Reklama

Niedziela Małopolska

Świadectwo wiary i pobożności

W Niedzielę Dobrego Pasterza, 11 maja tłumy wiernych wzięły udział w procesji ku czci św. Stanisława. Zgodnie z tradycją szli z Wawelu na Skałkę. W procesji, której przewodniczył abp Thomas Wenski z Florydy i asystujący mu: bp Roman Pindel z diecezji bielsko-żywieckiej oraz bp Wojciech Polak, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski, niesione były relikwie polskich świętych i błogosławionych: w tym św. Stanisława i św. Jana Pawła II. W gronie zmierzających na Skałkę byli przedstawiciele parafii, wspólnot, ruchów i stowarzyszeń kościelnych, zgromadzeń zakonnych, seminariów duchownych, krakowskich uczelni, szkół katolickich. Szli reprezentanci władz państwowych i samorządowych, wojska, straży, policji. Uwagę zwracali ubrani w piękne, ludowe stroje mieszkańcy różnych zakątków Polski: w tym gronie wyróżniali się górale niosący figurę Matki Bożej Ludźmierskiej.

Mszy św., odprawionej przy Ołtarzu Trzech Tysiącleci, przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz, który przywitawszy zebranych, podkreślił: – Dziś Kościół krakowski, w jedności ze wszystkimi naszymi rodakami, gromadzi się na Eucharystii, aby podziękować za dar, jaki otrzymaliśmy wszyscy w osobie pasterza naszych czasów, a dziś świętego papieża Jana Pawła II.

Reklama

Homilię wygłosił kard. Kazimierz Nycz. – Jest przyzwolenie na to, by Kościół realizował swoją misję charytatywną, by troszczył się o biednych, chorych i niepełnosprawnych – mówił Metropolita Warszawski.– I Kościół to robi, i będzie robił zawsze. Wtedy natomiast, gdy Kościół głosi Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, i chce to czynić nie tylko w życiu prywatnym ludzi, ale też w przestrzeni publicznej, wówczas niektórzy zaczynają mieć poważne wątpliwości. Zwłaszcza wtedy, gdy Kościół przypomina o niezmiennym prawie moralnym i stoi na straży wartości nienegocjowalnych – stwierdzał kard. Nycz i zaznaczał: – Kościół będzie to czynił i nikt nie ma prawa go uciszać ani zachęcać do przemilczania.

Do zebranych przemówił także abp Tomas Wenski, który zauważył, że Kraków można nazwać „Szkołą Świętych”. – Jako biskup przywożę wam świadectwo wiary, świadectwo polskiej kultury religijnej, duchowej oraz wielkiej pobożności i kultu św. Stanisława za oceanem – mówił po polsku Hierarcha z Florydy.

2014-05-14 15:40

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Trzeba dziękować

Niedziela świdnicka 21/2019, str. 4-5

[ TEMATY ]

odpust

Świdnica

św. Stanisław

Marek Zygmunt

Relikwie św. Stanisława BM niosą w procesji alumni Wyższego Seminarium Duchownego

Uroczystości odpustowe ku czci św. Stanisława, Biskupa i Męczennika, patrona diecezji świdnickiej

Gościem specjalnym tegorocznych uroczystości odpustowych ku czci św. Stanisława Biskupa i Męczennika, patrona Polski i m.in. diecezji świdnickiej, był metropolita senior archidiecezji przemyskiej, były wieloletni przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Józef Michalik. Uczestniczyli w nich również m.in. księża infułaci: Kazimierz Jandziszak, Józef Strugarek, kanonicy kapituły katedralnej oraz kolegiackich: wałbrzyskiej, kłodzkiej i strzegomskiej, proboszczowie i wikariusze wielu naszych wspólnot wraz ze swoimi parafianami, pracownicy Świdnickiej Kurii Biskupiej z jej kanclerzem ks. prał. Stanisławem Chomiakiem, wykładowcy i alumni Wyższego Seminarium Duchownego z jego rektorem ks. prał. dr. Tadeuszem Chlipałą, kierownictwo diecezjalnej Caritas z księżmi dyrektorami: Radosławem Kisielem i Janem Gargasewiczem, reprezentantki żeńskich zgromadzeń zakonnych, przedstawiciele ruchów i stowarzyszeń katolickich działających na terenie naszej diecezji. W odpustowych obchodach wzięli również udział: szef kancelarii prezesa Rady Ministrów Michał Dworczyk, poseł Ireneusz Zyska, wicewojewoda dolnośląski Kamil Zieliński oraz wicemarszałek województwa dolnośląskiego Marcin Gwóźdź.

