Reklama

Nie właściciel, lecz sługa

2013-03-04 14:00

Ks. Ireneusz Skubiś
Niedziela Ogólnopolska 10/2013, str. 3

TER
Benedykt XVI

Benedykt XVI odszedł. Swoją decyzję uzasadniał tym, że Kościół potrzebuje pasterza młodszego, mocnego, który z Chrystusową łaską podejmie wszystkie ważne w czasie obecnym sprawy. Rozumiemy Ojca Świętego i towarzyszymy mu modlitwą, niemniej jednak wciąż z niedowierzaniem analizujemy to, co się stało. A zaistniała rzecz niespotykana. W historii Kościoła ostatnich kilkuset lat nie było rezygnacji z urzędu Namiestnika Chrystusowego.

Decyzja Benedykta XVI wypływała z głębi ducha tego niezwykłego Papieża. Benedykt XVI przede wszystkim podkreślił, że papież nie jest właścicielem Kościoła, ale jest tym, który mu posługuje z mocy władzy prymatu, danej przez Pana Jezusa Piotrowi i jego następcom.

Tak. Ojciec Święty nie jest i nigdy nie był właścicielem Kościoła, lecz zawsze był jego sługą. W prawie 8-letniej posłudze Benedykta XVI nie zauważyliśmy żadnej szczeliny, która wskazywałaby na rozdźwięk między sprawowaną przez niego władzą a potrzebami Kościoła powszechnego. Gorliwie kontynuował też wszystkie zadania rozpoczęte przez Jana Pawła II, m.in. Światowe Dni Młodzieży w różnych krajach na różnych kontynentach - propozycję powszechnego świadectwa wobec Jezusa Chrystusa. Benedykt XVI w sposób kompetentny i bardzo czytelny zmierzał się z filozofią pokus, które dzisiaj przynosi Kościołowi nowa rewolucyjna rzeczywistość, chcąca zniszczyć chrześcijańską opcję życia. Rewolucja genderowa, która wdziera się na arenę świata, wspierana przez ogromne siły globalne, m.in. przez światową masonerię, chce zniszczyć dotychczasowy porządek społeczno-moralny. Wprzęga w swoją służbę współczesne media, odznaczając się wielką mocą oddziaływania, w wyniku czego daje się już zauważyć zmiany w spojrzeniu wielu ludzi na filozofię człowieka, na jego antropologię. Z takim niezwykłym przewrotem spotyka się Kościół w ostatnich czasach, zwłaszcza w działaniach Unii Europejskiej i ONZ. Miało to swój początek już za pontyfikatu Jana Pawła II, a w czasie sprawowania posługi Benedykta XVI przybrało mocny i zdecydowany charakter. Benedykt XVI znalazł się, oczywiście, na pierwszej linii obrony cywilizacji chrześcijańskiej, cywilizacji życia i miłości, przed cywilizacją śmierci. To z tą ostatnią jednak związane są siły nośne i fundusze. Wspomnę choćby czynienie klimatu sprzyjającego eutanazji, ukazywanej jako tzw. humanitarna pomoc w godnym umieraniu. De facto chodzi o to, by w dobie przedłużającego się życia człowieka jak najszybciej zaprzestać wypłacania mu świadczeń. To nic, że ci starsi dziś ludzie pracowali na nie całe swoje życie...

Reklama

Zgodnie ze swoim zasadniczym, merytorycznym powołaniem Kościół będzie zawsze stał przy życiu. Mówił o tym wyraźnie bł. Jan Paweł II i zawsze bronił cywilizacji życia. Stale nawiązywał do tego także Benedykt XVI. Trzeba zatem zwrócić uwagę na heroiczny akt Ojca Świętego, który w tej wyjątkowo trudnej sytuacji zwraca uwagę Kościoła na to, że tu potrzeba sił, których jemu już brakuje, i że nie jest właścicielem Kościoła, ale jego najpokorniejszym sługą. To bardzo ważne stwierdzenie, które powinni przyjąć ludzie, dla których często władza wydaje się najważniejsza i chcieliby, aby trwała wiecznie. Benedykt XVI podkreśla, że władza należy do Boga, a papież jest tylko sługą Chrystusa. Analogicznie - biskup jest sługą, a nie właścicielem Kościoła lokalnego; proboszcz jest sługą, a nie właścicielem swojej parafii. Wszyscy jesteśmy sługami. Tak samo ani partia, ani rząd nie są właścicielami kraju; premier polskiego rządu nie jest właścicielem Polski, także prezydent, oni też mają służyć. Właścicielem tego kraju jest naród, lud Boży, który żyje w granicach tego państwa i ma władzę głosowania. Nie jest więc rzeczą sprawiedliwą, kiedy partia, która wygrywa wybory, nie liczy się z wynikami, jakie osiągnęły inne partie. Największy wpływ na władzę ma dziś u nas PO. Ale przecież obok niej w społeczeństwie są ludzie reprezentujący PiS, który zdobył niewiele mniej głosów wyborców. Niewątpliwie najważniejszy głos ma opcja wybrana, ale nie mówimy tu przecież o dyktaturze, lecz o demokracji; nie chodzi o odwrócenie efektu wyborów parlamentarnych, tylko o to, że ludzie, którzy nie wygrali, stanowią poważną część elektoratu, mającą swoje prawa. Na tym polega prawdziwa demokracja, że uwzględnia tych, którzy są dużą grupą społeczną.

