wiernych, aby współpracowali z tobą w apostolskim posługiwaniu, i chętnie ich słuchaj. Nieustanną troską ogarniaj tych, którzy jeszcze nie należą do jednej owczarni Chrystusa, ponieważ oni są również tobie powierzeni przez Pana. Nigdy nie zapominaj, że należysz do kolegium biskupów w Kościele katolickim, który jest zjednoczony węzłem miłości, i nie przestawaj się troszczyć o wszystkie Kościoły oraz chętnie spieszyć z pomocą Kościołom, które tego potrzebują. Czuwaj nad całym ludem, nad którym Duch Święty ustanowił cię biskupem, abyś kierował Kościołem Bożym w imię Ojca, którego w Kościele uobecniasz, i w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa, którego urząd posługiwania nauczycielskiego, kapłańskiego i pasterskiego wykonujesz, i w imię Ducha Świętego, który ożywia Kościół Chrystusa i swoją łaską zaradza naszej słabości.

Przyrzeczenie elekta

Po homilii elekt przed głównym szafarzem święceń złożył przyrzeczenie, odpowiadając na pytania.

- Czy chcesz z łaską Ducha Świętego pełnić aż do śmierci powierzony nam przez Apostołów urząd posługiwania, który otrzymasz przez nałożenie naszych rąk?

- Chcę.

- Czy chcesz wiernie i nieustannie głosić Ewangelię Chrystusa?

- Chcę.

- Czy chcesz zachować czysty i nienaruszony skarb wiary, który zgodnie z tradycją od czasów apostolskich zawsze i wszędzie strzeżony jest w Kościele?

- Chcę.

- Czy chcesz budować Ciało Chrystusa, to jest Jego Kościół, i trwać w jedności z kolegium biskupów, pod przewodnictwem następcy św. Piotra Apostoła?

- Chcę.

- Czy chcesz wiernie okazywać posłuszeństwo następcy św. Piotra?

- Chcę.

- Czy jako miłujący ojciec, chcesz razem z naszymi współpracownikami, prezbiterami i diakonami troszczyć się o święty Lud Boży i kierować go na drogę zbawienia?

- Chcę.

- Czy ze względu na imię Pana chcesz być przystępny i miłosierny dla ubogich, przybyszów i wszystkich potrzebujących?

- Chcę.

- Czy jako dobry pasterz, chcesz szukać zbłąkanych owiec i odnosić je do Pańskiej owczarni?

- Chcę.

- Czy chcesz nieustannie błagać Wszechmogącego Boga za lud święty i nienagannie pełnić urząd posługiwania najwyższego kapłaństwa?

- Chcę, z Bożą pomocą.

Litania błagalna

W czasie śpiewu Litanii do Wszystkich Świętych elekt leżał twarzą do ziemi.

Nałożenie rąk i modlitwa święceń

Następnie główny szafarz święceń położył ręce na głowę elekta, a po nim uczynili to wszyscy biskupi. W asyście diakonów główny szafarz położył otwartą księgę Ewangelii na głowę elekta. Z rozłożonymi rękoma główny szafarz odmówił modlitwę święceń. Po modlitwie święceń nastąpiło namaszczenie głowy oraz przekazanie księgi Ewangelii i insygniów. Są nimi: pierścień - znak wierności, mitra - znak świętości i pastorał - znak urzędu pasterskiego posługiwania. Po tym nastąpiła dalsza część Mszy św. Na zakończenie, po Komunii św. został odśpiewany hymn: Ciebie, Boga, wysławiamy. W tym czasie nowo wyświęcony biskup w mitrze i z pastorałem przeszedł przez kościół, błogosławiąc bardzo licznie zgromadzonych wiernych. Następnie przemówił do wiernych w słowach podziękowania i udzielił końcowego błogosławieństwa.

Wspólnota w Seminarium

Mniej oficjalna część uroczystości miała miejsce w Seminarium. Tutaj przez 6 lat bp Jan Wątroba był rektorem, a teraz przyjmował swoich gości na wspólnym posiłku. Były też krótkie przemówienia, a przede wszystkim życzenia dla Księdza Biskupa. Dla wszystkich mieszkańców Seminarium jest wielkim zaszczytem, że byliśmy pod wspólnym dachem z Księdzem Biskupem, że jako profesorowie, wychowawcy, przełożeni, klerycy i pracownicy świeccy widzieliśmy troskę i zaangażowanie Rektora o Seminarium. Jako że sam miałem okazję przez pięć lat pełnić funkcję prefekta studiów i wicerektora, niech mi będzie wolno złożyć najlepsze życzenia naszemu bratu w kapłaństwie. A czynię to w imieniu tych, którzy tworzą wspólnotę Seminarium.