Uroczystości rozpoczęły się Nieszporami ku czci św. Stanisława sprawowanymi w świdnickim kościele pw. św. Józefa przez biskupa pomocniczego bp. Adama Bałabucha, który w tym dniu obchodził jedenastą rocznicę przyjęcia sakry biskupiej. Po nabożeństwie abp Józef Michalik poprowadził ulicami Świdnicy procesję z relikwiami św. Stanisława BM do katedry, gdzie przewodniczył odpustowej Eucharystii.

Zabierając głos na początku Mszy św., bp Ignacy Dec podkreślił m.in. że św. Stanisław BM jest patronem nie tylko Polski, ale również archidiecezji: krakowskiej, warszawskiej, poznańskiej i lubelskiej oraz diecezji: tarnowskiej, sandomierskiej, kieleckiej, płockiej i właśnie świdnickiej. W naszym kraju istnieje obecnie ponad 270 świątyń i ok. 200 parafii pod jego wezwaniem. To wszystko świadczy o wielkim kulcie św. Stanisława w historii i w czasach współczesnych w naszej Ojczyźnie.

Z kolei abp Józef Michalik w słowie rozpoczynającym Eucharystię podziękował świdnickiemu ordynariuszowi nie tylko za zaproszenie na tegoroczne uroczystości odpustowe, ale za wiele takich momentów życiowych, w których staje on w obronie różnych, ale jakże podstawowych, ważnych ideałów dla naszego Kościoła, żeby mógł być wierny Chrystusowi, mógł być jednością, nie utracił niczego z tego wielkiego ponadtysiącletniego dziedzictwa wiary w naszej Ojczyźnie.

Nawiązując w homilii do czytanej Ewangelii, Ksiądz Arcybiskup wskazał, że mamy w niej bardzo jasny wyraz troski Pana Jezusa o dobrego pasterza. On jest Dobrym Pasterzem. A Jezus jako Dobry Pasterz zna swoje owce, zna każdego z nas i nie zniechęca się, że nieraz musi chodzić i szukać nas po pagórkach, cierniach, zagubionych zaroślach. On kocha swoje owce i dlatego niejednokrotnie naraża się, broni przed wilkiem, niebezpieczeństwem. To jest ta wielka świadomość, która ludziom wiary daje wewnętrzną moc, że my w naszych zmaganiach z trudnościami osobistymi, zewnętrznymi wcale nie jesteśmy sami. On jest z nami. To jest ta siła, którą ma każdy z nas, bo jeśli idziemy drogą prawdy, drogą Bożych przykazań, Jego wskazań, to nie bójmy się nikogo i niczego. Jesteśmy po stronie zwycięskiej, mimo że niekiedy trzeba będzie przegrać bitwę, ale wygramy wojnę, tę najważniejszą wojnę. Będzie ona zwycięska. To jest właśnie to przesłanie wielkiej ufności. Jeżeli mamy nadzieję i wierzymy, że Bóg jest z nami, to nie boimy się naszych przeciwników. Ale jest i przestroga św. Pawła; bądźcie roztropni, uważajcie na samych siebie i na całe stado, nad którym Bóg sam ustanowił was pasterzami. Zdaniem Księdza Arcybiskupa, taka jest właśnie funkcja pasterza, którego rozpoznają te owce, ludzie znają Jego głos. Są przyzwyczajeni, że On zawsze karmi ich dobrym pokarmem, niekiedy używa mocniejszego głosu, a czasem używa innych argumentów, żeby te rozpraszające się owce przypędzić do stada.