Zechciejmy więc pomyśleć o naszej partycypacji. O takim uczestniczeniu w różnego rodzaju władzy, które uwzględnia człowieka będącego obok nas, mającego może inne poglądy i oceny, ale mającego do tego prawo. Dobra władza to dobra służba, która powinna zmierzać do tego, by można było żyć w sprawiedliwości i prawdzie. Bo o to przecież chodzi. To właśnie chciał nam powiedzieć Benedykt XVI, który zrzekł się swojego papieskiego mandatu w poczuciu odpowiedzialności za pełnienie zleconej mu misji.

Tagi:
Benedykt XVI

Watykan: Benedykt XVI przyjął zakonników z okolic Ratyzbony

2019-08-19 11:58

st (KAI) / Watykan

10 sierpnia papież-senior Benedykt XVI przyjął w swojej rezydencji w klasztorze Mater Ecclesiae w Watykanie czterech zakonników z klasztoru św. Michała w Paring (diecezja Ratyzbona) w Bawarii: braci Johannesa, Fabiana, Elwira i Patryka. Należą oni do zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna – podaje portal il sismografo.

ilsismografo/www.propstei-paring.de
ilsismografo/www.propstei-paring.de

Przez pół godziny goście mieli okazję wymieniać serdeczne słowa z papieżem-seniorem. W spotkaniu uczestniczył brat Benedykta XVI, ks. prał. Georg Ratzinger, który jak co roku spędza latem kilka dni ze swoim bratem, pomimo iż obydwaj są już ludźmi sędziwymi i w nie najlepszym stanie zdrowia. Podczas spotkania obecny był także abp Georg Gänswein, prefekt Domu Papieskiego i osobisty sekretarz papieża-seniora. Goście otrzymali różaniec w prezencie, a spotkanie zakończyło błogosławieństwo Benedykta XVI.

ilsismografo/www.propstei-paring.de
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Sąd Najwyższy krytycznie o projekcie ustawy ws. państwowej komisji ds. pedofilii

2019-08-22 14:10

lk / Warszawa (KAI)

Sejmowa komisja ustawodawcza zajmie się za tydzień w II czytaniu rządowym projektem powołania państwowej komisji ds. wyjaśnienia przypadków pedofilii. Tymczasem bardzo krytyczne uwagi wobec projektu opublikował Sąd Najwyższy. Zdaniem SN, uprawnienia komisji budzą zastrzeżenia prawne, a jej utworzenie jest zbędne, gdyż powielałaby ona kompetencje już istniejących organów sądowych i śledczych.

BOŻENA SZTAJNER

Według projektu ustawy, celem komisji ma być wyjaśnienie przypadków wykorzystywania seksualnego małoletnich we wszystkich środowiskach społecznych. Przedmiotem jej zainteresowania będzie także identyfikacja zaniedbań i zaniechań organów państwa, a także organizacji pozarządowych, podmiotów i instytucji prowadzących działalność edukacyjną, wychowawczą, opiekuńczą, kulturalną i związaną z kulturą fizyczną, wypoczynkiem i leczeniem, a także samorządów zawodowych, Kościołów oraz związków wyznaniowych, w tym kościelnych osób prawnych, oraz osób prywatnych w zakresie wyjaśniania przypadków nadużyć seksualnych.

Komisja docelowo ma być siedmioosobowa, jej członkowie mieliby być wybierani przez Sejm, Senat, prezydenta, szefa rządu i Rzecznika Praw Dziecka. Ma zajmować się badaniem przypadków pedofilii, wydawać postanowienia o wpisie do Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym, a także kierować zawiadomienia do prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.

Krytyczną opinię prawną wobec założeń projektu wydał Sąd Najwyższy. Zdaniem SN, projekt ustanawia nieznaną do tej pory w polskim ustawodawstwie instytucję o kompetencjach quasi-sądowych, kontrolnych i analitycznych. Ma ona być czymś pomiędzy komisją śledczą, organem orzekającym i instytucją badawczo-edukacyjną.

Najważniejszą funkcją komisji ma być wydawanie postanowień o wpisie do Rejestru Sprawców Przestępstw na tle Seksualnym. Miałaby zostać utworzona nowa, odrębna część Rejestru, do której miałyby być wpisywanie osoby, co do których nie można prowadzić postępowania, gdyż upływ terminu przedawnienia sprawy.

W takiej sytuacji komisja miałaby przejmować wyjaśnienie sprawy i jako organ quasi-sądowy decydować, czy do wykorzystania seksualnego doszło i kto był jego sprawcą. W razie stwierdzenia sprawstwa informacja o tym miałaby być ujawniana w jawnej części rejestru.

Zdaniem SN, takie ustalenie uprawnień komisji stoi w sprzeczności ze standardami praw człowieka zapisanymi w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i w Konstytucji RP. Złamana zostałaby przede wszystkim zasada domniemania niewinności: bez prawomocnego wyroku osoba wskazana jako sprawca wykorzystania seksualnego małoletniego "byłaby przez niesądowy organ państwa uznawana w trybie zbliżonym do postępowania administracyjnego za winną popełnienia przestępstwa, pomimo wcześniejszego prawomocnego postanowienia o odmowie wszczęcia lub umorzeniu postępowania karnego".

W opinii SN, jeśli już autorzy ustawy dążą do uniknięcia bezkarności sprawców przestępstw seksualnych wobec osób małoletnich ze względu na upływ czasu - co samo w sobie jest oczywiście uzasadnione - to powinni raczej rozważyć wprowadzenie zmian w kodeksie karnym odnośnie do zakresu przedawnienia lub całkowicie znieść przedawnienie ścigania niektórych przestępstw seksualnych oraz pozostawić tę materię organom ścigania i wymiaru sprawiedliwości.

Biuro Studiów i Analiz Sądu Najwyższego, które wydało opinię prawną, obawia się ponadto, że członkowie komisji mogą nie mieć wystarczającego przygotowania merytorycznego do "orzekania w trudnych niejednokrotnie stanach faktycznych i prawnych". Jedynym bowiem wymogiem merytorycznym wobec członków komisji jest posiadanie wyższego wykształcenia prawniczego, medycznego lub psychologicznego.

"Co musi zaskakiwać, nie sformułowano wymogu posiadania doświadczenia w omawianym obszarze czy stażu pracy na stanowisku związanym z materią objętą zakresem ustawy. W tej sytuacji wyrażone w uzasadnieniu Projektu przekonanie, że sposób zgłaszania kandydatów zapewni ich wysokie kompetencje, jawi się jako nadmiernie optymistyczne" - czytamy w opinii Sądu Najwyższego.

W uzasadnieniu projektu, zdaniem SN, nie udowodniono ponadto, że kompetencje już istniejących organów postępowania karnego, czyli prokuratury i sądów, w kwestii prowadzenia spraw z art. 240 k.k. i kontroli nad ich prawidłowym sprawowaniem, są niewystarczające i dlatego powinna zostać utworzona państwowa komisja.

W tym zakresie istnieją przecież odpowiednie uprawnienia zarówno prokuratury, jak i takich organów kontrolnych jak Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Między niewolą niemiecką i sowiecką

2019-08-22 21:45

Łukasz Krzysztofka

W przeddzień Europejskiego Dnia Pamięci Ofiar Stalinizmu i Nazizmu, który obchodzony jest 23 sierpnia, na pl. Piłsudskiego w Warszawie otwarto plenerową wystawę pt. „Ściany Totalitaryzmów. Polska 1939-1945”.

Łukasz Krzysztofka

Wystawa ma formę instalacji inspirowanej dwoma ścianami, oznaczającymi dwa totalitaryzmy - III Rzeszę i Rosję Sowiecką. Teksty na wystawie można przeczytać w języku polskim, angielskim, rosyjskim i niemieckim. Osią narracji jest wybuch II wojny światowej, jego tragiczne konsekwencje oraz walka Polaków o wolność z dwoma okupantami. W dramatyczne realia wojny wprowadzają teksty kuratorskie i fotografie, umieszczone na zewnętrznych ścianach instalacji.

W uroczystym otwarciu wystawy uczestniczyli ambasadorzy Litwy, Łotwy, Niemiec, Ukrainy, Portugalii, przedstawiciele ambasady Estonii i Węgier, duchowni, posłowie i samorządowcy. List do uczestników uroczystości skierował premier Mateusz Morawiecki, który podkreślił, że wystawa jest ważnym wyrazem troski o prawdę historyczną i rozwijanie wiedzy o losach Polski czasów wojny. Szef polskiego rządu zaznaczył, że dzięki umieszczeniu ekspozycji w jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc stolicy, na pl. Józefa Piłsudskiego, zwiedzający z całego świata będą mogli bliżej poznać ważne karty naszych dziejów. „Wojna rozpętana przez dwa totalitaryzmy odebrała życie ponad sześciu milionów polskich obywateli. Dziś już w silnej i niepodległej Polsce wspominamy ich imiona, czcimy pamięć tych, którzy pozostawili nam w spadku wielki skarb - niepodległą i wolną ojczyznę. Wierzę, że dzięki tej wystawie dzieje Polski walczącej z nazizmem i komunizmem utrwalą się w narodowej pamięci” – napisał premier.

Otwierając wystawę dr Jarosław Szarek, prezes IPN-u zwrócił uwagę na fakt, że pakt Ribbentrop-Mołotow, zwany paktem Hitler-Stalin, dla Polski był czwartym rozbiorem. - W tajnym protokole znalazł się zapis, że interesy obu stron w przyszłości zadecydują, czy istnienie niepodległej Polski jest pożądane. Historia pokazała, że nie było. Porozumienie podpisane ponad narodami, które miało służyć złu przetrwało wiele lat. Niestety znaleźli się później przywódcy już wolnego świata, którzy poszli tym tropem. Bo II wojna dla narodów tej części Europy nie kończyła się wolnością – powiedział prezes IPN-u.

Ambasador Litwy Eduardas Borisovas podkreślił, że 80 lat temu dobiegł kresu porządek światowy ustanowiony na mocy traktatu wersalskiego. - Świat nie zdawał sobie sprawy, że odliczamy ostatnie minuty do wybuchu jednej z największych katastrof w historii ludzkości - II wojny światowej. Los Polski, Litwy, Łotwy i Estonii został tym samym przypieczętowany. Później Europa, a za nią cały świat, znalazły się na skraju przepaści. Oparty na nieludzkim prawie haniebny porządek ustanowiony na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow zastąpił stary porządek – zwrócił uwagę ambasador Litwy.

Na ścianie wystawy poświęconej okupacji niemieckiej zaprezentowano: terror wobec ludności cywilnej, Polskie Państwo Podziemne, w tym ruch oporu w obozach koncentracyjnych i raport Pileckiego, stosunki polsko-żydowskie - Żegotę, w tym misję Jana Karskiego i powstanie w getcie warszawskim, Powstanie Warszawskie, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie - Bitwę o Monte Cassino, Bitwę o Anglię, 1. Dywizję Pancerną gen. Maczka, Cichociemnych i wywiad.

Na ścianie poświęconej okupacji sowieckiej przedstawiono: wywózki, Katyń, łagry i epopeję Armii Andersa, jak również ustalenia jałtańskie, które usankcjonowały instalowanie reżimu komunistycznego w Polsce.

Na wewnętrznych płaszczyznach ścian umieszczone są cytaty ze wspomnień z czasów wojny i fotografie odwołujące się do życia codziennego podczas okupacji, naznaczonego represjami i zbrodniami. Efektem takiego rozwiązania jest pokazanie, że okupacyjna rzeczywistość była dla obywateli polskich ciągłą walką o byt, w warunkach wszechobecnego terroru. Poprzez zbudowanie atmosfery oddziałującej na emocje zwiedzający odwołają się do uniwersalnego doświadczenia tragedii II wojny światowej.

Wystawę IPN-u, którą honorowym patronatem objął prezydent RP Andrzej Duda, oglądać można do 30 września.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem