Propaganda komunistyczna zarzucała kardynałowi Augustowi Hlondowi między innymi porzucenie kraju w 1939 r., podczas gdy był on jedynym hierarchą w okupowanych przez Niemców krajach, który nie poszedł na najmniejszą nawet współpracę z okupantem. Co więcej, rozgłaszał na cały świat prawdę o zbrodniach wojennych i wszelkich niegodziwościach dokonywanych przez Niemców w Polsce podczas II wojny światowej – powiedział biskup Piotr Greger w wystąpieniu otwierającym konferencję poświęconą kardynałowi Augustowi Hlondowi.

25 listopada w bielskim Kolegium Nauczycielskim o znaczeniu zasłużonego dla naszej ojczyzny purpurata w różnych kontekstach tematycznych mówiło kilkunastu naukowców z Bielska-Białej, Katowic, Warszawy, Poznania oraz Prešova na Słowacji. W swoich wystąpieniach poruszyli oni m.in. problematykę małżeństwa i rodziny, formacji narodowej i politycznej duchowieństwa polskiego i historii Kościoła na Śląsku, wychowania młodzieży, prawa naturalnego w nauczaniu i działalności urodzonego w Brzęczkowicach duchownego.

– Kardynał nieustannie zabiegał o to, żeby odpowiednio kształtować ducha polskiego w trudnych czasach. Rozwijał szkolnictwo, rozwijał organizacje społeczne. Po odzyskaniu niepodległości państwo wyniszczone i rozbite wymagało intensywnej i zorganizowanej pracy. Kardynał swoją działalnością duszpastersko-społeczną nakreślił wyraźne ramy współpracy Kościoła z państwem – stwierdził przewodniczący Komitetu Naukowego Konferencji, dr hab. Krzysztof Śledziński z Uniwersytetu Śląskiego.

Konferencja była częścią obchodów Roku Kardynała Augusta Hlonda na Śląsku. Uchwałą z 15 października 2012 r. Sejmik Województwa Śląskiego ogłosił 2013 r. Rokiem Kardynała Augusta Hlonda.

August Hlond urodził się 5 lipca 1881 r. w Brzęczkowicach k. Mysłowic. W 1897 r. wstąpił do Zgromadzenia Księży Salezjanów. Po złożeniu ślubów wieczystych został przez przełożonych skierowany na studia filozoficzne i teologiczne do Rzymu na Papieski Uniwersytet Gregoriański. Po studiach pracował w Oświęcimiu jako nauczyciel, przygotowując się do przyjęcia święceń kapłańskich, które otrzymał w 1905 r. Następnie został skierowany do pracy duszpasterskiej w placówkach salezjańskich w Przemyślu i Oświęcimiu. Po utworzeniu w 1925 r. diecezji katowickiej zostaje mianowany jej biskupem. Decyzją Piusa XI, 24 czerwca 1926 r. zostaje arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskim oraz prymasem Polski, a 20 czerwca 1927 r. kardynałem. Zmarł niespodziewanie 22 października 1948 r. w Warszawie.