W dalszej części homilii kaznodzieja podkreślił m.in., że siłą Kościoła w naszym kraju i na świecie są Bóg i prosty człowiek, człowiek szczerego, prawdziwego serca. – Myślę, że dzisiaj są władcy, dla których Chrystus jest bardzo nie wygodny. Przychodzą oni z różnych poziomów, także politycznych, partyjnych, poziomów władzy medialnej, która dzisiaj upatrzyła sobie Baranka Wielkanocnego do złożenia ofiary. Jeśli nas „biją” za nasze grzechy, to my jesteśmy im wdzięczni, bo sami wiemy od Chrystusa, od Papieża, od naszych spowiedników, że się mamy nawracać – mówił o kapłanach, biskupach abp Józef Michalik. Kaznodzieja zauważył, że w dzisiejszej rzeczywistości są nie tylko negatywy, ale mamy za co dziękować Panu Bogu. Wskazał na św. Stanisława, który oddał życie w obronie uczciwości, prawdy, moralności, był przykładem tego, że u fundamentów miłości Ojczyzny warto położyć nawet własne życie, nie tylko karierę i nadzieje. Zdaniem abp. Józefa Michalika, Panu Bogu trzeba dziękować np. także za to, że według statystyk z końca 2018 r. 75 proc. młodzieży szkół średnich uczęszcza na katechezę.

CZYTAJ DALEJ

Medjugorie. Miejsce objawienia... Kościoła

2020-01-14 10:24

Niedziela Ogólnopolska 3/2020, str. 19

[ TEMATY ]

Medjugorie

Archiwum autora

Kościół św. Jakuba w Medjugorie

Już dziś mówi się o Medjugorie nie jako o miejscu ukazywania się Matki Bożej, ale o miejscu... objawiania się mocy sakramentów Kościoła.

Medjugorie komuś przeszkadza. Może nawet nie tyle samo objawienie, ile... jego odbiór. W końcu wiele jest objawień maryjnych, nawet oficjalnie uznanych, a jednak nie mają one tak masowego przełożenia na ludzkie losy. O niektórych z nich właściwie nic nie wiemy. Kto słyszał o Betanii (1976), Cuapie (1980), San Nicolas (1983)... Tymczasem orędzie z Medjugorie znają miliony i dostrzegają w nim zaproszenie do zmiany życia na „według Ewangelii”. Więcej – i to znowu szczególny fenomen – ludzie wracają do domów, a nawrócenie trwa...

Zasłuchanie w to orędzie jest masowe i zmienia (na stałe!) życie milionów osób (aż tylu!). Zauważmy, że po tylu już latach trwania objawień tę ziemię zdążyło opuścić więcej niż jedno pokolenie ludzi nawróconych przez Medjugorie. Ci ludzie nie trafili do piekła, do którego może szli... Czy dla Boga i dla Kościoła jest coś ważniejszego niż to?

Wincenty Łaszewski

GŁOS KOŚCIOŁA: „Medjugorie są to przede wszystkim ludzie, którzy tu przyjeżdżają, którzy się tu modlą, tutaj się przemieniają, stąd wyjeżdżają do swoich krajów i tam niosą ducha Ewangelii” – tłumaczy abp Henryk Hoser. Zdaniem papieskiego wysłannika, w sanktuarium Królowej Pokoju najważniejsi są właśnie ludzie – nie orędzie objawień. A jeśli mówimy o orędziu... słyszymy o orędziu Ewangelii! Piękne to, prawda?

GŁOS ANTY-KOŚCIOŁA: Trudno się dziwić, że komuś Medjugorie przeszkadza. Więc słyszymy, że „to jest od diabła!”, że to „manipulacja”, że „masoneria”, że „dla zysku i sławy”, że „wizjonerzy żyją w luksusach”, że „podróżują po świecie”...

Jeśli to nie wystarcza, by zasiać niepokój, przedstawia się nam inne oskarżenie: Medjugorie ma za zadanie odciągnąć ludzi od Fatimy – jedynego orędzia, które może ocalić świat. Dlatego te przesłania są takie cudowne, niezwykłe, wiarygodne... Mają przykuć ludzi do siebie, tym samym nie dopuścić do triumfu Niepokalanego Serca.

Można jeszcze próbować skompromitować same objawienia. Nie wypowiadamy się o ich prawdziwości, bo to rola kościelnych urzędów, ale abp Hoser potwierdza, że nie ma tu błędów doktrynalnych. Coraz głośniej mówi się też o tym, że do Medjugorie może zostać zastosowany precedens z Kibeho (objawienia w Afryce, uznane w 2001 r.; warto wspomnieć, że w ich zatwierdzeniu dużą rolę odegrał właśnie abp Henryk Hoser, będący wówczas misjonarzem w Rwandzie). Pojawiają się głosy, że taka decyzja może zapaść jeszcze w tym roku... Kościół ogłosiłby wiarygodnymi pierwsze objawienia, ograniczyłby liczbę wizjonerów do dwóch-trzech, bo – podobnie jak w Kibeho – potem treści się powtarzają, a inni wizjonerzy nie wnoszą do objawienia nic nowego.

Gdyby tak się stało, byłoby to kolejne potwierdzenie, że Medjugorie jako „teren objawień” spełniło swą misję.

Już dziś mówi się o Medjugorie nie jako o miejscu ukazywania się Matki Bożej, ale o miejscu... objawiania się mocy sakramentów Kościoła.

PROROCZE MIEJSCE: W tej parafii jest prawdziwy, żywy, napełniony mocą Kościół. Nieważne, czy Msze odprawia święty czy najgorszy kapłan – zawsze jest ona doświadczeniem obecności i miłości Boga, który uzdrawia, nawraca, rodzi nowe życie. Nieważne, kto spowiada: sakrament zawsze ujawnia swą moc. Ludzie mówią o odbytych tam „spowiedziach życia”...

Medjugorie – miejsce modlitwy, liturgii, sakramentów, miejsce nawrócenia. Tak widzi je papieski wysłannik. Tego typu znak – mówiący, że odnowa Kościoła jest na wyciągnięcie ręki! – jest niezwykle potrzebny w czasach obecnego kryzysu. Gdyby prorocka misja Medjugorie rzeczywiście oznaczała bycie zaczynem odnowy Kościoła, a w naszych parafiach zaczęło się ujawniać to, co tam – moc sakramentów, wówczas Medjugorie okazałoby się jednym z najważniejszych miejsc na duchowej mapie świata.

Nie będziemy chyba długo czekać na weryfikację tej tezy.

Wincenty Łaszewski, mariolog, pisarz, tłumacz

CZYTAJ DALEJ

Wiara, łaska i świadectwo

2020-01-28 06:37

Grzegorz Jacek Pelica

Msza św. w kościele akademickim KUL

Chrzcić dzieci czy dorosłych? Czy można się wypisać z księgi chrztów? Czym różni się świadek od rodzica chrzestnego? Czy nasz Zbawiciel potrzebował chrztu w Jordanie? Czym mógł być „chrzest za zmarłych”? - to tylko niektóre kwestie postawione prelegentom konferencji naukowej, zorganizowanej w Tygodniu Modlitwy o Jedność Chrześcijan. Obrady na KUL-u poprowadził ks. prof. Sławomir Pawłowski, który przypomniał treść i rangę liczącej 20 lat wspólnej deklaracji siedmiu Kościołów w Polsce o wzajemnym uznaniu chrztu. Z postawionymi problemami zmierzyli się: kierownik sekcji ekumenicznej KUL ks. prof. Przemysław Kantyka, dyrektor Instytutu Prawa Kanonicznego KUL ks. prof. Leszek Adamowicz i prof. Krzysztof Mielcarek.

Należy zastrzec, że nie ma czegoś takiego, jak „chrzest ekumeniczny”, natomiast o tym i innych sakramentach można ekumenicznie debatować. Już w starożytności przyjęto, że słaba osobista wiara szafarza nie przekreśla ważności chrztu. Natomiast świadectwa o chrzcie dzieci pochodzą już z II wieku. Ks. Kantyka podkreślił wielość argumentów za chrztem dzieci i niemowląt, a tylko jeden przeciwko, zwykle podnoszony przez przedstawicieli Światowego Aliansu Baptystycznego. Rodzice chrześcijańscy biorą odpowiedzialność za wychowanie swych dzieci w deklarowanej wierze. Skoro chrzest uwalnia od grzechu pierworodnego, to powinni zadbać o jak najszybsze pozbycie się go przez dziecko: „Darmowość łaski zbawienia jest szczególnie widoczna w chrzcie dzieci. To nie zwalnia ochrzczonego od wzrostu w wierze (katechumenat pochrzcielny) - mówił. Natomiast poziom świadomości nie jest potrzebny do przyjęcia chrztu, bo to by oznaczało odmowę chrztu osobom z niepełnosprawnością intelektualną.

Krytykowani przez M. Lutra anabaptyści akcentowali wiarę poprzedzającą chrzest. Przypomniane zostały wypaczenia australijskiego „odejścia od dominacji męskiej w formule chrztu językiem włączającym”, zakwestionowane przez Kongregację Doktryny Wiary oraz herezja tryteizmu u mormonów i mariawickiej grupy „felicjanowskiej”. Ks. prof. Adamowicz zaznaczył, że nie istnieje „prawo do zapomnienia o chrzcie; anulowanie było by to zafałszowanie rzeczywistości. Jeżeli ktoś nie zadbał o swoje życie religijne (żyje w związku nieformalnym, zrezygnował z lekcji religii), nie może być świadkiem wiary i przyjąć odpowiedzialności za czyjąś religijność”. Jurysta obszernie wyjaśniał kwestie głoszenia przez ludzi ochrzczonych poglądów moralnych, sprzecznych z chrześcijaństwem.

Kościół Katolicki przyjmuje, że w momencie chrztu z rąk Jana Chrzciciela, nasz Pan rozpoczyna misję Baranka, który gładzi grzechy świata: „Zanurzając się w Jordanie uprzedza krwawy chrzest swojej śmierci, a Duch, który się objawia, wyprowadza Go na pustynię. Tam był kuszony, jak pierwszy Adam w raju, który uległ. Chrystus zwyciężył” – przypomniał ks. Pawłowski. Dyskusję szczególnie ożywiały pytania i problemy, poruszane przez pastora Brudnego. Pozwoliły one uświadomić analogie i relacje międzywyznaniowe, że np. wierny prawosławny może być chrzestnym u katolika, a katolik u ewangelika.

Co sądzić o realności teofanii? Czy chrzest Jezusa miał miejsce, skoro nie potrzebował On oczyszczenia i usprawiedliwienia? W jaki sposób ewangeliści opisują chrzest? – to kolejne zagadnienia poruszone w materiale przygotowanym przez prof. Mielcarka: „Tylko ewangelista Mateusz mówi o chrzcie w imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego. Co do chrztu „za zmarłych”, można za św. Pawłem powiedzieć, że skoro nawet poganie wierzą w życie po śmierci, dokonując jakiegoś rytu magicznego, to dlaczego neofici z Koryntu mają trudność z przyjęciem wiary w to życie?”

Zebrani wysłuchali komunikatów o ewangelickiej i prawosławnej praktyce chrztu, zeprezentowanych przez duchownych: ks. Grzegorza Brudnego, proboszcza parafii luterańskiej i prawosławnego proboszcza ks. Korneliusza Wilkiela z Biłgoraja, który zilustrował wykład prezentacją chrztu swojej córki.

Konferencję zwieńczyła Msza św. w kościele akademickim KUL pod przewodnictwem ks. prof. Mirosława Chmielewskiego (dyrektora konwiktu księży studentów), który w homilii zwrócił uwagę na życzliwość Boga, bo „pokrzepia i jest źródłem naszej życzliwości”. Życzliwość tzn. przekraczanie granic – definiował – Pokonanie w sobie >filistyna<. I jak człowiek z uschłą ręką (por. Mk 3,1-6) podnieść się, przekraczając granice lęku. Przekroczyć, jak Jezus, granice absurdu przepisów, które związują możliwość czynienia dobra!”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję